Niet goed genoeg

Perfectionist….nee dat ben ik niet. Dat heb ik altijd geroepen en ik wil er eingelijk ook niet in geloven dat ik het ben. Een perfectionist is iemand die alles helemaal geordend heeft. Iemand die de kleren in de kast altijd netje op kleur heeft liggen en alles netjes gestreken heeft, Iemand die geen enkel stofje, vlekje of viezigheidje in zijn huis heeft. Zo iemand als Bree van der Kamp ion Desperate housewives. Alles in zijn of haar leven is perfect. Dan ben je een perfectionist. Hahaha….als ik het zo lees vind ik het ook wel weer grappig. Ik leg namelijk de lat van het perfectionisme zo hoog dat niemand er aan kan voldoen. En dat is precies het perfectionisme wat ik heb. Ik leg de lat zo hoog voor mezelf dat ik het idee heb dat ik er nooit aan kan voldoen. Ok boink….ik heb mezelf mooi getackeld.

Best moeilijk om van jezelf bepaalde kanten te zien en te erkennen. Zo ook bij het volgende: tijdens het schrijven van mijn vorige blog schreef ik heel laconiek her volgende op: “Het resulteert nu ook altijd nog in een gevoel van niet goed genoeg zijn.” En dat zinnetje sloeg in als een bom, alleen was het een bom met vertraging (lang lontje ;-)). Vooral na het kijken van een filmpje op Youtube van Plant Based Bride. Zij maakt bullet journal video’s en babbelt er dan lekker op los. En in deze video begon ze te babbelen over het Imposter Syndrome. Huh? Wat? Oplichter syndroom? Wat heeft dat nou met bullet jorunallen te maken. Maar toen ze het begon uit te leggen, dacht ik: ‘Oh ja.’ Ze vertelt dat ze er nog wel eens moeite mee heeft dat ze eigenlijk maar wat doet tijdens het journallen. Dat ze niet echt een kunstenaar is en zichzelf alles heeft aangeleerd. Ze heeft heel vaak het gevoel dat haar werk niet goed genoeg is. Ik luister nog wat naar haar gebabbel en laat het even bezinken.

Imposter syndrome

Oplichterssyndroom, bedriegerssyndroom, bedriegersfenomeen is een term die in de jaren 70 werd geïntroduceerd om mensen te beschrijven die moeite hebben om hun prestaties aan zichzelf toe te schrijven. Deze mensen voelen zich bedriegers die hun succes niet verdienen. Ondanks alle bewijzen en succes ervaringen die ze hebben. Ze hebben het idee dat ze elk moment ontmaskerd kunnen worden. Ze hebben het idee dat iedereen dat kan wat zij kunnen of hebben gedaan. Het imposter syndroom kent geen officiële diagnose. Het is eigenlijk een verzameling van een aantal persoonlijkheidstrekken. En hoe hoger de opleiding die mensen hebben genoten, hoe sterker ze deze imposter-gevoelens kunnen ervaren. Intelligente mensen die van nature een laag zelfvertrouwen hebben, perfectionistisch zijn en vaak aan zichzelf twijfelen, lopen een hoger risico. Ook opvoeding blijkt een grote rol te spelen. Vooral veel succesvolle slimme vrouwen hebben er last van.

Deze gevoelens spelen vooral op zodra mensen moeten presteren. Ze hebben een opdracht of iets dergelijks, die ze moeten gaan uitvoeren. Dan worden ze bang en twijfelen aan zichzelf en hun eigen kunnen. Door dan heel hard te gaan werken en zich extreem goed voor te bereiden, kunnen ze met de angst omgaan. En dat werkt, ze worden geprezen om hun prestatie en mensen zijn blij met hun werk. Vaak zijn ze dan maar tijdelijk opgelucht dat het weer gelukt is. Maar vervolgens zijn ze weer bang om ontmaskert te worden. Deze mensen zien niet in dat ze dat succes aan hun eigen kunnen te danken hebben. Ze leggen dat succes buiten zichzelf neer. Het is vooral een kwestie van toeval, geluk en externe omstandigheden. Ze compenseren dit dus met extreem hard werken, wat leidt tot stress klachten en zelfs tot een burn-out. Anderen tonen vluchtgedrag.

Spiegeltje spiegeltje….

Nu heb ik volgens mij in mijn vorige blog geschreven dat het schrijven van mijn blog therapeutisch is. Nu heb ik mezelf net even een spiegel voor gehouden. Voor degene die wel eens therapie gevolgd hebben, zullen dit begrijpen. Ik herken mezelf zo in dit syndroom!! Ik vind het een beetje eng en best confronterend. Tijdens mijn werk als leerkracht heb ik zo vaak gedacht dat ik maar wat deed. Dat ik eigenlijk de hele PABO opleiding (i.p.v. deeltijd) had moeten doen, zodat ik een echte leerkracht zou zijn. Dat al mijn collega’s veel beter waren. En ga zo maar door. Wat heb ik vervolgens gedaan? Ik ben me een slag in de rondte gaan werken. Harder, harder en nog harder. Want dan zou het niet opvallen dat ik maar wat doe. En waar heeft het me gebracht? Ik kwam overspannen thuis te zitten (stress en burn out klachten) en uiteindelijk ben ik het onderwijs uitgevlucht. Met het idee dit past nu niet bij mij. Met een druk gezin enzo…het lukt me niet. Maar nu, als ik nu terugkijk, ik kon die constante gedachten van niet goed genoeg zijn niet meer aan. Die hadden me leeg gezogen.

Symptomen die bij dit imposter syndroom horen:

  • angst
  • perfectionisme
  • twijfel aan je zelf (self doubt, Engels is mooier)
  • angst om te falen

Ik voelde me in die tijd ook vaak heel angstig. Ken je dat gevoel dat je hebt wanneer je een examen ofzo moet maken? Zo’n kriebel of knoop in je maag? Die had ik heel vaak toendertijd. Vooral op zondag avond als ik de maandag erna weer moest beginnen. Ik ging me dan maar extra goed voorbereiden (oftewel was de hele zondagavond aan het werk).

Ik wilde het ook zo goed doen voor de kinderen. Ik wilde alle kinderen (combinatie klas groep 5/6 met 33 kinderen) goed begeleiden. Er voor ze zijn, zorgen dat ze goede resultaten haalden. Ook wilde ik mijn collega’s op alle mogelijke manieren ondersteunen, want zij hebben het ook druk. Dus dan zeg je niet makkelijk nee tegen dingen.

Twijfelen is een soort tweede natuur van me. Ik ben immers weegschaal. Twijfelen aan mezelf deed ik meer en meer. Hoe langer ik bezig was als leerkracht hoe meer die twijfel toe sloeg. Ik dacht dan vaak: “Ik wil eens kijken hoe mijn collega’s dat doen, dan kan ik dat ook zo doen en dan doe ik het wel goed.” Of: “Ik moet eigenlijk eens in dat of dat boek duiken om te lezen, dan weet ik er meer van. Nu doe ik het niet goed.” Pffffff heel vermoeiend als ik dit zo terug lees.

Angst om te falen oftewel faalangst. Daar heb ik altijd wel wat last gehad. Maar dan nog wel positieve faalangst. De angst of druk die ik voelde voor bijvoorbeeld een proefwerk. Daardoor ga je nog even heel hard werken en hoppa je haalt een voldoende. Niks aan de hand. Leverde vaak alleen wat stress op zo net voort een proefwerk. Maar ja in mijn werk had ik daar dus ook last van. Zo bang dat ik het niet goed deed. Dat gevoel verlamde me af en toe.

En nu dan?

Ook met mijn werk als sportdocent heb ik nog regelmatig last van deze gedachten. Vooral in het begin was dat sterk. Dan dacht ik: “Ik moet mijn les net zo geven als mijn collega, want dan is het een goede les. Of: “Ik weet echt niet zo veel als mijn collega’s. Zij zijn veel beter.” Dat is nu wel veel minder, maar op dagen dat ik minder goed in mijn vel zit en de les misschien iets minder lekker loopt, dan denk ik het nog wel eens. Nu kan ik het wel veel beter relativeren. Ik heb mindere ervaring dan mijn collega’s, dus ik weet inderdaad ook minder. Maar ik leer wel elke keer weer een beetje bij. En ik heb heel veel succeservaringen gehad. Opleidingen gedaan en geslaagd, tevreden mensen in de lessen en dat heeft er allemaal voor gezorgd dat ik die gedachten niet meer zo vaak heb. En ik wil ook niet meer alleen maar werken, werken en werken. Er zijn zo veel dingen belangrijker in het leven. En met stip op een staat: mijn mentaal welbevinden.

Herkent iemand dit? Heb j ook wel eens van dit soort gedachten? Laat het me weten. Erover praten kan al zo helpend zijn, maar ja dat is met alles he.

Wees open en oprecht! Stop dingen niet weg! Het haalt je altijd weer in!

Liefs Marleen

5 antwoorden op “Niet goed genoeg”

  1. Lieve Marleen,
    Wauw!
    Wat heb je dat weer mooi omschreven en je hebt je weer zo kwetsbaar opgesteld…
    Echt heel dapper. Ik vind je een mooi mens, en ik vind je lessen top. Blijf vooral je lessen op deze manier geven. Je bent uniek. Je bent de hele les betrokken, ziet alles en je hebt vooral een prettige stem( geen schreeuwstem). En niet te vergeten een top conditie!!
    Lieve Marleen , Wat boffen jouw kinderen en jouw man met jouw…

    Ik herken de punten die je omschrijft. Heb ook 2x een burn-out gehad door maar te pleasen..
    Gelukkig heb ik op tijd goede keuzes mogen maken door liefdevolle mensen om me heen die me waarschuwde voor de dingen die ik niet zag( Hulp is vaak dichterbij dan je denkt)…
    Dank voor je mooie artikel.
    Tot snel.
    Lieve groetjes,
    Anja

    1. Hoi Anja.

      Zo lief van je! Doet me goed.
      Door over dingen te praten (schrijven) kom je er achter dat je niet alleen bent in je problemen. En dat helpt al zo veel vind ik zelf. En goed naar jezelf blijven kijken en naar jezelf blijven luisteren is zo belangrijk.
      We hebben veel gelijkenissen Anja! Mooi om te zien.

      Liefs Marleen

  2. Hey Marleen,

    Mooi stuk. Zo te lezen ben je jezelf volop aan het ontwikkelen op allerlei vlakken. Zelfreflectie is mooi en belangrijk. Ik herken mijzelf er in een bepaalde mate in. Ik roep nog regelmatig dat ik een leukere, fijnere moeder wil zijn. Rationeel weet ik best dat ik de lat hoog leg voor mijzelf, maar gevoelsmatig is toch echt een ander verhaal 😉
    Op werk als prive gebied heb ik enorme stappen gemaakt in het kiezen voor mijzelf in plaats van te leven op complimenten van anderen door keihard te werken en er altijd voor de ander zijn. Harder dan ik soms aankon. Na nieuwe keuzes, een partner met een burn out, leren omgaan met mijn prachtige eigenschap
    Hsp en die van mijn kids) heb ik geleerd dat dingen doen die mij in balans houden (sport, dansen, zingen) zo belangrijk voor mij is om niet zelf om te vallen. Ik heb mijn balans redelijk gevonden maar toch blijft het een punt van aandacht.
    Goed dat je het onder de aandacht brengt vooral in deze maatschappij waar we maar doorgaan en doorgaan.

    Je bent een topper maar dat weet je diep van binnen zelf ook 😉
    Liefs rinske

    1. Mooi Rinske. Ja dat verschil in ratio en emotie is altijd een dingetje he. Dat herken ik wel. Wat fijn dat je die oh zo belangrijke balans hebt gevonden. Dat is niet altijd makkelijk.
      En dank je wel!
      Liefs Marleen

  3. Lieve Marleen,

    Zo waar en zo herkenbaar. Daar klets ik graag verder met je over tijdens een kopje koffie na een fijne spoetles of bij een drankje als we samen uit zijn. Xxxx

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *