Body positivi….wattes??

Ik ga jullie wat vertellen. Het is een beetje persoonlijk, maar dat zijn jullie wel van me gewend (het schijven van mijn blog is toch een soort van therapie voor me). En het is even nodig om mijn verhaal in te luiden. Ik ben een aantal jaar geleden veel gewicht kwijt geraakt. Dat heb je kunnen lezen in deze blog. Ongeveer 16 kilo in een half jaar. Ik heb dat op een redelijk normale manier gedaan. Oftewel door minder te eten, meer te bewegen. Dat voelde niet als een opgave op dat moment. Ik deed het gewoon en ik voelde me er goed bij.

Alleen daaraan zat wel een keerzijde, want de periode daarna was niet makkelijk. Ik wilde eigenlijk nog verder afvallen, maar dat lukte niet meer. Mijn lichaam leek een stabiel punt gevonden te hebben. Ik was alleen zo verslaafd geraakt aan al die complimentjes die ik kreeg, dat ik meer wilde. Alleen het afvallen wilde niet meer, ik raakte gefrustreerd en ging uit frustratie dingen eten die ik niet wilde eten. Dan maar meer bewegen om het te compenseren, maar ook dat wilde niet altijd. Ik was druk met een deeltijd studie, werken en stage lopen. En die frustratie en dat ‘overeten’ resulteerde er in dat ik mijn eten weer uitspuugde. Niet altijd, maar soms moest het er gewoon weer uit. Wat voelde ik me ellendig in die tijd zeg. Ik zag zelf heel goed in dat dit niet goed was. Dat ik zo niet door kon gaan. Ik ging in gesprek met mijn ouders en Tycho en dat luchtte enorm op. Ik ben daarna ook nog naar de huisarts geweest. Hij heeft me doorverwezen naar de GGZ. Waar ik na een tijd wachten een gesprek heb gehad. Maar eigenlijk had ik het probleem al opgelost door er over te vertellen en hoefde ik verder geen gesprekken. De periodes daarna was ik eigenlijk redelijk stabiel qua gewicht. Voelde me goed in mijn lichaam en was tevreden.

Augustus 2005

Nu ben ik nog steeds iemand die heel druk is met mijn lichaam en eten. Voor een groot deel omdat ik goed voor mezelf en mijn lichaam wil zorgen, maar ook omdat ik ergens nog ontevredenheid voel. Door het vele sporten kom ik wat aan in spieren en dat zie je op de weegschaal en daar baal ik van. En waarom? Ik snap het niet of toch wel, ik ben heel bang om weer dik te worden. Ik weet dat dit niet zo maar gebeurd, maar toch voelt het zo. Als ik heel eerlijk ben, dan hunker ik ook nog wel naar de complimentjes die ik elke keer kreeg toen ik aan het afvallen was. Dat werkte verslavend. Erg verwarrend allemaal.

Wat ik wel weet is dat ik me niet ontevreden wil voelen, want ik ben heel erg trots op mijn lichaam. Ik heb er 3 kinderen in laten groeien en er uit gepoept(hard werken hoor), het is gezond, erg sterk en laat me nooit in de steek. En dat gevoel wil ik vasthouden. Die trots, die liefde voor mijn lichaam. Niet meer focussen op alles wat er niet goed aan is.

Nu kwam ik laatst in aanraking met body positivity en daar ben ik me in gaan verdiepen. Body positivity is je eigen lichaam en ieder ander lichaam accepteren zoals het is. Het is een tegenbeweging richting de dieet cultuur, waarin we altijd maar slanker en strakker en mooier en …. en….. moeten zijn. We willen in die cultuur alsmaar werken naar een lichaam die eigenlijk niet van ons is. En als we heel eerlijk zijn hebben maar heel weinig mensen zo’n figuur. We denken dat het wel kan, want op social media zie je toch zoveel foto’s van vrouwen die het wel kunnen. Maar vraag je dan wel af: ‘Is dit echt?’ Maar met wat slimme foefjes maakt men heel gemakkelijk een mooie ‘slanke’ foto.

Ontevredenheid

Wij als vrouwen zijn altijd ontevreden over ons lichaam (vraag me af waar dit vandaan komt?). Er is altijd wel een rolletje te veel, een puistje op een ongelukkige plek, te weinig billen of te veel borsten, je haar zit niet goed, je hebt een onderkin (toevallig net op die ene foto) en ga zo maar door. En die ontevredenheid wordt gevoed (en waarschijnlijk ook veroorzaakt) door de bedrijven die hun geld verdienen aan dieet producten of beauty producten. “Verlies 10 kg binnen twee weken met onze producten.” “Smeer je rimpels weg met deze crème.” Uitspraken die je in tijdschriften regelmatig tegen komt. Daarmee worden continu signalen afgegeven dat we niet goed genoeg zijn. Dat we onszelf moeten veranderen en aan het ideale plaatje moeten voldoen.

Doordat we het gevoel krijgen dat we nooit goed genoeg zijn en daar al op jonge leeftijd mee geconfronteerd worden, krijgen veel meisjes en vrouwen een negatief zelfbeeld. Zo vertelde een vriendin van mij dat haar dochter van 8 zichzelf dik vindt. Ze is niet eens dik, totaal niet. Zelfs een beetje mager (als je dat van kinderen kan zeggen). Waar het vandaan komt? Mijn vriendin weet het niet. Want zij heeft het daar nooit over. Pikt ze dit op van de dingen die ze op tv of op Youtube ziet? Is het iets wat ze andere meisjes hoort zeggen? Of van andere volwassenen in haar leven? Ik vind het zo bizar. Maar ik weet wel dat het grote impact heeft. Ik ben altijd wat te dik (stevig) geweest en dat werd ook op verschillende momenten door verschillende mensen gezegd. Dat heeft in mijn jeugd hele nare gevoelens opgeleverd en dat beïnvloedt mij nog steeds. Ik weet dat ik slank ben momenteel. Maar zo voelt het heel vaak nog niet. Ik voel me nog vaak dat dikkertje van vroeger. Dat krijg ik nooit helemaal weg. Het resulteert nu ook altijd nog in een gevoel van niet goed genoeg zijn. Als kind kreeg ik de boodschap: “Je bent niet slank” en het lukte me ook niet om dat te worden. Ik faalde keer op keer en die ervaring maakte me zo onzeker. Nog steeds. Ik weet van mezelf dat ik altijd alles goed wil doen, niemand wil kwetsen en aardig gevonden wil worden. En dat lukt ook niet altijd en dat voelt ook vaak als falen. Ik kan er nu redelijk mee omgaan, maar het heeft tot heel wat sombere, donkere periodes in mijn leven geleidt. Maar goed even terug

Waar komt Body positivity vandaan?

Al in de 1967 bestond Body positivity. De Amerikaanse schrijver Lew Louderback publiceerde het essay More People Should Be Fat. En twee jaar later ontstond The National Association to Advance Fat Acceptance; een beweging die draaide om meer acceptatie voor dikke lichamen. 

Maar in 2014 wordt het dankzij social media groter en groter. De Britse schrijfster Megan Jayne Crabbe is al jaren aan het afvallen, trainen, aankomen en nooit bereikt ze het doel wat ze voor ogen heeft. Maar dan op een dag is ze op social media aan het scrollen en komt ze iets tegen wat haar leven verandert. Ze ziet een selfie van een dikke vrouw in een rode bikini. Die vrouw is trots op zichzelf en op haar lichaam. Ze staat zelfverzekerd op de foto en laat alles van haar lichaam zien.

Megan Jayne besluit door het zien van de foto haar lichaam te accepteren zoals het is. Niet meer diëten, vreetbuien, afvallen, aankomen en ongelukkig zijn. Maar tevreden zijn met het lichaam dat ze heeft. Ze begint een Instagramaccount: @bodyposipanda. Op haar account plaatst ze foto’s van zichzelf en op die foto’s zie je haar en haar lichaam zoals het echt is. Er wordt niks weg gephotoschopt, ze houdt haar buik niet, ze laat alles zien. Ze schrijft er zelfs een boek over, Body Positive Power. Ze zegt zelf: ‘Als ik het lichaam zou willen dat ik voor ogen had, zou ik een heel leven op dieet moeten. Ik kon dat niet meer aan. Ik wilde niet als oude vrouw nog steeds calorieën tellen.’ Niet een hele bemoedigende gedachte.

Wat is body positivity?

Body positivity gaat om het idee dat elk lichaam goed is zoals het is. Lang, dun, dik, kort, blank, bruin, met puistjes of cellulitis. Het maakt niet. Je accepteert iedereen en je waardeert ze precies zoals ze zijn. Geen oordeel, geen vooroordeel. Laten we maar zeggen een positieve mindset over alle mensen, alle kleuren, alle types, alle lichaamsvormen. “I like you just as you are,” zoals Mark Darcy zegt tegen Bridget Jones in de film Bridget Jones Diary.

Best een radicale gedachte, in een wereld vol fitgirls, bikinibody’s en perfecte selfies. Of misschien een hele logische tegenbeweging. Wat de hele beweging van body positivity zegt: het is niet je taak om mooi te zijn, daarvoor ben je niet op de wereld gezet. En dat is een fijne gedachte. Ik heb ook alle “fitgirls” die ik volgde op Instagram en Facebook ontvolgd. Omdat ze me niet altijd een fijn gevoel geven over mijn eigen lichaam en mijn eigen leven. Oh ja en ik heb mijn calorieënteller app van mijn telefoon afgehaald. Die was weer te bepalend in mijn leven geworden.

Natuurlijk ben je niet van de ene op de andere dag body positive. Dat heeft even wat tijd nodig. Maar je kan er wel van de een op de andere dag naar gaan leven. Daarbij is het wel heel belangrijk om je gedachten continu in de gaten te houden en zo nodig bij te sturen. Gisteren waren we lekker aan het varen en het zwemmen op een strandje bij de Rhederlaag. En dan is het zo makkelijk om allerlei hele negatieve gedachten te hebben over andermans lichamen. Ik heb geprobeerd om dit niet te doen. Om zonder oordeel of vooroordeel naar mensen te kijken. En dat voelt fijn. Je moet er wel even bewust mee om gaan, maar het levert wel echt wat op.

In het filmpje hieronder krijg je een goed beeld van wat body positivity is. En als je verder op Youtube of op internet gaat speuren vind je er heel veel over.

Filmpje over body positivity

Keep you posted

Ik ga me de komende tijd meer in nog verder verdiepen in body positivity en zal mijn ervaringen delen met jullie. Ik heb het boek van Megan Jayne Crabbe besteld en ga er mee aan de slag. Jullie gaan hier meer over horen. En ook over hoe ik er zelf mee om ga. Stay tuned!

Liefs Marleen

2 antwoorden op “Body positivi….wattes??”

  1. Hoi Marleen,
    Wat een openhartigheid. Respect.
    Het onderwerp spreekt mij zeer aan en is herkenbaar. Ik denk bij alle vrouwen.
    Zeer interessant. Ik probeer mezelf ook te accepteren, mijn gewicht schommelt ook. Maar in de loop der jaren wordt het minder belangrijk ( niet altijd hoor). De media heeft idd erg veel invloed op jonge meisjes , vrouwen. En ik denk dat je als moeder zijnde dit in de gaten moet houden om te voorkomen dat het uit de hand loopt( lijnen/overmatig eten)..
    Marleen, bedankt weer voor mooie , interessante blog.
    Lieve groet,
    Anja

    1. Dank je wel Anja! Ik ben van mening dat als we open over dingen praten, we elkaar kunnen helpen. Alleen al merken dat je niet alleen bent kan zo helpend zijn. We strugglen vaak toch allemaal met ongeveer dezelfde dingen.
      Als ik een iemand kan helpen, inspireren of motiveren dan is mijn doel bereikt.
      Liefs Marleen

Laat een reactie achter op Marleen Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *