Curling ouders

Curlingouders….wat een fantastisch woord! Echt het meest briljante woord van deze eeuw. Ik moest meteen denken aan de ouders die bij de zwemles de kinderen van top tot teen afdrogen, aankleden, hun haren kammen, hun spullen opruimen en hun tas meenemen. Kind laat dat allemaal apatisch toe. Daniel worstelt ondertussen om zijn onderbroek over zijn plakkerige billen te krijgen. Tegen de tijd dat wij klaar zijn, zijn die mensen al lang thuis. Maar goed….je kan niet alles hebben.

“Ik kan er dit schooljaar even geen curlingouders bij hebben”, verzuchtte juf Ank in een van de nieuwste afleveringen van de Luizenmoeder. Dit woord, een metafoor, is bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard. Het is een term voor overbeschermende ouders die alle obstakels voor de voeten van hun kinderen proberen weg te vegen, vergelijkbaar met de sport curling waar ze met de bezems de baan vrij maken. De ouders die dit doen zijn zich er vaak niet van bewust en doen het uit liefde voor hun kind. Ze willen graag dat het gelukkig is en beschermd wordt tegen al het leed in de buitenwereld. Ze willen het zoveel mogelijk tegenslag en teleurstelling besparen, want ze worden al snel genoeg volwassen. Tegenwoordig is streng zijn geen optie meer. Kinderen mogen veel en zijn niet meer gewend om ‘nee’ te horen. En dat terwijl structuur voor kinderen zo belangrijk is. Het kan zijn dat ouders bang zijn voor de reactie die elke ouder vreest: “Je bent de stomste mama/ papa van de wereld!” (ik hoor het drie keer per week).

Opvoedstijl

Er zijn vast mensen die de opvoedstijl die ik en (vooral) Tycho hanteren wat nonchalant vinden. We zijn vrij makkelijk met dingen en geven onze kinderen best wel wat vrijheden. We laten ze rennen, klimmen, springen, met zakmessen werken, vuurtje stoken en op ontdekkingstocht gaan (soms zijn we ze wel eens kwijt), maar we hebben er compleet vertrouwen in dat ze geen gekke dingen doen. Na ja….tuurlijk kwajongens streken en ze vallen wel eens en dan hebben ze pijn. Maar dat hoort er toch allemaal bij. We kunnen als ouder onze kinderen niet overal voor beschermen, echt niet, dat luk niet. En dat moet je ook niet willen! Volgens mij word je dan als ouder helemaal gek, vooral als je meerdere kinderen hebt.

Maar we zijn wel consequent. Nee is nee! Zeuren, boos worden, huilen, onderhandelen of roepen: “Je bent de stomste mama van de wereld.”, helpt niks. We steunen elkaar ook wel. En we zijn echt niet de beste opvoeders van de wereld. Want ik ben heel vaak veel te lief voor ze. En Tycho leert ze dingen als boeren laten, scheten laten en bier drinken hihi.

Basisbehoeften

Continu alles voor je kinderen doen en alle problemen uit de weg ruimen, moet je ook niet willen. Niet voor jezelf en al helemaal niet voor je kind. Omdat je dan niet voldoet aan de basisbehoeften van je kind (ja sorry af en toe steekt de pedagoog in de me de kop op). Alle mensen, en dus ook kinderen, hebben psychologische basisbehoeften, en daarvoor hebben we anderen nodig. De manier waarop wij interactie hebben onze omgeving, is uitvoerig beschreven in de Self Determination Theory (Deci & Ryan, 1985; Deci & Ryan, 2000 en Ryan & Deci, 2000). Deze theorie zegt dat wij drie psychologische basisbehoeften hebben: relatie (erbij horen), competentie (het kunnen) en autonomie (je kan het zelf). En dat we dingen doen om aan die basisbehoeften te voldoen. Dat maakt je tot een heel mens, een zelfstandig mens. Je kan relaties onderhouden en je aanpassen aan een groep. Je weet dat je bepaalde dingen goed kan en andere dingen wat minder goed (goed zelfbeeld). Je bent zelfstandig en kan je eigen keuzes maken.

Stel je bent een curlingouder en je haalt alle obstakels voor een kind weg. Omdat je het beste met je kind voor hebt. Omdat je niet wil dat je kind pijn of verdriet heeft. Omdat je het kind zo graag wilt helpen. Allemaal hele goede redenen. Maar bedenk je wel dit: leert je kind wat hij of zij kan als je alles uit handen neemt? Leert je kind keuzes maken als het nooit hoeft te kiezen? Leert je kind op een normale manier met mensen te communiceren als de communicatie meestal via jou verloopt? Leert je kind zelfstandig te zijn? Ik denk van niet. Want je zegt eigenlijk continu tegen je kind: “Ik denk dat je dit niet kan, dus ik haal dit wel voor je aan de kant.”

Even heel praktisch hè. Bastiaan moest vanaf groep 6 een surprise maken voor Sinterklaas op school. Super leuk! Maar er was dikke stress bij Bastiaan (hij is niet zo knutselig). En dan gaat Bastiaan altijd helemaal op slot. Huilen, boos, niks meer willen (net een kind). Dus we zijn samen gaan kijken naar wat hij wilde gaan maken. We hebben een redelijk makkelijke optie gekozen. Even gezellig samen naar Pipoos gefietst en meneer kon aan het schilderen. Hoppa! Succes ervaring in the pocket. Jaar erna moest er weer een surprise gemaakt worden. Iets lastiger, want hij had een meisje (WHAAAAA eng volk). Dus nog even gekeken samen met hem wat hij wilde gaan maken. Een giraffe! Hartstikke leuk. Wat hebben we nodig om een giraffe te knutselen? Bastiaan googled even en hij weet het. Nou aan de slag dan maar. Nu dit jaar in groep 8 ging het helemaal vanzelf. Hij had zelf bedacht wat hij wilde maken en hoe hij het wilde maken. Ik heb eigenlijk niks hoeven doen. En dan het verschil in jongens en meisjes…..Eveline moest dit jaar ook voor het eerst een surprise maken. Zij bedenkt zelf wat ze wil maken, gaat ruim van tevoren aan de slag en is ook ruim op tijd klaar.

Tja en is het nou belangrijk dat hij een surprise kan maken. Nee! Wel handig (hihi). Maar hij heeft wel geleerd dat als er iets ‘moeilijks’ op zijn pad komt dat hij niet hoeft te blokkeren, maar om hulp kan vragen en dan samen een oplossing kan vinden. Hij heeft ook geleerd dat hij meer kan, dan dat hij denkt.

Conclusie

Onze kinderen zijn heel zelfstandig. Ze hebben ook altijd van ons te horen gekregen dat ze het kunnen. En dat ze fouten mogen maken en dat niet alles meteen goed hoeft te gaan. Met een beetje oefenen kunnen ze alles. Een voorbeeld is veters strikken. We kunnen schoenen blijven kopen met klittenband of de veters vervangen door die elastieken veters. Maar ze kunnen ook gewoon blijven oefenen en uiteindelijk kunnen ze het.

Wat betreft die zelfstandig. Ze gaan ze al jarenlang ’s ochtends alleen naar beneden in het weekend. Lekker tv kijken en toen Daniel nog wat kleiner was, maakten Bastiaan en Eveline altijd een boterham voor Daniel. Ze hadden zelfs afgesproken dat Bastiaan het op zaterdag deed en Eveline op zondag. Tycho en ik konden heerlijk even in bed blijven liggen. Nog steeds trouwens.

Natuurlijk vind ik het vreselijk als mijn kinderen pijn of verdriet hebben. Toen twee oudere meisjes Eveline een keer lelijk noemden, toen ze alleen op de fiets naar huis kwam, wilde ik het liefst die meisjes opzoeken en heel hard op hun … slaan. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb met Eveline er over gepraat, haar getroost en vertelt dat die meisjes stom zin, omdat ze dat zomaar zeggen. Dit soort dingen horen erbij. Ze leren ervan. En als ze iets moeilijk vinden, moeite hebben met keuzes of iets dergelijks, dan praten we erover en samen komen we tot een oplossing. En tja teleurstellingen horen erbij. Dat overleven ze wel! Dat hebben wij ook gedaan. What doesn’t kill you, makes you stronger! Ik geloof erin.

Een erg leuk filmpje om eens te kijken is deze op Ted talk. Beetje Amerikaans, maar wel een goede boodschap. Heb je kind lief!

Liefs Marleen

2 antwoorden op “Curling ouders”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *