Kwetsbaarheid

Onlangs heb ik een post op Instagram en Facebook gedaan met de bovenstaande afbeelding erbij. Ik zat even niet zo lekker in mijn vel. Liep tegen wat dingen aan en ik had de behoefte om dit te delen. Waarom deelde ik dit niet gewoon met een goede vriendin ofzo? Tja ik weet het niet. Misschien omdat die week ervoor iemand zei op Facebook en Insta zie je alleen de leuke dingen. Ik had gewoon het gevoel dat ik dit moest doen. Soms kan je daar niet om heen.

Nadat ik de post had gedaan kreeg ik echt heel veel hele lieve berichtjes en zelfs een knuffel van iemand op het schoolplein. Dat was zo fijn. Ik voelde me niet alleen. En het mooie was dat ik die middag in een telefoongesprek naar aanleiding van de post weer nieuwe moed kreeg. Ik zag alles ineens weer zonniger in. Wauw!! Van ’s ochtends denken dat het allemaal niet gaat lukken, naar ’s middags weer vol goede moed verder gaan. Mooi wat zo’n berichtje plaatsen kan bereiken. De dagen erna had ik er nog steeds profijt van, want ik kreeg van mijn oude bazin een heel lief kaartje en de dag daarna van een vriendin. Wat is dat fijn! Weten dat mensen aan je denken en met je meeleven. Het vervelende gevoel “mijn dipje” was ineens een stuk minder. Van mijn tante kreeg ik op de verjaardag van Bastiaan en Daniel zelfs nog een bosje rozen. Zo lief!

Maar het mooiste komt nog, na ja het mooiste waren echt wel de berichtjes, maar ik heb weer een richting gekregen. Ik durfde hierna de stap te zetten om me in te schrijven bij Kvk als zzp’er om sportlessen te gaan geven. En wie weet in de toekomst als personal trainer of lyfestyle coach of beide. Mijn focus was weer terug. Ik weet weer wat ik wil gaan doen en ik heb de weg terug gevonden om er te komen.

Het betekende wel dat ik iets achter me moest laten waar ik jarenlang hard voor heb gewerkt. En dat doet pijn. Maar ik moet mijn hart volgen en doen waar ik gelukkig van word. En dat heb ik vaker gedaan en ik weet dat ik er weer sterker uit ga komen.

Moed van imperfectie

Naast een kaartje van mijn oude bazin, kreeg ik van haar ook een berichtje via Facebook waarbij ze me een tip gaf om een boek te gaan lezen. Het boek is van Brene Brown en heet ‘De moed van imperfectie’. Brene Brown is een professor aan een universiteit in Amerika. En zij doet al jaren onderzoek naar kwetsbaarheid, moed, authenticiteit en schaamte. Ze heeft daar ook een aantal boeken over geschreven, waaronder dit boek. Ik ben meteen gaan googlen en vond het boek op bol.com. Tycho had nog een cadeaukaart liggen van bol.com, dus ik dacht die kan ik goed gebruiken hihi. Nee hoor ik heb wel even overlegd.

Nu wil ik zeggen dat dit wel echt de gouden tip was. Dit boek en de zienswijze van Brene Brown sluiten zo goed aan bij hoe ik wil leven. En dat is een bezield leven leiden. Een leven vanuit het gevoel dat je de moeite waard bent. Je zet moed, compassie en verbondenheid op een belangrijke plek in je leven. En je staat elke dag op met het idee: ik ben goed genoeg. Dat is toch fantastisch! Ik ben goed genoeg. Wat ik ook doe, denk of laat. Ik ben niet perfect en dat hoeft ook niet. Wees vooral jezelf.

Het motto van Brene Brown is: ‘Courage over comfort.’ Moed over comfort. En daarmee bedoelt ze dat je beter kan leven met al je kwetsbaarheden in het volle zicht, dan je verstoppen achter een muur en nooit je echte zelf laten zien. Ik vind dat erg mooi, omdat ik echt probeer zo te leven. In alle openheid en eerlijkheid met de kans dat ik gekwetst word. Maar wel met het idee dat ik alles heb gedaan binnen mijn mogelijkheden.

En dat werkt!! Want door mezelf kwetsbaar op te stellen en mijn gevoelens prijs te geven kreeg ik heel veel bijval. Op allerlei manieren. En dat werkt nog steeds door. Ik heb hierdoor gesprekken met verschillende mensen gehad en weer ontdekt wat ik wil. Ik ben ook in contact gekomen met fantastische mensen en merk dat de mensen in mijn geloven. En dat komt doordat ik dicht bij mezelf blijf. Ik kijk zo uit naar wat nog meer op mijn pad gaat komen!!

En hoe toepasselijk is deze quote van Theodore Roosevelt:

Hopelijk lukt het jou ook om in die arena te staan, waar je vol in het leven staat met alle mooie en minder mooie kanten. Maar dan kan je wel aan het einde van je leven zeggen: ik heb moed over comfot gekozen. Ik heb geleefd!!

Wil je meer weten over Brene Brown? Kijk even op haar website: www.brenebrown.com en bekijk ook haar twee Tedtalks en de Netflix special. Echt de moeite waard. Ik ga weer alle Bol bonnen van Tycho inpikken om de volgende boeken te kopen ;-).

Liefs Marleen

Mijn weg naar body positivity

In een van mijn eerder blogs heb je het een en ander over bodypositivity kunnen lezen. Ik heb daarin uitgelegd wat het is en hoe ik er mee in aanraking ben gekomen. Ik heb daarna het boek Body positive power van Megan Jayne Crabbe gelezen. Een boek waarin ze haar eigen verhaal vertelt. Een verhaal over een jong zorgeloos meisje die van de ene op de andere dag anorexia ging ontwikkelen. Voornamelijk door de druk die vanuit de dieet- en mode industrie wordt opgelegd. Megan heeft op het randje van de dood gebalanceerd. Ze ‘herstelde’, maar bleef daarna nog steeds hangen in diëten, overmatig sporten en het gebruik van pillen en dergelijke. Door een beeld op Instagram kwam ze in aanraking met body positivity. Als je haar nu ziet is ze een kleurrijk persoon met mooie rondingen, die volop in het leven staat en geniet. Zo knap!

Tijdens het lezen van het boek werd er wat in me los gemaakt. Het maakte me boos en verdrietig. We leven namelijk in een maatschappij waar het mooier maken van je lichaam centraal staat. Dunner, strakker, meer spieren, noem het maar op. Er worden schoonheidsidealen bedacht die voor 95% van de bevolking niet haalbaar zijn. Maar ondertussen wel druk op de ketel zetten om ons die idealen te laten behalen. En dat terwijl alle foto’s en videobeelden (ook in films) bijgewerkt worden. Geen van die beelden zijn dus echt!! En dat moeten we nastreven? Hoe dan?!!

Onderzoeken: objectief?

Dus aan de ene kant wordt er een beeld gecreëerd die we nooit en te nimmer kunnen halen en aan de andere kant wordt er verkondigd dat vet slecht is. Dat dikke mensen ongezond zijn. Het ene na het andere onderzoek wordt gedaan (gefinancierd door de dieetindustrie) om aan te tonen dat dikke mensen ongezond zijn. Terwijl dat niet zo is!! Dik zijn is niet ongezond!! In het boek maakt Megan de vergelijking met longkanker. Uit onderzoek blijkt dat mensen met gele tanden meer kans hebben op longkanker. Dus gele tanden zijn de oorzaak van longkanker. Uhmmmm….nee…roken is een grote oorzaak van longkanker. Dus vet of dik zijn is niet het gene dat mensen ziek maakt, maar een ongezonde levenstijl. Of je nu dik bent of dun.

Er is ook een onderzoek geweest (onafhankelijk van de dieetindustrie) dat aantoont dat mensen met overgewicht net zo lang leven als mensen zonder overgewicht. Dit onderzoek werd door allerlei mensen de grond ingestampt. En daar hoor je dus bijna niks over.

BMI

Wat ook echt bizar is, is dat in 1997 de National Institutes of Health (instituut voor volksgezondheid in Amerika) van de ene op de andere dag de grens van de BMI verschoven heeft. Het grens van overgewicht bij vrouwen lag voor die tijd altijd op 27,3. Tot ze besloten die te verschuiven naar 25. Zonder echt bewijs dat dit overgewicht ook schadelijk is. En het erge daarvan is dat 8 van de 9 leden van het onderzoeksteam van dit instituut banden had met de dieetindustrie. Van de een op de andere dag hadden 39 miljoen mensen in Amerika overgewicht. Kaching…doet de kassa van de dieetindustrie! Zo zijn er talloze voorbeelden te vinden. Als er geld te verdienen is, is alles geoorloofd.

Diëten falen altijd

Ik heb het al een keer eerder geschreven: diëten werken niet!! Ik zal nog een keer proberen uit te leggen waarom. We hebben te maken met onze vet set point. Dat is het lichaamsgewicht en het percentage vet wat van nature bij jouw lichaamsbouw past. Deze set point heeft een bovengrens en een ondergrens en is dus niet één bepaald lichaamsgewicht. Je kan daar binnen schommelen. Maar goed als je gaat afvallen dan kan het zijn dat je probeert ver onder je setpoint te komen, want dat is het ideaal waar we allemaal naar streven. Je lichaam vindt dit niet leuk en schakelt over op een zogenaamde spaarstand. Je metabolisme gaat lager werken, waardoor je in nu minder calorieën gaat verbranden dan voorheen. Bovendien wordt je verlangen naar calorierijke en vetrijke producten groter en wordt het moeilijker om je dieet vol te houden. Je lichaam protesteert en zal er alles aan doen om gewicht- en vetverlies tegen te gaan. Misschien lukt het je wel om een aantal kilo kwijt te raken. Maar in veel gevallen komen die kilo’s er gewoon weer aan. En vaak met een paar bonus kilo’s. Waarom? Je metabolisme is lager, dus je kan minder eten dan daarvoor en als je weer gewoon gaat eten, dan eet je dus te veel. Pffffff….het is een cirkeltje waar je niet uit komt. Wat alleen maar lijdt tot frustratie, gevoel van falen en mislukken en kan zelfs lijden tot depressies of zelfs eet stoornissen.

Dus knoop dit goed in je oren: jij faalt niet met een dieet, het DIEET faalt!!

Aan de slag met body positivity

Ik weet van mezelf dat ik gevoelig ben voor depressies en die eetstoornis heeft bij mij ook op de loer gelegen. Nu had ik de afgelopen jaren een redelijke balans in mijn eten en mede door het sporten was het vasthouden van mijn gewicht en figuur goed te doen. Maar ik merkte het laatste half jaar dat ik minder lekker in mijn vel zat. Door omstandigheden buiten mezelf en door te veel hooi op mijn vork. Mijn energie niveau zakte van torenhoog naar een diep dal. Ik had gewoon geen zin meer in continu bezig te zijn met mijn lijf, trainingen en continue focus op mijn eten. En wat deed mijn gewicht…die klom gewoon rustig aan omhoog. Toen stapte ik nog regelmatig op de weegschaal. Bah bah ik voelde langzaam de frustratie weer komen. Om af te vallen kon ik niks anders doen dan minder eten. Maar dat weigerde mijn lichaam…ik had te veel honger. Dus toen (vooral na het lezen van het boek) besloot ik om het los te laten en te kiezen voor body positivity. Hoe ik dat in de praktijk heb gedaan:

  • Ik stap niet meer op de weegschaal. Eigenlijk zou ik ‘m weg moeten gooien of moeten vernietigen, maar dat kan ik niet. Ik heb ‘m gewoon helemaal weggestopt onder mijn bed.
  • Ik heb op Facebook en Instagram zoveel mogelijk fitgirl dingen ontvolgd en meer Bodypositivity geliked.
  • Ik heb de calorieëntellers op mijn telefoon verwijdert.
  • Ik keur het eten dat ik eet niet meer af. Ik luister naar mijn lichaam om te voelen wat ik nodig heb. Ik probeer intuïtief te eten.
  • Ik bekijk mijn lichaam positief. Ik wil mijn lichaam niet meer afkeuren omdat de maatschappij dat wellicht doet. Omdat ik nog strakker en gespierder zou moeten zijn. Met een lager vetpercentage. Nee!!! Mijn lichaam is goed. Mijn lichaam is sterk en laat me niet in de steek.

Hele stoere woorden hè hierboven. Maar in de praktijk is het echt niet zo makkelijk hoor. Iets wat jarenlang in je hoofd heeft gezeten, krijg je er niet zomaar uit. Ik word momenteel heen en weer geslingerd tussen: ‘Het is goed zo, vertrouw op je lichaam’ en ‘Er moet echt weer wat af. Misschien als je dit of dit probeert dat het lukt.’ Whaaaaa, gek word ik van mijn eigen gedachten. En nog een is: ‘Nee dat mag je niet eten,’ en ‘Heb je er zin in? Eet toch lekker op.’ Alsof er twee personen in mijn hoofd zitten. Een engel en een duivel! Weet je wel net als bij tekenfilms. De een verleidt me met de ideeën vanuit de dieet industrie en de ander houdt me op het body positivity pad.

Erg lastig is de interne calorieenteller uitzetten. In mijn hoofd was ik nog steeds calorieën aan het berekenen. En dat is erg vermoeiend en niet nuttig. Dus elke keer als ik merkte dat ik dat deed, was ik mezelf er bewust van. En vertelde ik mezelf dat ik gewoon kan eten wat ik wil totdat ik genoeg heb. Door dat elke keer te doen, merk ik dat ik het nu bijna niet meer doe.

Wel een beetje jammer is dat mijn kleding heel iets strakker is gaan zitten. Geen ramp, maar sommige kledingstukken zitten niet meer zo lekker als voorheen. Maar toch wil ik dit doorzetten, want hoewel ik het nog lastig vind het, gaat het me uiteindelijk heel veel opleveren. En kleren kunnen we wel weer kopen. Maar dan een maatje groter. Dat is niet erg!

Doel

Mijn angst is altijd geweest om aan te komen, om weer dikker te worden. En waarom? Omdat ik me niet fijn voelde in het lichaam van toen. Maar dan is mijn doel niet om slank te blijven en niet aan te komen. Nee!

‘Mijn doel is: om lekker in mijn vel te blijven zitten.’

Dat kan ik bereiken door goed voor mezelf te zorgen. Self-care wordt het tegenwoordig genoemd. Heel populair momenteel om aan self-care te doen, maar vooral ook omdat het heel hard nodig is. In de drukke maatschappij met alle mogelijkheden die we hebben, is voor jezelf zorgen heel belangrijk. Bijvoorbeeld door me-time te nemen: even tijd voor jezelf. Iets doen waar je energie van krijgt, je weer wat dichter bij jezelf komt. Of door goed je grenzen te bewaken. Tot hier ga ik en niet verder. Of door lief te zijn voor jezelf. De lat niet te hoog leggen en niet te veel van jezelf verwachten. Of door goed te eten en te rusten als het nodig is.

Ik werk nog even verder aan dit doel. En dat zal met ups en downs blijven gaan. Zoals met alles in het leven. Maar dat geeft niet. Om van de mooie momenten te kunnen genieten, moet je af en toe ook slechte hebben!

Liefs Marleen

Onze fantastische reis door Noorwegen en Zweden deel IIII

Donderdag 1 augustus

Vandaag gaan we de Rode route lopen. De belofte die we twee jaar geleden maakten, gaan we doen. Ik vind het wel stoer van ons. We weten inmiddels dat de kinderen goed kunnen lopen, dus ik verwacht (hoop) geen problemen. De insteek vandaag is ook: we zijn op de terugweg. Op de terugweg lopen ze namelijk altijd veel beter hihi. Nou tjonge en wat hebben ze goed gelopen. Ze waren met zijn drietjes heel gezellig aan het kletsen over het kinderfeestje van Daniel. Ze hebben allerlei plannen gemaakt. Top! Ik zeg werk maar uit en dan voer ik het wel uit.

Weer even terug naar de wandeling. Tiveden is een prachtig park met bos en veel rotspartijen. De wandelingen in dit park zijn dan ook heerlijk uitdagend, maar goed te doen. De routes die gewandeld kunnen worden zijn goed gemarkeerd. Twee jaar geleden hebben we de korte wandelingen gedaan. Nu willen we de uitdaging aangaan en gaan we 4,6 km wandelen. Ze geven ook altijd een tijd hoe lang je er over doet. Dat zou 3,5 uur zijn. En die tijd is ruim. Daar houden ze ook rekening met een picknick onderweg en met rustig de mooie plekjes bekijken.

Selfie aan het begin

Ik zei toch dat die kinderen als een tierelier liepen. Tycho en ik hadden het wat zwaarder vandaag. Niet super zwaar, maar soms kosten dingen wat meer energie. We hebben zo’n dag. Ik geniet wel enorm van de wandeling en de prachtige natuur.

Ik heb de grote fotocamera mee, omdat je daar vaak toch wat mooiere foto’s mee kan maken. Maar dan neem je ook wel heel veel foto’s. Ik loop lekker achteraan en neem de tijd om van de omgeving te genieten.

Of we nou te veel gegeten hebben in de ochtend of dat we iets onder de leden hebben dat weet ik niet, maar niemand heeft echt zin in zijn of haar broodje. Dus na een paar happen gaan we toch nog maar even verder. Die prachtige meertjes in het park zijn elke keer weer helemaal fantastisch.

Mega rotspartijen die uit de ijstijd over zijn gebleven liggen in dit park. Die kan je beklimmen en daarboven op heb je mooi uitzicht over het park. We klimmen boven op de Stora Trollkyrka. Je kijkt daarboven op op de boomtoppen van het park. Daar eten we nog even een hapje van ons broodje en gaan we door.

Zoals ik al zei, Tycho en ik hebben het zwaar. Hahaha.

Zo we hebben het gedaan. De Rode route!!!! ’s Avonds gaan we lekker chillen.

Vrijdag 2 augustus

Rustig aan dagje vandaag. In de ochtend nog even lekker zwemmen en gewoon rustig aan de dag beginnen. We hadden de kinderen belooft om te gaan eten bij een Ikea. Dus dat gaan we vandaag doen. Eerst gaan we naar Askersund om een boodschapje te doen. Twee jaar geleden waren we daar ook. We halen wat broodjes en wat lekkere dingen voor de lunch. Even afkoelen bij de fontein.

Na Askersund gaan we door naar Orebro. We gaan weg van de ‘snelweg’ om mooie weggetje en een picknickplekje te ontdekken. En om aan Tycho zijn liefde voor grindweggetjes te voldoen. Op het picknickplekje eten de kinderen een heerlijke donit en dat moet natuurlijk even vastgelegd worden door @donuteveline.

Op het plekje waar we zijn komen vaker mensen. Er is een vuurplek en er ligt een ladder (waarvoor weten we niet). Als we het picknickplekje verder ontdekken zien we deze mooie uitzichten bij het meertje. Dat is toch fantastisch!!

Als we eenmaal in Orebro zijn, gaan we eerst even een groot winkelcentrum. Even shoppen en rondkijken. In een soort Kwantum zien we een groot arsenaal aan geweren en messen. Ik kon de jongens gelukkig tegenhouden om dingen mee te nemen.

Dan gaan we door naar de Ikea. Niet een hele grote mooie Ikea helaas. Maar ja we kunnen toch niks kopen. Dus we wandelen de Ikea door en gaan dan naar het restaurant. Lekker eten!! De kinderen willen ook nog een toetje, maar de toetjes daar waren niet zo lekker dus we besluiten naar de Burger King te gaan. En daar hadden ze heerlijke ijsjes en shakes.

Met volle buikjes rijden we weer terug naar de camping. En natuurlijk gaan we weer van de weg af. Ergens hopen we nog een eland te spotten, maar helaas hebben we niks gezien.

Zaterdag 3 augustus

We willen weer gaan wandelen in Tiveden park. Waarschijnlijk de grijze route. Ook een route die goed te doen is qua tijd. 4,2 kilometer en ze geven aan dat we er 3 uur over lopen. Dat is redelijk ruim zoals ik al zei over de vorige route. We hebben er zin in. De kinderen willen weer een kinderfeestje plannen en we beginnen natuurlijk meteen aan de terugweg. Ze lopen weer supergoed de kinderen!!

Daniel loopt op zijn tanden…hihi

Ook dit is weer een prachtige wandeling. Begint best pittig met een klein klimmetje. Ik loop op mijn gemakje en maak wat foto’s. En als ik dan boven ben (laatste stukje met trap) staan er mensen uit te hijgen. “Je hebt het gehaald,” zei de man. Ik dacht uhm ja…makkie. Haha…ze waren erg onder de indruk van het park.

Dan lopen we verder en komen we langs de Stigmans passet. Grote rotsen die over de doorgaande weg van het park hangen.

Er staan veel blauwe bessenplantjes in Tiveden en zo lekker dat je aan het wandelen bent en gewoon wat besjes kan plukken. En dan heb je elke keer weer zulke mooie uitzichten. Vooral als de zon door de bomen heen schijnt en de plantjes fris groen zijn. Her en der zijn er wat rotsen en stenen neer gegooid. Te mooi toch?

Tycho kwam tijdens de vorige wandeling op het slimme idee om een brandertje mee te nemen. Zodat we tijdens de lunch een bami soepje kunnen maken. Ik verklaarde hem helemaal voor gek, maar ja dat weerhoudt hem er niet van om het gewoon te doen. Mannen….pffffff. Maar voor een uitgebreide lunch moeten we wel een mooi plekje vinden om te kunnen zitten. En dat duurde even. Want bij het eerste meertje waar we langs kwamen, waren de mooie plekjes wel erg moeilijk te bereiken. Nou ja dan moeten we maar even doorlopen. Er zijn meer meertjes. En dat was maar goed ook want we vinden een toplocatie. Prachtig uitzicht en met een prima plekje om te zwemmen. De kinderen springen er met onderbroek aan het water in. Alleen is Eveline de enige die een handdoek bij zich heeft. Oeps….na ja het is mooi weer dus maar gewoon rustig opdrogen.

Lekker zonnetje, lunchen en genieten van de omgeving. Dat is toch vakantie!!

En de kinderen maken bommetjes!!! Tycho en ik nemen ook een duik. Alleen dan zonder onderbroek. Als we in het water liggen zien dat er mensen zijn. Ze komen gelukkig niet naar ons plekje en kunnen ons eigenlijk ook niet zien. En zowel…we zien ze toch nooit meer daarna.

Als we weer opgedroogd zijn en de buikjes vol hebben, lopen we verder. We wijken alleen een klein stukje van de route af. In plaats van de grijze route verder volgen nemen we de paarse route. Die loopt helemaal langs het meertje. Dat is wel heel gaaf wandelen. We besluiten ook dat als we ooit weer in Tiveden zijn, dat we dan de paarse route gaan wandelen. Die is wel 9,5 kilometer en daar doe je iets van 6 uur over. We oefenen nog even een paar jaar.

Super vette wandeling was het met een heerlijke break. Ik houd echt van dit park! De rest van de dag chillen we, springen we nog even onder de douche en sluiten we het hoofdstuk Tiveden af.

Zondag 4 augustus

Voor de laatste keer gaan we verkassen. We willen nog een keer wildkamperen. Voordat we weer naar huis gaan. We hopen net zo’n mooi plekje te vinden als de vorige, maar ja dat is wel lastig. Want dat plekje was echt fantastisch.

We kunnen rustig aan doen, want we hoeven niet heel veel kilometers te overbruggen. We doen nog even een boodschap in Karlsborg. Nog even wat lekkers scoren op de laatste dag: Kanelbullar.

Dan gaan we op zoek naar een wildkampeer plek. Dat is best lastig omdat we zo langzaam aan in een dichter bevolkt gebied van Zweden komen. Dus plekjes die niet te bereiken zijn vanwege hekken of waar mensen te dichtbij in de buurt wonen. Op een gegeven moment zitten we in een gebied waar het zou kunnen. Alleen een van de plekjes die we spotten daar zitten een heleboel rode mieren en het ander plekje is wat smalletjes. Dan rijden we door. We willen wel een mooie plek. In een natuurgebied proberen we een heel mooi weggetje uit. Alleen we komen bij een plek waar veel auto’s geparkeerd staan. Jammer.

Nog maar wat verder door rijden. Dan komen we in een gebied waar veel gevist wordt. Mooie meertje, mooie weggetjes en uiteindelijk ook een mooi plekje. We lunchen eerst even om te kijken of we het echt mooi vinden.

Het is een mooi ruim plekje dus prima. We gaan alles neer zetten en installeren ons voor de laatste nacht in Zweden. De kids duiken even het meertje in. We hebben geen zin om de sups weer op te blazen dus de kinderen dobberen lekker op een van de luchtbedden. De hangmat krijgt ook een mooi plekje.

Ik ga samen met de kinderen op blauwe besjes jacht. Er zijn er hier heel veel. Ik zou wel emmers vol willen plukken om er thuis jam van te maken. We plukken nu gewoon genoeg om van te snoepen en in de yoghurt te doen.

Als ik na het bessen plukken nog even goed het informatiebord lees, zie ik dat het verboden is om te kamperen in dit gebied. WTF!!! Nee echt?? Oh had ik het maar niet gelezen. Ik heb geprobeerd te genieten van ons laatste dagje, maar het speelde veel door mijn hoofd. We mogen er ook geen kampvuur maken dus genieten we van het uitzicht over het meertje. Zo in de schemering hoorde je miljoenen muggen zoemen. Ze maken dan best veel lawaai. Prikken deden ze niet heel veel.

Ik heb die nacht heel onrustig geslapen. Hoe zou dat nou komen? En ergens was ik blij dat het de volgende dag was.

Maandag 5 augustus

Echt de allerlaatste dag in Zweden. Vandaag gaan we op de boot naar huis (nou eigenlijk van Goteborg naar Kiel). Ik zou nog best langer willen blijven , maar ben wel blij dat we nu de spulllen gaan inpakken en dat we dit ‘illegale’ kampeer plekje achter ons laten. Zo stom he ik kan daar zo slecht tegen als ik weet dat iets niet mag.

Op dit plekje neem ik afscheid van een erfstuk uit vouwwagen. Een heel handig rekje waar spulletjes aan kunnen drogen. Maar ja ik heb al zo vaak een reparatie moeten uitvoeren dat het rekje meer uit touwtjes bestond dan uit het originele plastic. En mijn Birkenstocks zijn echt kapot. Echt kapot!! Volgens mij had ik ze al een jaar of 7. Dus hier vinden ze hun laatste rust plaats.

Het is alsof we gestraft worden voor het illegaal wild kamper, want we hebben zieke kinderen. Daniel is al een paar dagen niet helemaal lekker. Althans hij eet wat slechter, poept wat meer en klaagt over buikpijn. Eveline is die ochtend ook echt niet in orde. Ze eet alleen haar eitje en verder wil ze niks eten. Ze ziet ook echt een beetje witjes. Na het ontbijt gaat ze in de auto zitten terwijl wij de boel inpakken. De jongens helpen gelukkig goed mee. Als we bijna klaar zijn, gooit Eveline ineens de auto deur open en spuugt ze (gelukkig) net naast de auto. Ach arm kind! Het lucht wel wat op, maar we zijn er nog niet gerust op. De afwasbak is nog niet ingepakt dus die zetten we op haar schoot (dat ding is onbenullig groot). En dat is maar goed ook, want als we stukje onderweg zijn moet ze weer spugen. In de bak gelukkig, die maak ik even schoon en we gaan weer verder. Tja het is vervelend maar we moeten toch gewoon door.

Voor de 11de keer ingepakt

Weg van de snelweg is het thema van deze vakantie. En aangezien we ruim de tijd hebben vandaag doen we het rustig aan en ontdekken nog een stukje Zweden. Zo tegen lunchtijd speuren we weer naar een mooi plekje om te picknicken. En die vinden we. Natuurlijk bij een meertje en met een steiger. Rondom deze plek liggen een aantal woningen. De steiger is ook een initiatief van de bewoners. Dit is wel een super plek voor een huisje!

De jongens willen dolgraag in het water plonsen. We hebben geen zwemspullen, geen handdoeken ofzo. Maar ach drogen doe je vanzelf en in de onderbroek zwemmen is geen probleem. Ik bedacht me ook ineens dat ik het tasje voor op de boot bij de hand heb en daar zitten droge onderbroeken in. En in de disselbak liggen nog wel wat (vieze) theedoeken. Dus de jongens plonzen heerlijk in het water. Eveline wil ook wel, maar het lijkt ons niet heel verstandig. Ze vindt het jammer, maar ze snapt het (dan is ze echt ziek).

Dan rijden we verder en op een gegeven moment moeten we wel echt de snelweg op. Jeetje wat is het daar druk….met allemaal auto’s en veel bedrijven enzo naast de weg. We rijden Goteborg in, op naar de boot. Oh oeps we rijden even verkeerd…zo onoverzichtelijk ook zo’n grote stad. Maar dan zijn we er weer. Ruim op tijd zijn qwe vij de boot. We gaan achter een vouwwagen staan en even later komt er en een vouwwagen naast ons staan. Power to the Waggies!!! De boot ligt er al klaar voor. Nog heel even wachten en dan mogen we inschepen.

Dan is het tijd om aan boord te gaan. Een voor een mogen de auto’s, de campers en de fietsers aan boord…wat de fietsers??? Ja fietsers gaan gewoon aan boord via de auto ingang. Hahaha gekke Zweden.

Op zoek naar de hut, maar dat wordt steeds makkelijker. We beginnen de logica ban de boot een beetje te begrijpen. Oh heerlijk lekker chillen in de hut en natuurlijk even onder de douche.

Dan gaan we aan dek. Genieten van het zonnetje! En een drankje. Nog even de laatste Zweedse kronen opmaken. We blijven een tijdje aan dek, alleen de kids duikden weer de hut in. Ze zijn moe en willen even lekker liggen. Tja nou ga maar. We vermaken ons wel.

Dan is het tijd dat de boot afmeert en we de draai maken. De jongens komen niet eens kijken. Daniel ligt namelijk te slapen. Eveline komt nog wel even kijken. Ze voelt zich weer redelijk. We varen onder de brug door richting het Kattegat. Alleen moeten wij dan al naar beneden om te gaan eten. Ik ben benieuwd of er wel iets gegeten wordt door de kinderen. Niet heel veel maar ze eten iets en ze genieten ervan. Ach dan is het goed. Ik geniet ook van mijn bordje!

We gaan nog even aan boord, maar het is niet meer zo mooi buiten. Het is koud en het waait hard. Brrrrrr…snel weer naar binnen. Wel ontdekken we nog een ander stukje van de boot.

Dinsdag 6 augustus

We slapen allemaal lekker die nacht. Het is alleen wel warm in zo’n hut met 5 mensen. We moeten op tijd op staan om lekker te kunnen ontbijten. En we hebben toch allemaal wel een vakantie ritme ontwikkelt. Maar goed, even snel onder douche, aankleden en gaan met die banaan.

Heerlijk ontbijtje

Na het ontbijt gaan we het dek op. We kijken hoe we Kiel binnenvaren. Arme Eveline is nog niet helemaal de oude. Lekker tegen papa aan hangen.

En dan zijn we er. We kijken nog even naar het aanmeren en gaan dan naar de hut om de spullen te pakken. Tja het is toch altijd file op de trap. We staan nu wel wat meer vooraan dan op de heenweg, maar goed ze kunnen ook om ons heen rijden. Tycho doet het ook lekker rustig aan hihi. Terwijl we de kade oprijden staat er een man heel hard te zwaaien met zijn armen dat we door moeten rijden, maar als je iets verder door kijkt dan zie je dat er een rij bij de stoplichten staat. Dus waarom de haast?

Nou dat was het dan. We zijn weer in Duitsland. Het laatste stukje van de reis! Onderweg lunchen we nog even en dan zijn we zomaar ineens in Nederland. We hebben maar weinig files gehad in Duitsland. Misschien geen slecht idee om voortaan doordeweeks te reizen.

En dan zijn we thuis. Lekker en toch ook niet. Zodra ik uit Zweden ben, heb ik meteen weer heimwee. Ik kan niet uitleggen wat er zo lekker is aan dat land. Het is een combinatie van rust, natuur en relaxedheid. En de manier van leven: ‘lagom’. In balans. Precies genoeg! Ik probeer het ook hier in Nederland vol te houden.

Liefs Marleen

Onze fantastische reis door Noorwegen en Zweden deel III

Vrijdag 26 juli

Vandaag laten we het mooie Naeroyfjord achter ons, maar we sluiten in stijl af. We gaan namelijk met de boot van Gudvangen naar Kaupanger varen. Door het Naeroyfjord en het Sognefjord. Een bootreis van twee en een half uur. Niet perse een snellere manier om te reizen, maar het is wel heel gaaf om door dit fjord te varen en alles rustig te kunnen bekijken. We hebben die dag ook prachtig weer dus dat is geen straf. We kunnen het rustig aan doen omdat de boot pas om 12.00 uur vertrekt. Nog even genieten van ons plekje op de camping. Als ik ga afrekenen met de eigenaar, vraag ik hem of hij hier geboren is. En dat is hij. Hij is geboren in Bakka, in het huis waar hij nu woont. Is 30 jaar weggeweest, maar is teruggekomen en is de camping begonnen. Als je naar Noorwegen gaat en je wil kamperen, dan raad ik de camping (Dyrdal gard and camping) zeker aan. Ze hebben ook een heel mooi huis te huren. En een hangende tent. Ik vermoed wel dat je voortaan even moet reserveren, want stiekem komen er veel kampeerders op af. Als wij weer een keer terug komen, dan zorgen we dat we twee kleine tentjes hebben zodat we aan het water op het tent gedeelte kunnen kamperen.

De camping vanaf het water

We rijden naar Gudvangen en merken dat het in de tunnel nu nog maar 12 graden is. Brrrrr koude tunnel. Fijn voor de mensen thuis, want in Nederland is het op dat moment tropisch warm. We parkeren de auto in de goede rij en kopen de kaartjes voor op de boot. Nog even een klein boodschapje doen en dan even picknicken met wat lekkers. Best chil zo! We komen er later achter dat Pandi, de knuffel van Daniel, ergens hier ontsnapt is. Ik snap wel dat hij graag hier wilde blijven. Dag lieve Pandi veel plezier bij het Naeroyfjord!!

Twintig minuten van tevoren moeten we in de auto zitten. Alle kaartjes zijn gescand enzo en dan gaat het inschepen beginnen. Er moeten zoveel mogelijk auto’s enzo oppassen dus het is nog even een puzzel. We parkeren de auto en gaan aan dek. Lekker van het zonnetje genieten. En van het fantastische uitzicht.

Het is een heerlijk boottochtje! Eveline en ik doen nog een spelletje Regenwormen. We eten een boterham en we eten een ijsje (nou ja de kinderen dan). Beetje dure ijsjes, maar ach ze genieten er wel van. Op de boot zitten een aantal Spaanse jongemannen en die besluiten een pretsigaret te draaien. Hahaha…ze hadden beter naar Amsterdam kunnen gaan. Maar dan zijn de mannen ineens verdwenen, dus wij vragen ons af waar ze heen zijn. Of dat ze ergens laveloos liggen. Maar dat valt mee, ze hangen binnen in het restaurant. Ze zijn na die pretsigaret een stuk minder actief.

Het verschil tussen het Naeroyfjord en het Sognefjord is wel duidelijk. Doordat het Naeroyfjord veel smaller is, is het een mooier fjord. Het Sognefjord is een groot en breed fjord, nog steeds mooi, maar iets (maar dan ook maar iets) minder indrukwekkend.

Na twee en een half uur komen we in Kaupanger aan. Dar hebben ze een heel vette zwemplek met een duikplank op verschillende hoogtes. De kids willen natuurlijk gaan zwemmen alleen alle zwemspullen liggen in de vouwwagen. Helaas!

Sodeknetter de route die we nu rijden is ook fantastisch mooi. Eesrst nog een stuk langs het Sognefjord en dan over een prachtige weggetje langs de Lustrafjorden. Dat water heeft een prachtige kleur blauw. En her en der liggen er wat motorbootjes voor de kust of ze varen door het fjord. Super gaaf!

We laten de fjorden achter ons en gaan de bergen in. Tycho is aan het speuren geweest en hij denkt dat we ergens langs die weg kunnen wildkamperen. Via een slingerweggetje gaan we omhoog.

Nog verder slingeren omhoog en zitten we echt in de bergen met sneeuw en dat soort dingen. Zo ontzettend mooi!

Er zijn van deze weg af redelijk wat zijweggetjes. En al snel zien we dat er ook op heel veel plekken mensen staan te kamperen. Van campers tot caravans tot tentjes op hele mooie plekjes. Met je tentje kan je gewoon een eindje het terrein op sjouwen en daar gaan staan. Volgende keer moeten we dat ook echt doen! Maar nu vinden we uiteindelijk een fantastisch mooie plek. Wel recht aan de weg, maar er is verder niemand. Bij sneeuw en meertjes en met dit uitzicht.

Het waait er wel een beetje, maar het is te doen. We maken de vouwwagen en het tentje goed vast. De kinderen gaan op expeditie naar de sneeuw en willen ook graag gaan zwemmen in een van de meertjes. Prima. Zo grappig als ze zo door dit landschap lopen moet ik meteen aan Lord of the rings denken. Daar lopen de Hobbits op weg naar Mount Doom.

De kinderen gaan heel enthousiast zwemmen in een van de meertjes. Lijkt me erg koud, maar ze vinden het mee vallen. We willen natuurlijk ook even in de sneeuw staan. En Tycho had gezegd dat als hij bij sneeuw zou zijn dat hij een naakte sneeuwengel zou maken. En dat heeft hij gedaan. De foto’s zal ik jullie besparen ;-). De kinderen willen dat natuurlijk ook doen. Tja ze lijken op hun papa he. Ik duik wel even het meertje in zonder kleren. En het is best te doen het water. Het ligt natuurlijk wel lekker in de zon op te warmen en bij dit water stroomde geen koud gletsjer water. Dus het is best te doen.

Eten moet snel die avond, want het waait nog steeds en dat maakt het koud. Als je te lang wacht met eten dan is je eten weer koud. En ’s avonds steken we een vuurtje aan om een beetje warm te blijven. Ik heb me inmiddels lekker warm aangekleed.

Ik slaap die nacht onrustig. Door de wind en door het feit dat we aan het wild kamperen zijn. Midden in de nacht moeten Tycho en ik allebei even plassen. Het is dan ongeveer 4 uur ’s nachts. De zon is al aan het opkomen en het is al licht aan het worden. Zo bizar!

Zaterdag 27 juli

De jongens en Tycho gaan even in bad haha. Oftewel ze gaan even skinny dippen. Ik houd het bij pootje baden. Dit water lijkt ook wel wat kouder, maar dit water stroomt ook.

We hadden nog best even willen blijven, maar ja wildkamperen doe je meestal maar een nachtje ergens. Dus rustig aan gaan we ontbijten en pakken we alle spullen weer in. Voor de zoveelste keer de vouwwagen weer aanhaken en wegwezen. Tycho is er wel helemaal trots op dat zijn auto er zo uit ziet. Als een echte off road auto.

We gaan richting Zweden, maar maken nog een laatste stop onderweg in Noorwegen. Een camping, Koppang Camping Og Hytteutleie, waar mijn nicht Sigrid ook was geweest. Ik vraag nog even wat ze van de camping vindt via de app. Op zich een prima camping, maar weinig enthousiasme vanuit de eigenaren, zegt ze. We gaan er wel heen en anders gaan we na een nachtje wel weer verder. De route is mooi, maar minder mooi dan de vorige dagen. We rijden op een gegeven over een hoogvlakte die erg lijkt op de duinen van Texel. We verwachten ook elk moment het strand te zien, maar ja dat gebeurt niet.

Langzaam aan komen in een iets meer bebost gebied en zien we om de haverklap fantastische wildkampeerplekjes. Die moeten we onthouden voor een volgende keer. We willen nu toch wel graag door naar een camping. En als we dan aankomen op de camping en begrijpen we meteen wat Sigrid bedoelt. De eigenaresse is zo weinig enthousiast. We laten in het midden hoe lang we blijven en als ze daar op in had gespeeld door een praatje te maken over bezienswaardigheden ofzo. Maar nee hoor. Pffffff alsof we haar lastig vielen. De camping heeft echt wel potentie, want het is ruim en rustig. Maar we willen niet blijven. We hebben een heerlijk plekje. En heel toevallig stonden mijn nicht en haar gezin op precies dezelfde plek. Op een heerlijk grasveld met alle ruimte.

Er zit ook een riviertje bij waar we natuurlijk even een duik gaan nemen. Na ja het was vooral glibberen over de stenen en als je dan een stukje het water in bent gelopen (lang leve de waterschoenen) dan kan je wel een duik nemen. Het is heerlijk verkoelend.

Tycho gaat meteen dammen bouwen (waarom doen mannen dat toch?)

De douches zijn erg fijn! En de rest van het toilet gebouw is echt prima. Schoon en goed verzorgd. Dat mag dan wel gezegd worden he. Na het douchen lekker eten, afwassen en even speedmintonnen (soort badminton). Dat hadden we de hele vakantie nog niet gedaan. Hadden we op de andere campings ook niet echt de ruimte voor (misschien alleen op de Buoy camping).

Ik slaap deze nacht weer lekker. Tycho en ik gaan weer even samen naar de wc midden in de nacht. Het is ongeveer half 5 en het is hartstikke licht buiten.

Zondag 28 juli

Na het ontbijt pakken we in en gaan we op weg naar Zweden. Bij het afrekenen zien we de mannelijke eigenaar en ook hij was weinig enthousiast. Ik zeg nog: Wie weet tot ziens. Maar daar komt nauwelijks reactie op. Nou tot nooit meer ziens dan. Jammer hoor!

Het is weer een mooie route. Eerst langs een heel lang gerekt meer. Waar we even moeten stoppen. Kinderen blijven in de auto zitten, die hoeven het niet zo nodig te zien. Wij gaan wel even kijken en doen meteen een sanitaire stop. Deze uitzichten beginnen op de uitzichten in Zweden te lijken. We zijn ook al heel dichtbij Zweden.

En dan zijn we in Zweden! Er staat iets over sneeuwscooters en dat niet alles mag. In dit gebied wordt er veel op sneeuwscooters gereden (of gegleden). Niet in de zomer natuurlijk maar in de winter…hihi.

Van Sigrid kregen we de tip om via Idre te rijden, omdat je daar heel makkelijk rendieren kan spotten. Dus dat doen we en we rijden dus net een stukje Zweden in en hoppa. Langs de kant van de weg staat er een. Wij staan stil en maken allemaal foto’s. Het beestje loopt op zijn gemak de weg op en een Zweedse dame die achter het rendier komt te rijden kijkt vermoeid en toetert een keer. Het rendier geeft daar niks om en de dame rijdt om het rendier heen. Alleen dan komt er een groep lawaaierige motoren aan. Daar schrikt het rendier van en rent hard weg.

We noemen hem: Sven het rendier (van de film Frozen)

De rest van de route zien we geen rendieren meer. De reden dat in dit gebied rendieren lopen is omdat Idre de meeste zuidelijke plaats is waar het Sami volk woont. Dat volk is het enige oorspronkelijke en inheemse volk in Europa (net zoiets als de Indianen in Amerika). Ze wonen in de noordelijke delen van Noorwegen, Zweden, Finland en Rusland. Ze hebben hun eigen taal: het Sapmi. En hun eigen gebruiken, waaronder rendieren houden.

Om te picknicken zoeken we een leuk plekje langs het water uit. Geen echte picknick plekjes hier, maar we rijden gewoon een leuk zijweggetje in. Het was ook een mooie plek geweest om wil te kamperen. Er zitten alleen wel een heleboel rode mieren en die kunnen gemeen hard bijten.

Even voelen of het water nat is

Oh ja had ik jullie al vertelt dat Tycho zijn nieuwe hobby grindweggetjes rijden is. Dus zodra hij de kans krijgt, pakt hij een off road pad en scheuren we met grote stofwolken achter ons aan over zo’n pad. Vaak zijn dat wel hele mooie weggetjes, maar het nadeel van die stofwolken is dat het stof ook allemaal in het keukentje van de vouwwagen gaat zitten. Tycho moet dus even de keuken poetsen als we op de camping aankomen.

Oh ja die camping…de Nornas camping. We komen daar aan en vinden eigenlijk een soort parkeerplaats bij een meertje. We rijden er op en rijden er weer af. Dit kan de camping toch niet zijn. Maar iets anders is er ook niet. We rijden er weer op en vragen even aan de mensen die er al staan of we goed zitten. Ja het is echt een camping. Onbemand. Met daarbij een servicegebouw die ook dient als dorpshuis ofzo. Met een grote keuken en ‘woonkamer’, een grote douche en sauna en een mega tvättstuga (washok). Het is daar echt op goed vertrouwen. Je stopt het geld van de overnachting in een envelop en alles wat je extra hebt gedaan (zoals in de sauna of wassen in de wasmachine). Alleen de douche daar had je wel muntjes voor nodig. Tip: zorg dat je 10 kronen muntjes op voorraad hebt. Anders kan je niet douchen. We hebben wel weer een fantastisch uitzicht. Met een vuurplek, alleen is er in de provincie Dalarna een stookverbod wegens droogte. Even geen fikkie stoken dus.

Er zit ook een heel mooi zwemstukje bij met een steiger. Dus de kinderen duiken lekker het water in. Er ligt een hele grote flamingo (opblaasbaar) in het water, alleen is van mensen die daar aan het zwemmen. He jammer. Daar hadden ze wel graag op gewild. Maar goed ze vermaken zich zo ook wel.

Verder lekker chillen, wat eten en afwassen (luxe in de grote keuken). Ik ontdek nog even een stukje verder en loop door een stukje bos waarachter ook weer een meertje ligt. Zo gaaf is dat in Zweden, veel groen en veel water. De route van de camping naar het toiletgebouw is ook best een beetje ruig. Vooral het derde stukje waar je helemaal door veert.

Ik heb vandaag nog twee keer moeten uitleggen aan mensen dat het echt een camping is. Hahaha we zijn dus niet de enigen. Veel Nederlanders trouwens.

Maandag 29 juli

We zitten in de buurt van de een Nationaal Park. En we moeten boodschappen doen (dichtstbijzijnde winkel is een goed half uur rijden). Rustig aan ontbijten eerst en dan vertrekken we richting Sarna. Tycho wil natuurlijk weer graag over de grindweggetjes crossen. Nou ja prima de vouwwagen hangt er nu niet achter. In Sarna doen we boodschappen en dan gaan we door naar het Fulufjället Nationaal Park. Mooie route er naar toe. We willen naar de grootste waterval van Zweden gaan kijken. De waterval is 125 meter hoog en het water valt 93 meter loodrecht naar beneden. In Noorwegen natuurlijk heel veel watervallen gezien, maar toch dit is de grootste van Zweden. De Njupeskär. Ik had gelezen dat er goede routes waren. Ook voor kinderen. Nou ok dan.

Tijdens de rit ernaar toe halen we een trage, en vooral niet constante snelheid rijdende, Toyota (Nederlander) in. Staan we op de parkeerplaats komt uitgerekend die Toyota naast ons staan. Oh serieus….en wat het ergste is: de mensen stappen uit en stoppen onder de wielen van de auto een blokje hout. De parkeerplaats was ongeveer net zo plat als een pannenkoek. De man staat er een beetje naar te kijken en haalt dan de hout blokjes weg. Oh pfieuw hij komt tot inkeer. Maar nee hoor hij vervangt het blokje hout door een steen. OMG!!! Laten we snel weggaan voordat die man ook nog een doek over zijn auto gaat spannen ofzo.

Ok die wandeling…mooi, maar we waren de wandelingen in Tiveden Nationaal park gewend en die in de Oostenrijkse bergen en di evan de Preikstolen en de Rimstiegen. Beetje klimmen klauteren over stenen enzo. Uhmmmmm die stenen zijn niet te vinden, want het pad is bijna helemaal gemaakt van vlonders.

Pas een stukje verder wordt het pad wat ruiger, wat groener en komen we bij het riviertje van de waterval. Dat stuk is wel heel mooi. Door dat water is het lekker fris groen en lekker ruig met stenen enzo die overal liggen. Yes dit begint er op te lijken.

Langzaam aan gaan we wat klimmen en zien we in de verte de waterval al. Maar mijn hemel het is druk op deze route en er zijn mensen die niet heel mobiel zijn. alle begrip voor dat je lekker wilt wandelen en dat mag van mij. Maar houd a.u.b. rekening met de medemens. Sommige mensen blokkeren echt de hele route.

Het is een mooie waterval!!

Het gave van deze waterval is dat je er heel dichtbij kan komen. Je kan als je wil er onder staan. Denk alleen dat je dat niet overleeft. Maar nu komen we bij het klim en klauter gedeelte. Over de stenen kan je naar de waterval toe. Ook hier is het druk en zie je minder mobiele mensen en mensen op slippers halsbrekende capriolen uithalen. Wij doen het rustig aan. Stukje klauteren en dan ploffen we even op de stenen neer om lekker wat te eten.

Gaaf toch!!

Maar ja het trekt wel om dichterbij te gaan kijken. En dat doen we dan ook. Heel voorzichtig, want die natte stenen kunnen spekglad zijn. Tycho neemt de route via de andere kant. Dat is iets minder druk, maar ook wel weer wat gladder. Het gaat allemaal goed. Kindjes klauteren achter mij aan en dan zijn we heel dicht bij de waterval. Wat een kracht heeft zo’n ding. Het waait er en het water spettert alle kanten op. Je koelt lekker af daar!

Als we genoeg afgekoeld zijn, klauteren we weer terug. De kinderen klimmen lekker door. Maar ik heb pech, ik kom achter de familie Croqs te zitten. Zij klimmen en klauteren langzaam. En ik kom er maar niet achter weg. Want als ik probeer bovenlangs te gaan, gaan zij ook bovenlangs. En probeer ik onderlangs te gaan, dan gaan zij ook onderlangs. Grrrrr. Ben ik er eindelijk langs gekomen. Kom ik weer vast te zitten. En nu achter niemand minder dan de mensen van de Toyota. Serieus!!

De wandeling terug is mooi en niet al te moeilijk. Misschien dat we nog andere delen van het park moeten proberen, maar dit deel viel ons een beetje tegen. Behalve de waterval dan. En ik moet zeggen dat ze in Zweden de boel altijd heel netjes voor elkaar hebben. Een park als dit wordt goed onderhouden. En er is aandacht voor kinderen.

We halen een lekker ijsje en proberen nog even een paar muntjes van 10 kronen te krijgen. We hebben er een. Mmmmmm dat wordt lastig douchen. We moeten nog even ergens anders muntjes gaan wisselen. In het dorp lukt het niet. De persoon die de machine leegt, is niet te bereiken. Ok dan moeten we het anders op gaan lossen. Maar eerst gaan we gebruik maken van de sauna. Je zet ‘m aan en dan heb je een uur de tijd. De sauna moet eerst even opwarmen en dan gaan we er in zitten. De kinderen vinden het een beetje spannend, maar ook wel heel gaaf. Alleen dat stil zitten is wel een beetje lastig. De temperatuur is op zijn hoogtepunt tot midden in de 50 graden gekomen. We douchen een beetje koud af en de jongens wassen zich verder met koud water. Eveline en ik (en uiteindelijk ook Daniel) gebruiken het muntje. We zijn lekker schoon en fris. Heerlijk!

Dinsdag 30 juli

Die nacht krijgen we flink wat buien en lekker wat onweer. Een onrustige nacht en ik hoop vurig dat het de dag erna weer droog is. Want we gaan weer verder. We besluiten een nacht te gaan wildkamperen en dan door te rijden naar Tiveden.

Er staat een hele vette camper/ vrachtwagen op de camping sinds de dag ervoor. Tycho zou zoiets wel willen hebben en dan lekker door de blubber crossen. Daar kan je echt een aantal maanden mee weggaan zoveel ruimte zit er in.

We zakken een stukje verder in Zweden. We willen de provincie Dalarna uit, omdat daar het stookverbod is. Uit andere provincies hadden we het nog niet gehoord. Onderweg even picknicken en dan weer door. Had ik al gezegd dat de temperatuur van 25 graden naar een graad of 10 is gezakt vandaag. Dat noem ik een verfrissend buitje.

Zonder dat Tycho er voor hoefde te kiezen hebben we een heleboel grindweggetjes gereden. Gelukkig was de stof verdwenen door de regen. Weer een prachtig stuk om te rijden. Tycho had via Goolge maps een mooi plekje gevonden. We rijden die kant op en speuren ondertussen naar een mooi plekje. En opeens zien we een heel mooi plekje. Groot genoeg voor de vouwwagen, met een vuurplaats, en natuurlijk aan een meertje.

Sups worden al snel opgeblazen

We gaan suppen, hangen de hangmat op en Tycho gaat even op verkenning. Ik blijf met de kinderen bij de vouwwagen. Op een gegeven moment komt er een kano met twee Duitse mannen aan. Wat blijkt ons plekje is een doorloopplaats van een kano route. Deze mensen doen een vijfdaagse kano trektocht. Super gaaf!

Lekker hangen in de hangmat

Om ’s avonds een lekker vuurtje te kunnen stoken gaan we hout sprokkelen en zagen. Even een goed voorraadje opbouwen dat we lekker voorruit kunnen. Goede workout trouwens dat hout zagen.

Na het eten gaan we een stuk wandelen. Naar het plekje wat Tycho in eerste instantie had uitgezocht om te gaan wild kamperen. We lopen langs een huisje waar op dat moment ook mensen verblijven. Waarschijnlijk een vakantie huisje van Zweedse mensen. Veel Zweedse mensen hebben een tweede huisje waar ze vaak naar toe gaan. We lopen verder en komen weer bij een mooi meertje. Geen mooie plekjes om te kamperen bij dat meertje. Als we dan nog wat doorlopen zijn we op het plekje van Tycho. Ook bij een meer. Alleen lijkt het water gezakt te zijn. Er liggen veel stenen en het meertje is minder mooi dan het meertje waar wij bij wildkamperen. Helemaal blij met ons plekje lopen we weer terug. Onderweg pluk ik even wat snoepjes uit de natuur. Dat is zo lekker!!

Snoepjes uit de natuur

Eenmaal terug bij de vouwwagen gaan we lekker fikkie stoken. Het is goed hout wat we gesprokkeld hebben! En natuurlijk roosteren we marshmallows en maken we broodjes (van kant en klaar pizzadeeg). Het is een heerlijk avond!

Dit is toch te mooi!!

En als afsluiting kijk je hiernaar. Wat een cadeautje dit plekje!

Woensdag 31 juli

Ik begin de dag met verzamelen van bessen en noten (hahaha nee hoor frambozen en blauwe bessen. Lekker voor in mijn yoghurt met zelfgemaakte granola. Goed begin van de dag! Dan breken we de boel weer af. Dag dag mooi wildkampeer plekje!! We gaan weer verder.

Op naar Tiveden. Kijken of er nog een plekje is op de camping. Ik had nog even met de camping willen bellen, maar ben het eigenlijk vergeten. Op goed geluk dan maar. Onderweg moet er natuurlijk even relaxt geluncht worden. Op zoek naar een picknick plek kwamen we dit tegen. Dit is waarom we van Zweden houden. Het is overal mooi!

Op weg naar de camping kwamen we nog vlak langs ons allereerste wildkampeer plekje. Helaas hadden we geen geluk bij Camping Tiveden. Ze zaten vol. Jammer maar er zitten nog andere campings in de buurt. Eentje nog dichter bij (bijna in) Tiveden Nationaal park. Nou ja ook goed. En eigenlijk best een goede keuze. Het is een mooie ruime camping met een zeer enthousiaste eigenaar die volop van alles aan het vertellen was. Daar houd ik van. Die mensen gun je het ook gewoon dus we besluiten drie tot vier nachten te blijven. We kunnen nog kiezen of we een plek willen beneden bij het meer of boven op de camping. Scheelde wel iets qua kosten, maar bij het meer was het echt wel heel mooi. Voor ons doen wel een redelijk grootte camping, maar met super veel ruimte dus ach.

De camping heeft een steiger en een vlot dus de kinderen gingen meteen lekker zwemmen. Tycho en ik chillen even op de steiger. Heerlijk!

Ook de sups worden opgeblazen en er wordt een rondje over het meer gesupt. We eten, we gaan even lekker douchen (fijne douches) en ’s avonds chillen we. We zorgen dat we voldoende energie hebben zodat we morgen de RODE route kunnen wandelen.

Benieuwd of het ons gaat lukken om de RODE route te lopen? Lees dan deel 4 (het laatste alweer) van onze reis.

Liefs Marleen

Onze fantastische reis door Noorwegen en Zweden II

Zaterdag 20 juli

Tycho en ik zijn 12 jaar getrouwd vandaag! Wat gaat de tijd toch snel. We hebben geen brood meer dus we halen even broodjes voor het ontbijt en moeten voor 15 broodjes 150 kronen betalen. Dat is ongeveer €15. Dus een euro per broodje. OMG!!! Na ja het is niet anders. Wel lekkere broodjes en we hebben geen brood meer.

Vandaag gaan we naar de Preikestolen lopen.  Een hele mooie cliff boven het fjord. Een zeer toeristische trekpleister. Dat is al te merken aan de camping en bijvoorbeeld de helikopters die er vliegen en de busjes die er naar toe rijden. Maar als we dan bij de parkeerplek komen dan is het dubbel en dwars bevestigd. We moeten 250 kronen betalen om onze auto daar te parkeren. Ruim €25 euro voor een parkeerplek. Nogmaals OMG!!! Maar goed we willen er naar toe en dan heb je dat er ook wel voor over. Er wordt ook wel heel duidelijk aangegeven hoe de wandeling gaat verlopen.

Nog maar net een klein stukje op weg heeft Daniel het al voor elkaar om zijn rechterbeen tot op zijn knie nat te krijgen. Naast de rotsen en de stenen die er liggen als paadje zijn wat plassen en modderpoelen, maar het lijkt me toch dat je die wel ziet en daar niet in gaat staan. Maar ja we hebben het hier wel over Daniel, onze meester Oelewapper.

Als we een stukje geklommen hebben, hebben we al een fantastisch uitzicht. Het is wat regenachtig en het waait, maar het is goed te doen. De kinderen hebben het af en toe zwaar, maar ze lopen redelijk goed. Af en toe wat geklaag, maar ach dat mag.

Het is best druk op de route er naar toe, maar het is wel te doen. Je houdt rekening met elkaar. Althans de meeste mensen wel. De wandeling is heel wisselend. Van vlakkere stukken tot flinke steile klimmetjes. Soms zijn er ‘trappen’ gemaakt met stenen en soms is het zelf over de rotsen heen klauteren.

En ergens halverwege heb je een tweetal bergmeertjes. Wauw zo mooi!

We denken elke keer we zijn er al bijna. Oh nee toch nog niet. Nog een klein stukje jongens. Maar het is elke keer al zo mooi. Het begint wel harder te waaien en vooral hoe dichter we bij de Preikestolen komen. Je ziet mensen ook dik ingepakt met capuchons op terug lopen. Wij besluiten ook alles aan te trekken. Vest aan, jas aan.

En dat is maar goed ook want op de Preikestolen zelf is het koud en waait het verschrikkelijk hard. Met af en toe windstoten die je zo omver blazen. Maar wat is het een indrukwekkende plek. Hoe mooi kan de natuur zijn. Best eng ook, want je zit echt een heel stuk boven het fjord, 604 meter om precies te zijn.

Voorzichtig helemaal langs de achterwand lopen we verder het plateau op. Bastiaan en Daniel durven niet heel ver te gaan, maar dat snap ik ook wel want die wind is echt heel erg hard. We maken wat foto’s voor onszelf, maar we worden ook gevraagd om foto’s voor andere mensen te maken.

We willen even gaan lunchen, maar laten we dat even doen waar wat minder wind is. Anders waait je broodje (van een €1) zo uit je hand. Dus wel lopen een stuk terug en eten daar onze broodjes. Beetje regenachtig, maar het is te doen. Het is er zo mooi!!

Het voordeel van de terugweg is dat de kinderen dan zonder mopperen aan een stuk doorlopen. Zo bijzonder. Iets van paard ruikt stal ofzo. Dan gaan ze echt altijd als een speer. Ik vind de terugweg vaak wel zwaar. Omhoog gaan is conditioneel wel zwaarder, maar naar beneden lopen vind ik echt wel zwaar voor mijn knieën en je moet zo goed op blijven letten waar je je voeten neerzet. Voor je het weet lig je op je snufferd.

Na de wandeling gaan we meteen door naar de winkel voor wat boodschapjes. In Noorwegen is dat niet iets wat je voor de lol doet. Veel dingen zijn echt een heel stuk duurder dan in Nederland. Ook wel logisch want in Noorwegen verbouwen ze weinig zelf, omdat het land er niet voor geschikt is. Dus ze importeren 50% van het voedsel. En bovendien verdienen de Noren meer dan dat wij doen. Voor hun is het waarschijnlijk niet duur. Maar goed vakantie boodschappen zijn toch altijd duurder dan normale boodschappen volgens mij. Hoewel we al wel al jaren hoofdsponsor van de Albert Heijn zijn thuis ;-).

We barbecueën die avond wat worstjes en dan na al een week in Scandinavië gaat Tycho eindelijk een vuurtje stoken. Ik vroeg me al af of hij ziek was. Wel jammer dat het dan steeds meer gaat regenen en het vuurtje steeds meer gaat roken. (Die rook lucht is nog twee weken in de vouwwagen blijven hangen). Uiteindelijk heeft Tycho de BBQ helemaal onder de luifel staan. Vuurtje blijft droog en de rook stopt.

De regen stopt niet meer die avond en nacht. Dan maar gaan slapen en morgen weer on the move. Daniel was die nacht weer een keer uit zijn bed gerold. Thuis gebeurt dat nooit, maar op vakantie ligt hij altijd wel een keer in het gangpad. Volgens mij ligt hij best lekker hihi.

Zondag 21 juli

Regen, regen gaat toch weg, kom pas terug als ik het zeg. Bah bah bah…. Het regent gelukkig niet zo hard en we hebben de luifel laten staan. Dus inpakken gaat net wat makkelijker. Om 10 uur is alles weer ingepakt en zijn we klaar voor vertrek.

Op pad naar de Eikehamrane camping. Een wat kleinere camping dan de Preikstolen. En in dit tripje hebben we weer een bootreisje (zo leuk) van Hjelmelansdsvagen naar Nesvik. Jammer dat het een beetje mistig is. We zien een boot die Sigrid heet, net als mijn grote nicht. Dat moet natuurlijk even op de app. Mijn nicht is op hetzelfde moment ook in Noorwegen en Zweden en we houden elkaar op de hoogte.

We rijden weer over hele mooie weggetjes langs de fjorden. Na welke bocht is het weer prachtig met bergen die recht het water in lopen, watervallen en lieve kleine dorpjes. We stoppen ergens bij een haventje om te picknicken. Wat jammer van het weer, maar wat is het prachtig. Kinderen zien een kwal zwemmen bij het haventje. 

Als we doorrijden komen we nog langs een grote waterval vlak langs de weg. Er zijn veel watervallen in Noorwegen dus we zien ze niet meer allemaal. Onderweg zien we een gletsjer liggen.  Op niet al te grote afstand van de camping. Maar eerst rijden we door Odda, een grote stad. Dat laten we weer snel achter ons en vinden de camping. Het is een hele kleine camping en is onbemand. Alleen in de avonduren is er iemand zodat je kan betalen of vragen kan stellen. Verder mag je je eigen plekje uitzoeken. Fantastisch!!

We zetten onze vouwwagen bij een andere vouwwagen (je ziet ze niet veel). Toevallig ook een Trigano en ook Nederlandse mensen die erbij horen. Ze hebben net als ons alleen de luifel eraan zitten en de zijkanten dicht gemaakt met flappen van partytenten. Super oplossing! Wij zitten bij een plek met een picknick tafel en een vuurplek. Yes!!!

Het uitzicht op de camping is ook echt fantastisch. Recht aan het fjord.

Helemaal beneden is er een steiger en een plek om te zwemmen (of te suppen). Tycho begint meteen een sup op te blazen en peddelt het water op.

s Avonds doen we een vuurtje aan. Zo lekker. Met een heerlijk drankje erbij. Dit heb ik geleerd van mijn grote nicht hihi. Bij een kampvuur hoort Licor43.

Maandag 22 juli

Vandaag gaan we naar de gletsjer. Je kan er naartoe wandelen, maar dat is een flinke wandeling van 2 uur heen en 2 uur terug. We besluiten de auto te pakken. Eerst gaan we even boodschappen doen in Odda. Wat een drukte daar in die stad!

Via twee tunnels rijden we naar ander kant van de berg. Tunnels van 10 en 11 km. Dan rijden we via een fantastisch smal en kronkelend weggetje naar de gletsjer en dat kost 100 kronen. Een weggetje van niks maar het is er wel prachtig.

De gletsjer zelf is ook mooi. Maar het is een skioord in aanbouw. Dus het is wat rommelig en je kan niet heel goed bij de gletsjer  komen. Het skiseizoen loopt er normaal tot 12 juli. Maar op dit moment zijn er nog wat jonge gastjes aan het skiën. Misschien een trainingskamp ofzo? Ze kunnen het allemaal heel goed. Ze komen hard de berg af in ieder geval. Als ze klaar zijn worden ze in busjes van Rentawreck weer allemaal van de berg af vervoerd.

Als we naar beneden rijden zijn we op zoek naar een picknick plekje, maar dan wel op een plek waar het niet zo hard waait en we dus niet bevriezen. Want het is er goed koud op de berg. We stoppen op een plekje waar het nog wel te hard waait maar waar we even moeten kijken. Daniel probeert ondertussen schaapjes te lokken voor op de BBQ.

Als we terug zijn gaan we nog even suppen op het fjord. Het is een beetje regenachtig, maar het is wel heel gaaf om te doen. En een beetje nat worden is niet erg. Daarna lekker even douchen.

’s Avonds steken we het kampvuurtje weer aan. De kinderen hebben vriendjes gemaakt en die komen gezellig bij ons vuurtje zitten. Marshmallows en koekjes…mmmm. Ook van mijn nicht geleerd, haha.

Dinsdag 23 juli

We gaan weer verder. Op naar het Naeroyfjord. We  gaan met de boot van Utne naar Kvandall. Leek me een heel mooi tripje. Alleen vandaag is het weer mistig en regenachtig. Het is een hele mooie bootreis. We zien naast de boot ook een groepje bruinvissen zwemmen. Lijken een beetje op dolfijnen, maar hebben een wat kleinere vin op de rug. Gaaf om te zien. Die hadden we waarschijnlijk niet gezien als het mooi weer was geweest. 

Wederom een prachtige route met fjorden en bergen. Veel watervallen gezien onderweg en skigebieden. Het is weer genieten!

Dan komen we bij het Naeroyfjord. Vanuit een dorpje Gudvangen, waar een heleboel veerboten varen en het een drukte van belang is. Veel bussen met toeristen enzo. Maar goed daar moeten we gewoon langs rijden. Alleen de weg die aangegeven wordt is een bouwterrein. Althans zo lijkt het. Kiepwagens met zand en stenen en een shovel die alles goed neer legt. De man in de shovel gebaart ons onderlangs te rijden. Oke nou dat doen we dan maar. Over een smalle weggetje en door een beetje een spannende tunnel rijden we verder. En dan aan het einde van die weg zit de camping. Onderweg komen we een bijzonder duo tegen. Ik vind het eigenlijk een duo voor een nieuwe Disney film.

Op de camping is er nog geen receptie dus we moeten op zoek naar de eigenaren. We vinden de vrouw bij de droogmolen waar ze de was aan het ophangen is. We vragen of ze nog plek hebben en ze zegt dat we maar even moeten kijken of er ergens een plekje is. Ze hebben ook hele gave plekken waar alleen tenten staan. Als we nu twee kleine tentjes mee hadden gehad dan waren we daar gaan staan. Maar we gaan op zoek naar een plek voor de vouwwagen en die vinden op een hele mooie plek aan het fjord. Blijkt eigenlijk een plek te zijn voor campers en caravans. Maar de eigenaar van de camping komt pas kijken als we al goed en wel uitgeklapt staan. Dus kunnen we blijven staan. De camping bestaat nog niet heel lang (sinds 2017) en je merkt dat ze de vraag nog niet helemaal aan kunnen. De eigenaar is de hele dag heel druk met van alles en nog wat. Wel hele aardige mensen en op een pracht locatie!

Het Naeroyfjord staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. En dat is ook wel begrijpelijk. Het is een heel mooi smal fjord met een prachtige waterval. Die kan je pas echt goed zien als je aan de overkant van het fjord bent. Funfact: dit fjord heeft ter inspiratie gediend voor de film Frozen. Nog een funfact: in de winter komen er orka’s het fjord in zwemmen om de zeehonden (die er in grote getale zitten) op te eten.

Het is een prachtig fjord om te gaan kanoen of suppen of iets dergelijks. Dus suppen doen we. Je moet een beetje rekening houden met de vaarroute van de veerboten, maar het is goed te doen.

We lopen ’s avonds even om te kijken waar de waterval is. Maar vanaf beneden kan je de waterval niet heel goed zien. De weg loopt daar verder ook dood: het is een eigen weg waar nog een paar huizen staan. Wat een plek om te wonen! Met een fantastische waterval in de tuin (deze foto namen we een paar dagen later vanaf de boot)

Woensdag 24 juli

En dan word je de dag erna wakker en dan zie je dit. Dat is toch fantastisch! Ik ben helemaal verliefd op deze plek.

Daniel wordt wakker, gaat naar de w.c. en gaat ook van het uitzicht zitten genieten. Onze ouder man op de steiger, PRACHTIG!!

Vandaag gaan we wandelen. De Rimstigen gaan we lopen. Vanuit vroeger was het een pas die gebruikt werd om boodschappen en goederen naar Bakka en Tufto te krijgen. Deze route is gebruikt tot het jaar 1962 en daarna is het een tijd een geitenpad geweest. In 2009 is het pad gerestaureerd om de veiligheid van de wandelaars te waarborden. Ok, maar een pad die 700 meter omhoog loopt. In minder dan 3 kilometer. Dat is flink steil. En dat is een pittige wandeling. Vol goed moed beginnen we.

De kinderen hebben er vandaag niet heel veel zin in en hebben het zwaar. We worden voor van alles en nog wat uitgemaakt. De stomste en slechtste ouders van de wereld enzo. En ze waren al verhuisplannen aan het maken. Vooral Eveline is erg hardnekkig in haar verzet. Als we ruim over de helft zijn besluit Tycho te wachten met de Eveline en Daniel. Bastiaan en ik gaan nog even een stukje verder. We denken dat we er bijna zijn. Alleen valt het vies tegen. We komen wel tot bij de waterval. en dat is een al een hele beloning.

We gaan nog een stukje verder, maar ik merk aan Bastiaan dat hij moe is. Ik snap het want het is ook echt pittig aan de benen. Ik zie dat we nog een aantal keer omhoog moeten en we besluiten terug te lopen naar Tycho en de rest. Jammer ik had wel tot boven aan willen komen. Maar ach dat is dan puur een prestatie dingetje want ik denk dat het uitzicht overal fantastisch is.

Hoogste punt
Iets lager
Nog iets lager

Als Bastiaan en ik weer bij Tycho en de rest zijn, eten we een boterham. We besluiten met z’n allen af te dalen. Tycho wil ook niet meer verder klimmen. En die terugweg…wat is daar toch mee. De kinderen gaan in een speer naar beneden en ik ga dood tijdens die tocht naar beneden. Mijn knieën vinden het echt niet zo leuk en mijn tenen ook niet (die duwen dan zo aan de voorkant tegen mijn schoen). En je moet zo goed blijven opletten om maar niet mis te stappen. Laat mij maar omhoog gaan en lekker hard zweten!

Eenmaal beneden doen we even de pootjes omhoog en nemen een duik in het fjord. Brrrrr…lekker fris. Dan gaan we boodschappen doen, want we hebben niet veel eten meer. Op naar Vossevangen. Tycho had op de heenweg een weggetje gezien die heel erg steil omhoog liep en die wil hij wel een keer rijden. Eerst maar even boodschappen doen. De kids willen een ijsje. Alleen 5 losse ijsjes kopen is duurder dan een pak ijsjes. Dus wij als gierige Nederlanders kopen een pak ijsjes (wat ook al een godsvermogen kost) en smikkelen die ijsjes (2 per persoon) meteen op. Dat was geen straf, heerlijk frisse waterijsjes.

Dan komen we bij het weggetje. Een weggetje van 18%! Ik moest een foto maken van Tycho. Eerder hadden we al weggetjes van 12% , maar dit is wel een uitdaging.

Via dit weggetj rijd je langs een heel groot hotel. Het Stalheim hotel en daar rijden een heleboel bussen met een heleboel toeristen. Het hotel ligt er wel fantastisch mooi! Maar het is er retedruk. We rijden een stukje verder. Gelukkig is de weg een richting. Je kan dus alleen maar omlaag rijden. En die bussen met toeristen rijden hier ook naar beneden. Dat is ook wel te zien aan de weg. Kuilen, hobbels en scheuren sieren de weg.

En dan komen we er tot onze verassing achter dat er ook nog een hele mooie waterval is. Nu zijn we een beetje verwend wat betreft watervallen, maar deze was de moeite van het stoppen en het uitstappen waard. Zelfs de kinderen kwamen de auto uit!

Er liep ook een prima pad met trappen en alles.

Terug op de camping gaan we nog even suppen. En dan lekker eten. We gaan ’s avonds douchen. Maar ook de boiler van de camping kan de vraag niet aan. Want als er een aantal mensen gedoucht hebben, is het warme water op. Dat is wel jammer! Want douchen kan hier zonder muntjes en het nieuwe toiletgebouw is echt super mooi (alleen niet helemaal af). Na ja het is een verfrissende douche.

Donderdag 26 juli

Vandaag een rustig aan dagje. Kinderen zijn lekker aan het zwemmen en suppen. Ik ga ook even op de sup om de waterval goed te kunnen bekijken. Het gaat best heel lekker. Alleen als ik op de terugweg ben, komt er een schip achter me langs gevaren. En ik ben niet helemaal bedacht op de golfjes die de boot trekt. Ineens raak ik mijn balans kwijt en kukel ik achterover van de sup af. Oh sukkel dat ik ben.

De kinderen vinden het helemaal fantastisch om van de steiger af te springen. Dus als ik terug kom van het suppen is de vraag: “Mama kom je ook een bommetje maken?” Maar dat wat je in je jonge jaren zonder blikken of blozen doet is heel eng als je ouder wordt. Ik laat me niet kennen en ga het gewoon proberen. Tycho zegt wacht ik film het wel voor je. En Daniel maakt er een foto van. Ze willen het blijkbaar goed vastleggen. Toch wel gaaf om te doen. Dus ik spring nog een paar keer. En uiteindelijk doet ook Tycho mee.

’s Middags gaan we nog even naar Flam. Ook een druk bezochte plek voor toeristen. Het ligt aan het fjord dat parallel ligt aan het Naeroyfjord, het Aurlandsfjord en waar bijna alle ferry’s naar toe varen. Het is mooi dorpje, maar we vinden het eigenlijk wel iets te druk.

Er ligt in de haven een kneiter van een cruiseschip. De kinderen willen daar wel eens mee mee varen.

We lopen een rondje en gaan toch nog even een klein boodschapje doen. Even voldoende inslaan voor de komende dagen.

In Gudvangen stoppen we even om kaartjes te kopen voor de ferry naar Kaupanger. Ticket office is alleen al gesloten. Dan moeten we dat morgen maar doen. We lopen nog een stukje verder en zien daar een Vikingen boot liggen. Bij Gudvangen zit ook een Vikingdorp waar je een bezoekje aan kan brengen. Beetje te prijzig voor wat je er voor krijgt vinden wij. Je kan je in deze omgeving ook wel helemaal voorstellen dat de Vikingen hier gewoond hebben.

Laatste avond op de Dyrdal camping! We gaan weer verder. Langzaam aan willen we richting Zweden rijden. En we willen proberen een plekje te vinden om wild te kamperen. Maar dit uitzicht ga ik wel missen. Ik wil zeker nog wel eens terug komen. Misschien in de winter om orka’s te spotten.

Ik sluit bij deze dit deel af. Deel III komt volgende week. Dan kan je lezen over onze wildkampeer avonturen en onze reis richting Zweden.

Liefs Marleen

Onze fantastische reis door Noorwegen en Zweden

De reis gaat beginnen! Zo veel zin in. We weten een beetje waar we heen willen, maar hebben eigenlijk nog niks vastliggen (behalve de boot). Heerlijk vooruitzicht. Voelt weer als vroeger toen Tycho en ik samen met een tentje naar Frankrijk en Spanje gingen. Met de kaart en de camping gids van de ANWB gingen we op pad. Nu hebben we Google maps en overal (behalve in Duitsland) goed internet. Laten we op avontuur gaan!

Zaterdag 13 juli

Dag van vertrek. Zonder problemen sta ik naast mijn bed, kleed me aan en ga naar beneden. Meteen onze kussens klaar gelegd (twee jaar geleden waren we die vergeten). Ik check nog een 10de keer dat mijn ID kaart in mijn portemonnee zit (ook die vergat ik twee jaar geleden). Ik bak de broodjes en kook de eitjes voor onderweg. Maar ja mijn tweede naam is kluns, dus ik verbrand mijn hand bij het afgieten van de eitjes. De pan moet je ook gewoon met een pannenlap pakken en niet met een theedoek. Auw, auw, auw, meteen koelen. Het doet me goed zeer! We ontbijten en doen de laatste dingen in de auto. Ik besluit op het laatste moment om toch even een koelelement te pakken. En daar ben ik heel blij mee. Mijn hand blijft branden.

Ondanks alle commotie rijden we rond 8:00 uur uit Arnhem weg en we doen het lekker rustig aan. We kunnen goed doorrijden. Gelukkig niet veel files in Duitsland. Alleen bij Hamburg hebben we wat vertraging. We stoppen twee keer om te plassen en een keer om te lunchen. Het is druk op de parkeerplaatsen en we lunchen gewoon bij de auto. Ondertussen een beetje de benen strekken. En wederom valt het op de dat de parkeerplaatsen hier niet vreselijk smerig zijn. Vorig jaar toen we naar Oostenrijk reden was dat vreselijk. Mensen waren te beroerd om even hun eigen afval in de prullenbak te gooien. Kan me er nog steeds kwaad om maken.

Net iets voor vieren komen we bij de boot aan. We rijden de boot op, zetten de auto neer, nemen de spullen mee en gaan op zoek naar onze hut (9701). Ik vind het een super uitvinding. Een hele relaxte manier van reizen. We droppen de spullen in de hut en gaan aan dek. Even wat drinken en genieten van de eerste dag vakantie.

We wachten tot het schip afmeert en richting het open water vaart en duiken dan even de shop om wat drank te kopen. Een fles Licor43 en een Captain Morgans Rum. Dat is net iets goedkoper dan aan land (vooral in Noorwegen en Zweden). Alleen de snoepjes zijn er belachelijk duur. 99 kronen voor twee zakjes Skittles of M&M’s. Dat is ongeveer 10 euro!! Laat maar. We halen wel wat lekkers als we aan land zijn. We brengen de drank naar de hut en dan kunnen we aanschuiven voor het eten. Een lopend buffet met heel veel lekkers. Tycho en ik zijn vooral in het vis gedeelte te vinden. Zalm, mosselen, garnalen, kreeftjes en haring in verschillende sausjes. Mjammie…. de kinderen gaan voor de gehaktballetjes en de worstjes en de pasta met saus. Als toetje nemen we wat lekkernijen zoals rabarber crumble en chocoladecake. En de kinderen gaan voor ijs. En dat is handig op van die warme borden. Het is snel eten want anders hebbenze ijssoep.

Na het eten willen we de zon zien ondergaan vanaf het dek. “We willen de zon in de zee zien zakken.” Helaas varen we op dat moment vlak langs Denemarken en kan de zon niet in de zee zakken. Het duurt bovendien ook erg lang. De kinderen zijn al naar de hut gegaan. In het zonnetje en uit de wind is het nog best fijn op het dek. Alleen als de boot een beetje draait zitten we meer in de wind. En het duur nog steeds erg lang voordat de zon ondergaat.

Na een tijdje geven het op en gaan naar de hut. Tanden poetsen, even douchen en dan pyjama aan en lekker naar bed. Ik slaap beter dan twee jaar geleden. Toen was ik wat misselijk van het eten en de deining denk ik. Nu word ik alleen midden in de nacht (rond 4 uur) wakker en slaap ik niet meteen in. Toch maar even plassen en tegen 5 uur val ik weer in slaap. Om 7 uur gaat de wekker.

Zondag 14 juli

Als de wekker gaat staan we op, kleden ons aan en pakken de spullen in de tassen. Dan gaan we naar het restaurant voor het ontbijt. Weer een buffet met broodjes, pannenkoeken, eieren, worstjes, yoghurt, fruit en muffins. Zo lekker allemaal.

Na het ontbijt gaan we weer aan dek om het aanmeren te kijken. Dan gaan we snel naar de hut om de spullen te pakken. En dan staan we in de rij bij de trap. Zo handig gemaakt NOT. Je staat daar altijd in de file. Maar goed deze keer staan we niet helemaal vooraan met de auto. En hoeft niemand op ons te wachten. We installeren ons rustig in de auto en dan mogen we rijden en zijn we in Zweden! Zo fijn. We stellen de navigatie in om naar Oslo te rijden. Die stuurt ons een andere kant op dan de borden, dus we besluiten niet te luisteren. We volgen de borden en de Noorse auto voor ons. Dat rijdt prima.

Onderweg stoppen we om te lunchen. Leuk plekje in Zweden. We vallen tijdens deze stop bijna van onze stoel om wat Bastiaan zei. Hij zei namelijk: ‘Door deze omgeving krijg ik zin om te wandelen.’ Wat is er met Bastiaan gebeurd? We hebben het verkeerde kind meegenomen. Help!!

De camping die ik uitgezocht heb zit dan wel midden in Oslo. Maar heeft niet erg goede reviews op Google. Het is duur, druk en soms heb je geen stroom. De andere optie is een camping iets verder buiten Oslo. Nou ja we gokken het er op. Het is maar voor twee nachten en we willen toch Oslo in duiken.

Als we aankomen zijn we net op tijd. Na ons ontstaat er een flinke rij. Het is inderdaad een dure camping en het staat hutje mutje met campers en caravans. De dame van de receptie had geen idee wat een vouwwagen is. Folding trailer of folding tent zo heet het in het Engels. We krijgen instructies over hoe te staan, maar ja dat is gebaseerd op campers en caravans. We doen dus maar wat en kijken als eerste even of we stroom kunnen krijgen. Veel palen voor elektriciteit zijn er namelijk niet. We hebben best een redelijk plekje. Maar wat een rot camping. Veel te duur, helemaal vol met allemaal campers en caravans. De een nog groter dan de ander. Niet onze soort camping zullen we maar zeggen.

We maken er maar het beste van. De kinderen zagen op de kaart een zwemplek. En het was maar een klein stukje lopen volgens Bastiaan. Nou wij denken wel iets meer dan een stukje. Maar goed als ze het willen dan gaan we het gewoon doen. We lopen door een heel mooi park dus een straf is het niet. Maar heel makkelijk en kort is de route niet. Dus we drukken de kinderen op het hart dat we geen gezeur willen. Ook niet op de terugweg. We komen langs een mooi restaurant, langs hele bijzondere beelden, langs een afkickkliniek, een spookhuis, een haventerrein, een hele bijzondere plek met moestuintjes (langs een weg achter betonblokken) en dan zijn we op het stuk waar het zwemgedeelte is. Een mooie nieuwe wijk van Oslo met dure appartementen (denken we). Het zwemgedeelte is een soort stadsstrand, maar dan op een steiger met een pierenbadje en een duikplank. En, en….echte baywatch babes en boys. Na ja beetje de B versie van Baywatch. Hihi! Maar wel netjes geregeld. Het water is gewoon zeewater en dus zout en koud. Maar de kids vinden het fantastisch. Ze zwemmen naar hartenlust en vinden het jammer dat we weer naar de camping moeten.

De terugweg is nog even een stukje omhoog lopen. De kinderen lopen zonder te mopperen of te zeuren terug naar de camping. Het gezeur kwam pas weer op de camping. Denk ik. Vast wel. Oh ja iets met watergevecht en hij maakt me nat ofzo. We eten pasta met gehakt en tomatensaus. Altijd lekker. Na het eten wassen we af.  We moeten in de rij staan om te kunnen afwassen. Moet niet gekker worden. In een vlot tempo wassen we alles af. Ik besluit om te gaan douchen. Zo veel zin in. Maar dan….begint de ellende. Ik ga de douche in, kleed me uit, houd het kaartje voor het apparaat en….niks. Hij doet niks. Kak!! Ik pak mijn spullen en ga naar een ander hokje. Ook daar doet de kaart het niet. Naar de andere kant van de douches, maar ook daar niks. Nu wist ik nog dat de kaart het met het openen van de slagboom het ook niet deed. Wellicht is er iets met die kaart. GVD…moet ik me aankleden om naar de receptie te lopen. Grrrrr I am not amused. Ik naar de receptie en ja hoor die kaart bleek het niet te doen. Meteen de andere kaart laten checken en die deed het gelukkig. Nou wederom met al mijn spullen naar de douche. Lekker douchen denk je dan. Meestal heb je op de camping een lullig pisstraaltje, waarbij je hoopt dat je je haren uitgespoeld krijgt voordat de tijd van je muntje op is. Hier niet hoor…er gaat een soort Karcher hoge druk straal aan. Ik moet moeite doen om niet tegen het deurtje van het douche hokje aangeduwd te worden. Vervolgens begin ik al bijna onderkoelingsverschijnselen te krijgen, want de douche is ijskoud en ik kom bijna niet bij de knop om ‘m warmer te draaien. En bovendien kan ik draaien wat ik wil maar er gebeurt weinig. Ik zit in een dilemma: doorgaan en bevriezen of in een hokje mijn haren wassen en me daar verder poetsen. Ik besluit door te gaan. En gelukkig wordt het water ineens wat warmer. Ik ga als een idioot door, haren wassen, conditioner er in, scheren. Langzaam aan komt het water steeds hoger. Snap ik wel, want alleen al in mijn douche komt er 10 liter per seconde uit. Dan stoppen de douches naast me, waardoor mijn douche weer kouder wordt. Maar het waterniveau zakt gelukkig tot teendiepte. De druk lijkt ppl iets minder te worden (of ik ben er gewoon aan gewend geraakt). En dan stopt de douche…de tijd is op. Pfffff ik heb het overleefd. Ik voel me wel heel schoon en mijn huid tintelt helemaal. Door de koud en die harde straal. Terug bij de tent vertel ik mijn verhaal aan Tycho. Hij durft meteen niet meer onder de douche. Mietje!

’s Avonds spelen we een spelletje Boonanza en gaan dan naar bed. Ik slaap met Eveline in de tent. En ik slaap heerlijk. Ik moet alleen Eveline af en toe terug rollen op haar matje (het terrein loopt nog al af en het kind is erg beweeglijk).

Maandag 15 juli

Sightseeing Oslo vandaag. We stappen op in de bus voor de camping. In het centrum stappen we uit. Supoer handig. Op de camping hadden we speciale kaartjes gekocht om de hele dag door Oslo te reizen.

Als eerste stop gaan we naar het Operahuset. Daar kan je het dak oplopen om te kijken. Dat is wel heel mooi. Ook binnen is het mooi.

Daarna lopen we even naar een stukje waar ze allemaal hippe eettentjes hebben. Beetje foodtruckfestival idee alleen dan staat het daar vast. Ze zorgen daar Oslo wel voor de stad. Het is er netjes leuk aangekleed met mooie gebouwen en beelden. En er lijkt ook overal een idee achter te zitten. Alleen al leuk om gewoon door de stad te wandelen. De kinderen moeten wel altijd een doel hebben en iets van een planning. We lopen even door het centrum, zoeken een supermarkt op en zoeken wat lekkers uit voor de lunch. In een parkje lunchen we met broodjes en wat drinken.

Selfie door Daniel

Na de lunch en een plaspauze bij de MacDonalds lopen we door naar het paleis. De wandeling er naar toe is al mooi. Fonteinen, beelden en mooie bloemenperkjes.

Het paleis is prachtig en vooral het park erachter is super mooi. Groen, fris, netjes. Met veel gras en mooie bomen. We vinden het mooier dan het park bij het paleis van Sissi in Wenen. Dan lopen we door en zien we net de wisseling van de wachters. Best indrukwekkend.

Daarna zijn de kinderen er wel klaar mee. We hadden beloofd nog even naar het strandje te gaan. We willen er met de bus heen gaan. Nou dat was ook een avontuur. Eerst uitzoeken welke bus. Lang leve internet. De goede bushalte gevonden, in de goede bus gestapt. Alleen de halte die we moeten hebben is wegens werkzaamheden afgesloten. We rijden te ver door. Besluiten wel daar uit te stappen, maar wat dan? Gaan we weer lopen of pakken we de bus terug? Op dat moment komt er net een bus aan. We springen er in en stappen dan nog weer net een halte verder uit. Door al die werkzaamheden kom je nauwelijks op dat stuk van de stad uit. Toch weer een stuk terug lopen, op een paar honderd meter na komen we langs de bushalte waar we de eerste keer opstapten. Serieus? Openbaar vervoer is ook gewoon niet voor ons weg gelegd. Via een loop brug kom je op het goede stuk. Inmiddels hebben we het allemaal zo warm dat we meteen in het water willen duiken. Tycho en ik hebben helaas geen zwemspullen mee. De kids wel. Dus die duiken de zee in. Wij bungelen met onze pootjes over de rand en dat is ook al verfrissend genoeg. De kids vermaken zich weer prima.

Van de duikplank

En als we dan voldoende afgekoeld zijn, gaan we een boodschap doen (wat niet goedkoop is) en dan naar de camping. We lopen naar het busstation (was ook nog best een stuk lopen) en stappen daar op de bus tot aan de camping.

Even lekker eten op de camping. De kinderen en Tycho besluiten toch te gaan douchen. Viel best mee gelukkig. We gaan een spelletje doen, maar dan begint het te regenen. We vluchten de vouwwagen in. Daar zetten we in het gangpad de tafel en dan kunnen we heel relaxed een spelletje spelen. Het blijft regenen bah bah. Maar ach lekker op tijd naar bed en morgen weer op pad. 

Dinsdag 16 juli

Onafhankelijk van elkaar hebben Tycho en ik dezelfde camping uitgezocht waar we heen willen. Buoy camping in Dalen van Nederlandse eigenaren. Niet dat dit iets uitmaakt. Maar de reviews zijn goed en dat is wel belangrijk. In een rap tempo pakken we alles in en ontbijten we. Om 10 uur vertrekken we. We laten Oslo achter ons, nou ja eigenlijk eerst boven ons. Onder Oslo loopt een lange tunnel. Bijna onder de hele stad door. Zo gaaf! De wegen zijn erg goed en alles is goed geregeld. Ook als van de iets grotere weg af gaan is het een goede weg. Alleen zijn ze blijkbaar aan het werk om een tunnel te maken, want ze leiden de weg over smalle weggetjes door dorpjes. Leuk maar het schiet niet echt op. En dan zien we aan de andere kant het begin van een tunnel. Handig zo’n tunnel. Scheelt veel tijd (als ie af is), maar al die weggetjes door die dorpjes zijn wel gaaf.

In een van de dorpjes doen we boodschappen en gaan we op zoek naar een plekje om te picknicken. Moest bij water zijn. Plekjes liggen normaal voor het oprapen, maar als je zoekt niet te vinden. We hadden al zoiets van dan eten we maar wat op de camping. Maar opeens vinden we dan toch een plekje. Niet officieel een picknick plek, maar het volstaat prima. Dan is het nog een stukje tot de camping. Slingerende bergweggetjes met prachtige uitzichten. Wauw!

De camping ligt erg mooi aan een bergmeer tussen riviertjes. De eigenaar is Nederlands. We mogen zelf een plekje gaan uitzoeken. We lopen de camping over en vinden een leuk plekje. Even kijken of de snoer van de haspel het redt naar de paal met het stroom.  Maar dat lukt dus installeren maar. We worden er steeds handiger in. Iedereen doet zijn of haar ding en in een mum van tijd staat alles.

De kids verkennen de camping even en ontdekken een klein watertje waar in we kunnen pootje baden. Ze willen ook nog wel even naar het meer om te zwemmen dus we gaan op expeditie. Door een of ander paadje komen we op een verlaten strandje. Met een verlaten boot en een verlaten hutje. De kinderen springen even het meer in. Maar al snel worden we aangevallen door muggen. En de kids vinden de bodem te drekkig. Hahahaha het is ook nooit goed.

Terug naar de tent lopen Eveline en Daniël door de rivier terug. Best uitdagend met al die stenen die er in liggen. Bastiaan wilde niet die vind het te koud.

We eten wat en gaan dan afwassen, douchen en dat soort dingen. We willen elanden gaan spotten. Maar ja de schemering is pas laat. Dus rijden we tegen 21:15 uur weg van de camping. Die elanden zijn natuurlijk nergens te vinden (we zijn nog iets te vroeg dus). We rijden de route nog een keer terug. Nog niks. We geven het op, draaien weer de weg op. En wat staat daar: een eland!!! Aan de kant van de weg. Ik snel weer het dopje van de fotocamera gehaald en in blinde paniek foto’s geprobeerd te maken. De eland dacht dit vertrouw ik niet  stapte over de vangrail. Daar bleef hij even staan om ons goed te bekijken en liep toen weg. Te gek!!!! We hebben er gewoon een gespot. Helemaal happy rijden we door. Staat er verderop gewoon nog een eland. Niet op de weg maar in het veld. Joepie!! Gewoon twee elanden op een avond! Topavond!

Woensdag 17 juli

We doen het rustig aan vandaag. We gaan even bij de Ravnejuv kijken. Onderweg naar de Ravnejuv stopt Tycho om even te tanken. En mevrouw die daar ook staat te tanken, begint ineens een heel verhaal tegen hem in het Noors. Nou lijkt Tycho wel op een Noor, maar onze auto is toch echt heel Nederlands.

De Ravnejuv is een afgrond met een fantastisch uitzicht. De wandeling er naar toe was te kort. Eigenlijk geen eens een wandeling te noemen. Maar de afgrond en het uitzicht zijn fantastisch!

Ik heb gelukkig niet echt last van hoogtevrees. Ik vind dit soort hoogtes wel spannend, maar ook wel heel erg gaaf! Eveline heeft er ook geen last van. Wij moeten even over het randje spieken.

Daarna doen we een boodschap en eten we bij de tent. Dan pakken we onze spullen om te gaan suppen bij het strandje. De kinderen gaan lekker zwemmen en Tycho onderneemt een dappere poging om te suppen. Het waait alleen hard en er zijn golven. Lastig om koers te houden en te blijven staan. Maar wel gaaf zo midden op dat meer. Bastiaan probeert te suppen, maar vindt het wel spannend. Daniël en Eveline blijven dichtbij. Je waait ook zo snel weg. Ik doe ook een dappere poging, maar het gaat moeizaam. Ik peddel terug op mijn knieën. We chillen nog even op het strand en gaan dan weer naar de camping.

Na het eten lopen we een rondje om te ontdekken waar in het dorp een wandelroute start. Via het strandje lopen we weer terug naar de camping. Lekker klein stukje lopen. Met mooi uitzicht.

We worden ’s avonds gek van de knutjes. De muggen vallen nog wel mee. Maar die kleine knutjes gaan rondom je hoofd vliegen. Niet fijn!

Donderdag 18 juli

In de ochtend doen we rustig aan.  Lekker ontbijten en een beetje spelen. ’s Middags gaan we wandelen. Alleen Tycho neemt een vest mee. We hadden het idee dat het wel wat warmer zou zijn. Nou tijdens de picknick bibberen we van de kou dus snel eten en dan aan de wandel. Dan krijgen we het snel warm. Leuke wandeling. Niet super bijzonder maar wel mooi. Bij de steengroeve spelen de kids en Tycho met de leisteen. Slijpen en bouwen en alles ontdekken. Daniel wil een heleboel stenen meenemen in zijn rugzak. Lijkt ons niet zo’n fantastisch idee. Hij moet namelijk nog naar beneden lopen. En om alles weer mee te slepen in de vouwwagen vinden we ook niet zo’n goed idee. Hij laat gelukkig nog een aantal stenen daar.

Die avond maken we gebruik van de oven in de gezamenlijke keuken. Dat werkt fantastisch. Het gaat zo snel dat tycho de bbq voor de hamburgers nog niet klaar heeft. Pizza is dan maar voorgerecht. En de hamburgers hoofdgerecht. Ik heb er natuurlijk lekker een bord sla bij. Tja je blijft toch een knaagdier he.

In de avond komen de knutjes weer. Grrrrr rotbeestjes ze gaan ook zo vreselijk irritant rond je hoofd zitten. We worden er gek van. Het begint dan te regenen dus we gaan de vouwwagen in en daar zijn ook geen knutjes. En dan besluiten we de eland route nog een keer te gaan rijden. Wie weet hebben we geluk. En ja hoor op de plek waar we de tweede eland vonden twee avonden geleden, zien we nu weer een eland staan. Joepie weer een! We rijden verder en zien nog twee elanden staan. Al 5 gezien deze vakantie!! De rest van de rit niet meer, maar ja het was ook niet bepaald lekker weer. De elanden zaten waarschijnlijk lekker binnen tv te kijken. Wel een mooi weggetje om te rijden.

Wat een ellendige regen. Het stopt maar niet. Ik word meerdere keren wakker met het idee: het moet stoppen morgen gaan we inpakken.

Vrijdag 19 juli

Nou het stopte niet die. We werden wakker en het bleef regenen. In de vouwwagen maar even wat opgeruimd en dan ontbijten in de vouwwagen. Het regent nog steeds dus we besluiten als een stel bikkels de boel te gaan inpakken. Niet lullen maar doorwerken. Het ging best redelijk vond ik zelf. En op het moment dat we alles ingepakt hebben stopt het met regenen…grrrrr. Ach niks aan te doen.

We rekenen af bij de camping eigenaar. En kronkelen over de berg weggetjes naar boven. Wauw wat een route is dit weer. Eerst gewoon tussen de bergen door en dan over een hoogland. Met hele smalle weggetjes, meertjes, rotspartijen en heel veel shoarma…uhm ik bedoel schaapjes.

Bij een stuwmeer stoppen we en picknicken we. Na deze stop komen we achter een vrachtwagen te zitten en dat heeft zo z’n voordelen. Auto’s blijven staan voor de vrachtwagen en we kunnen makkelijk doorrijden. We rijden nog een hele tijd achter de vrachtwagen aan. En dan komen we bij de fjorden in de  buurt. Zo wat is dat gaaf zeg. Zo’n berg die gewoon in het water staat. Ik ben meteen verliefd. Daar kan je uren naar kijken. Zo veel moois.

En dan komen we bij de fjorden. Wauw wat is dat mooi! De ruigheid van de bergen die zo het water in lopen. Ik ben meteen verliefd! Om bij de camping te komen nemen we een ferry. Even een stukje door het fjord varen. Dat is helemaal niet erg.

We rijden door naar de camping. Die camping zit lekker dicht bij de Preikestolen die we willen beklimmen. De camping op zich is niet veel meer dan een grote parkeerplaats met heel veel campers. Er zitten hele leuke stukjes bij, maar het is er druk en vol. En er is te weinig stroom capaciteit. Op het stuk waar we staan zijn misschien tien palen met twee aansluitingen voor elektriciteit. En staan wel 100 tenten, campers en caravans. Terwijl op de “parkeerplekken” meerdere elektriciteitspalen staan met vier aansluitingen of meer. Zo stom! Na ja we redden het wel zonder stroom. Maar dan vragen we wel het geld terug die we voor de stroom hadden betaald. Ook goed.

We eten, wassen af, douchen en dat soort dingen en dan ontdekken we de camping even verder. En dan stuit je op dit uitzicht! I love Norway!!

Dit was deel 1 van onze reis. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen. Volgende week deel 2 van onze fantastische reis!

Niet goed genoeg

Perfectionist….nee dat ben ik niet. Dat heb ik altijd geroepen en ik wil er eingelijk ook niet in geloven dat ik het ben. Een perfectionist is iemand die alles helemaal geordend heeft. Iemand die de kleren in de kast altijd netje op kleur heeft liggen en alles netjes gestreken heeft, Iemand die geen enkel stofje, vlekje of viezigheidje in zijn huis heeft. Zo iemand als Bree van der Kamp ion Desperate housewives. Alles in zijn of haar leven is perfect. Dan ben je een perfectionist. Hahaha….als ik het zo lees vind ik het ook wel weer grappig. Ik leg namelijk de lat van het perfectionisme zo hoog dat niemand er aan kan voldoen. En dat is precies het perfectionisme wat ik heb. Ik leg de lat zo hoog voor mezelf dat ik het idee heb dat ik er nooit aan kan voldoen. Ok boink….ik heb mezelf mooi getackeld.

Best moeilijk om van jezelf bepaalde kanten te zien en te erkennen. Zo ook bij het volgende: tijdens het schrijven van mijn vorige blog schreef ik heel laconiek her volgende op: “Het resulteert nu ook altijd nog in een gevoel van niet goed genoeg zijn.” En dat zinnetje sloeg in als een bom, alleen was het een bom met vertraging (lang lontje ;-)). Vooral na het kijken van een filmpje op Youtube van Plant Based Bride. Zij maakt bullet journal video’s en babbelt er dan lekker op los. En in deze video begon ze te babbelen over het Imposter Syndrome. Huh? Wat? Oplichter syndroom? Wat heeft dat nou met bullet jorunallen te maken. Maar toen ze het begon uit te leggen, dacht ik: ‘Oh ja.’ Ze vertelt dat ze er nog wel eens moeite mee heeft dat ze eigenlijk maar wat doet tijdens het journallen. Dat ze niet echt een kunstenaar is en zichzelf alles heeft aangeleerd. Ze heeft heel vaak het gevoel dat haar werk niet goed genoeg is. Ik luister nog wat naar haar gebabbel en laat het even bezinken.

Imposter syndrome

Oplichterssyndroom, bedriegerssyndroom, bedriegersfenomeen is een term die in de jaren 70 werd geïntroduceerd om mensen te beschrijven die moeite hebben om hun prestaties aan zichzelf toe te schrijven. Deze mensen voelen zich bedriegers die hun succes niet verdienen. Ondanks alle bewijzen en succes ervaringen die ze hebben. Ze hebben het idee dat ze elk moment ontmaskerd kunnen worden. Ze hebben het idee dat iedereen dat kan wat zij kunnen of hebben gedaan. Het imposter syndroom kent geen officiële diagnose. Het is eigenlijk een verzameling van een aantal persoonlijkheidstrekken. En hoe hoger de opleiding die mensen hebben genoten, hoe sterker ze deze imposter-gevoelens kunnen ervaren. Intelligente mensen die van nature een laag zelfvertrouwen hebben, perfectionistisch zijn en vaak aan zichzelf twijfelen, lopen een hoger risico. Ook opvoeding blijkt een grote rol te spelen. Vooral veel succesvolle slimme vrouwen hebben er last van.

Deze gevoelens spelen vooral op zodra mensen moeten presteren. Ze hebben een opdracht of iets dergelijks, die ze moeten gaan uitvoeren. Dan worden ze bang en twijfelen aan zichzelf en hun eigen kunnen. Door dan heel hard te gaan werken en zich extreem goed voor te bereiden, kunnen ze met de angst omgaan. En dat werkt, ze worden geprezen om hun prestatie en mensen zijn blij met hun werk. Vaak zijn ze dan maar tijdelijk opgelucht dat het weer gelukt is. Maar vervolgens zijn ze weer bang om ontmaskert te worden. Deze mensen zien niet in dat ze dat succes aan hun eigen kunnen te danken hebben. Ze leggen dat succes buiten zichzelf neer. Het is vooral een kwestie van toeval, geluk en externe omstandigheden. Ze compenseren dit dus met extreem hard werken, wat leidt tot stress klachten en zelfs tot een burn-out. Anderen tonen vluchtgedrag.

Spiegeltje spiegeltje….

Nu heb ik volgens mij in mijn vorige blog geschreven dat het schrijven van mijn blog therapeutisch is. Nu heb ik mezelf net even een spiegel voor gehouden. Voor degene die wel eens therapie gevolgd hebben, zullen dit begrijpen. Ik herken mezelf zo in dit syndroom!! Ik vind het een beetje eng en best confronterend. Tijdens mijn werk als leerkracht heb ik zo vaak gedacht dat ik maar wat deed. Dat ik eigenlijk de hele PABO opleiding (i.p.v. deeltijd) had moeten doen, zodat ik een echte leerkracht zou zijn. Dat al mijn collega’s veel beter waren. En ga zo maar door. Wat heb ik vervolgens gedaan? Ik ben me een slag in de rondte gaan werken. Harder, harder en nog harder. Want dan zou het niet opvallen dat ik maar wat doe. En waar heeft het me gebracht? Ik kwam overspannen thuis te zitten (stress en burn out klachten) en uiteindelijk ben ik het onderwijs uitgevlucht. Met het idee dit past nu niet bij mij. Met een druk gezin enzo…het lukt me niet. Maar nu, als ik nu terugkijk, ik kon die constante gedachten van niet goed genoeg zijn niet meer aan. Die hadden me leeg gezogen.

Symptomen die bij dit imposter syndroom horen:

  • angst
  • perfectionisme
  • twijfel aan je zelf (self doubt, Engels is mooier)
  • angst om te falen

Ik voelde me in die tijd ook vaak heel angstig. Ken je dat gevoel dat je hebt wanneer je een examen ofzo moet maken? Zo’n kriebel of knoop in je maag? Die had ik heel vaak toendertijd. Vooral op zondag avond als ik de maandag erna weer moest beginnen. Ik ging me dan maar extra goed voorbereiden (oftewel was de hele zondagavond aan het werk).

Ik wilde het ook zo goed doen voor de kinderen. Ik wilde alle kinderen (combinatie klas groep 5/6 met 33 kinderen) goed begeleiden. Er voor ze zijn, zorgen dat ze goede resultaten haalden. Ook wilde ik mijn collega’s op alle mogelijke manieren ondersteunen, want zij hebben het ook druk. Dus dan zeg je niet makkelijk nee tegen dingen.

Twijfelen is een soort tweede natuur van me. Ik ben immers weegschaal. Twijfelen aan mezelf deed ik meer en meer. Hoe langer ik bezig was als leerkracht hoe meer die twijfel toe sloeg. Ik dacht dan vaak: “Ik wil eens kijken hoe mijn collega’s dat doen, dan kan ik dat ook zo doen en dan doe ik het wel goed.” Of: “Ik moet eigenlijk eens in dat of dat boek duiken om te lezen, dan weet ik er meer van. Nu doe ik het niet goed.” Pffffff heel vermoeiend als ik dit zo terug lees.

Angst om te falen oftewel faalangst. Daar heb ik altijd wel wat last gehad. Maar dan nog wel positieve faalangst. De angst of druk die ik voelde voor bijvoorbeeld een proefwerk. Daardoor ga je nog even heel hard werken en hoppa je haalt een voldoende. Niks aan de hand. Leverde vaak alleen wat stress op zo net voort een proefwerk. Maar ja in mijn werk had ik daar dus ook last van. Zo bang dat ik het niet goed deed. Dat gevoel verlamde me af en toe.

En nu dan?

Ook met mijn werk als sportdocent heb ik nog regelmatig last van deze gedachten. Vooral in het begin was dat sterk. Dan dacht ik: “Ik moet mijn les net zo geven als mijn collega, want dan is het een goede les. Of: “Ik weet echt niet zo veel als mijn collega’s. Zij zijn veel beter.” Dat is nu wel veel minder, maar op dagen dat ik minder goed in mijn vel zit en de les misschien iets minder lekker loopt, dan denk ik het nog wel eens. Nu kan ik het wel veel beter relativeren. Ik heb mindere ervaring dan mijn collega’s, dus ik weet inderdaad ook minder. Maar ik leer wel elke keer weer een beetje bij. En ik heb heel veel succeservaringen gehad. Opleidingen gedaan en geslaagd, tevreden mensen in de lessen en dat heeft er allemaal voor gezorgd dat ik die gedachten niet meer zo vaak heb. En ik wil ook niet meer alleen maar werken, werken en werken. Er zijn zo veel dingen belangrijker in het leven. En met stip op een staat: mijn mentaal welbevinden.

Herkent iemand dit? Heb j ook wel eens van dit soort gedachten? Laat het me weten. Erover praten kan al zo helpend zijn, maar ja dat is met alles he.

Wees open en oprecht! Stop dingen niet weg! Het haalt je altijd weer in!

Liefs Marleen

Body positivi….wattes??

Ik ga jullie wat vertellen. Het is een beetje persoonlijk, maar dat zijn jullie wel van me gewend (het schijven van mijn blog is toch een soort van therapie voor me). En het is even nodig om mijn verhaal in te luiden. Ik ben een aantal jaar geleden veel gewicht kwijt geraakt. Dat heb je kunnen lezen in deze blog. Ongeveer 16 kilo in een half jaar. Ik heb dat op een redelijk normale manier gedaan. Oftewel door minder te eten, meer te bewegen. Dat voelde niet als een opgave op dat moment. Ik deed het gewoon en ik voelde me er goed bij.

Alleen daaraan zat wel een keerzijde, want de periode daarna was niet makkelijk. Ik wilde eigenlijk nog verder afvallen, maar dat lukte niet meer. Mijn lichaam leek een stabiel punt gevonden te hebben. Ik was alleen zo verslaafd geraakt aan al die complimentjes die ik kreeg, dat ik meer wilde. Alleen het afvallen wilde niet meer, ik raakte gefrustreerd en ging uit frustratie dingen eten die ik niet wilde eten. Dan maar meer bewegen om het te compenseren, maar ook dat wilde niet altijd. Ik was druk met een deeltijd studie, werken en stage lopen. En die frustratie en dat ‘overeten’ resulteerde er in dat ik mijn eten weer uitspuugde. Niet altijd, maar soms moest het er gewoon weer uit. Wat voelde ik me ellendig in die tijd zeg. Ik zag zelf heel goed in dat dit niet goed was. Dat ik zo niet door kon gaan. Ik ging in gesprek met mijn ouders en Tycho en dat luchtte enorm op. Ik ben daarna ook nog naar de huisarts geweest. Hij heeft me doorverwezen naar de GGZ. Waar ik na een tijd wachten een gesprek heb gehad. Maar eigenlijk had ik het probleem al opgelost door er over te vertellen en hoefde ik verder geen gesprekken. De periodes daarna was ik eigenlijk redelijk stabiel qua gewicht. Voelde me goed in mijn lichaam en was tevreden.

Augustus 2005

Nu ben ik nog steeds iemand die heel druk is met mijn lichaam en eten. Voor een groot deel omdat ik goed voor mezelf en mijn lichaam wil zorgen, maar ook omdat ik ergens nog ontevredenheid voel. Door het vele sporten kom ik wat aan in spieren en dat zie je op de weegschaal en daar baal ik van. En waarom? Ik snap het niet of toch wel, ik ben heel bang om weer dik te worden. Ik weet dat dit niet zo maar gebeurd, maar toch voelt het zo. Als ik heel eerlijk ben, dan hunker ik ook nog wel naar de complimentjes die ik elke keer kreeg toen ik aan het afvallen was. Dat werkte verslavend. Erg verwarrend allemaal.

Wat ik wel weet is dat ik me niet ontevreden wil voelen, want ik ben heel erg trots op mijn lichaam. Ik heb er 3 kinderen in laten groeien en er uit gepoept(hard werken hoor), het is gezond, erg sterk en laat me nooit in de steek. En dat gevoel wil ik vasthouden. Die trots, die liefde voor mijn lichaam. Niet meer focussen op alles wat er niet goed aan is.

Nu kwam ik laatst in aanraking met body positivity en daar ben ik me in gaan verdiepen. Body positivity is je eigen lichaam en ieder ander lichaam accepteren zoals het is. Het is een tegenbeweging richting de dieet cultuur, waarin we altijd maar slanker en strakker en mooier en …. en….. moeten zijn. We willen in die cultuur alsmaar werken naar een lichaam die eigenlijk niet van ons is. En als we heel eerlijk zijn hebben maar heel weinig mensen zo’n figuur. We denken dat het wel kan, want op social media zie je toch zoveel foto’s van vrouwen die het wel kunnen. Maar vraag je dan wel af: ‘Is dit echt?’ Maar met wat slimme foefjes maakt men heel gemakkelijk een mooie ‘slanke’ foto.

Ontevredenheid

Wij als vrouwen zijn altijd ontevreden over ons lichaam (vraag me af waar dit vandaan komt?). Er is altijd wel een rolletje te veel, een puistje op een ongelukkige plek, te weinig billen of te veel borsten, je haar zit niet goed, je hebt een onderkin (toevallig net op die ene foto) en ga zo maar door. En die ontevredenheid wordt gevoed (en waarschijnlijk ook veroorzaakt) door de bedrijven die hun geld verdienen aan dieet producten of beauty producten. “Verlies 10 kg binnen twee weken met onze producten.” “Smeer je rimpels weg met deze crème.” Uitspraken die je in tijdschriften regelmatig tegen komt. Daarmee worden continu signalen afgegeven dat we niet goed genoeg zijn. Dat we onszelf moeten veranderen en aan het ideale plaatje moeten voldoen.

Doordat we het gevoel krijgen dat we nooit goed genoeg zijn en daar al op jonge leeftijd mee geconfronteerd worden, krijgen veel meisjes en vrouwen een negatief zelfbeeld. Zo vertelde een vriendin van mij dat haar dochter van 8 zichzelf dik vindt. Ze is niet eens dik, totaal niet. Zelfs een beetje mager (als je dat van kinderen kan zeggen). Waar het vandaan komt? Mijn vriendin weet het niet. Want zij heeft het daar nooit over. Pikt ze dit op van de dingen die ze op tv of op Youtube ziet? Is het iets wat ze andere meisjes hoort zeggen? Of van andere volwassenen in haar leven? Ik vind het zo bizar. Maar ik weet wel dat het grote impact heeft. Ik ben altijd wat te dik (stevig) geweest en dat werd ook op verschillende momenten door verschillende mensen gezegd. Dat heeft in mijn jeugd hele nare gevoelens opgeleverd en dat beïnvloedt mij nog steeds. Ik weet dat ik slank ben momenteel. Maar zo voelt het heel vaak nog niet. Ik voel me nog vaak dat dikkertje van vroeger. Dat krijg ik nooit helemaal weg. Het resulteert nu ook altijd nog in een gevoel van niet goed genoeg zijn. Als kind kreeg ik de boodschap: “Je bent niet slank” en het lukte me ook niet om dat te worden. Ik faalde keer op keer en die ervaring maakte me zo onzeker. Nog steeds. Ik weet van mezelf dat ik altijd alles goed wil doen, niemand wil kwetsen en aardig gevonden wil worden. En dat lukt ook niet altijd en dat voelt ook vaak als falen. Ik kan er nu redelijk mee omgaan, maar het heeft tot heel wat sombere, donkere periodes in mijn leven geleidt. Maar goed even terug

Waar komt Body positivity vandaan?

Al in de 1967 bestond Body positivity. De Amerikaanse schrijver Lew Louderback publiceerde het essay More People Should Be Fat. En twee jaar later ontstond The National Association to Advance Fat Acceptance; een beweging die draaide om meer acceptatie voor dikke lichamen. 

Maar in 2014 wordt het dankzij social media groter en groter. De Britse schrijfster Megan Jayne Crabbe is al jaren aan het afvallen, trainen, aankomen en nooit bereikt ze het doel wat ze voor ogen heeft. Maar dan op een dag is ze op social media aan het scrollen en komt ze iets tegen wat haar leven verandert. Ze ziet een selfie van een dikke vrouw in een rode bikini. Die vrouw is trots op zichzelf en op haar lichaam. Ze staat zelfverzekerd op de foto en laat alles van haar lichaam zien.

Megan Jayne besluit door het zien van de foto haar lichaam te accepteren zoals het is. Niet meer diëten, vreetbuien, afvallen, aankomen en ongelukkig zijn. Maar tevreden zijn met het lichaam dat ze heeft. Ze begint een Instagramaccount: @bodyposipanda. Op haar account plaatst ze foto’s van zichzelf en op die foto’s zie je haar en haar lichaam zoals het echt is. Er wordt niks weg gephotoschopt, ze houdt haar buik niet, ze laat alles zien. Ze schrijft er zelfs een boek over, Body Positive Power. Ze zegt zelf: ‘Als ik het lichaam zou willen dat ik voor ogen had, zou ik een heel leven op dieet moeten. Ik kon dat niet meer aan. Ik wilde niet als oude vrouw nog steeds calorieën tellen.’ Niet een hele bemoedigende gedachte.

Wat is body positivity?

Body positivity gaat om het idee dat elk lichaam goed is zoals het is. Lang, dun, dik, kort, blank, bruin, met puistjes of cellulitis. Het maakt niet. Je accepteert iedereen en je waardeert ze precies zoals ze zijn. Geen oordeel, geen vooroordeel. Laten we maar zeggen een positieve mindset over alle mensen, alle kleuren, alle types, alle lichaamsvormen. “I like you just as you are,” zoals Mark Darcy zegt tegen Bridget Jones in de film Bridget Jones Diary.

Best een radicale gedachte, in een wereld vol fitgirls, bikinibody’s en perfecte selfies. Of misschien een hele logische tegenbeweging. Wat de hele beweging van body positivity zegt: het is niet je taak om mooi te zijn, daarvoor ben je niet op de wereld gezet. En dat is een fijne gedachte. Ik heb ook alle “fitgirls” die ik volgde op Instagram en Facebook ontvolgd. Omdat ze me niet altijd een fijn gevoel geven over mijn eigen lichaam en mijn eigen leven. Oh ja en ik heb mijn calorieënteller app van mijn telefoon afgehaald. Die was weer te bepalend in mijn leven geworden.

Natuurlijk ben je niet van de ene op de andere dag body positive. Dat heeft even wat tijd nodig. Maar je kan er wel van de een op de andere dag naar gaan leven. Daarbij is het wel heel belangrijk om je gedachten continu in de gaten te houden en zo nodig bij te sturen. Gisteren waren we lekker aan het varen en het zwemmen op een strandje bij de Rhederlaag. En dan is het zo makkelijk om allerlei hele negatieve gedachten te hebben over andermans lichamen. Ik heb geprobeerd om dit niet te doen. Om zonder oordeel of vooroordeel naar mensen te kijken. En dat voelt fijn. Je moet er wel even bewust mee om gaan, maar het levert wel echt wat op.

In het filmpje hieronder krijg je een goed beeld van wat body positivity is. En als je verder op Youtube of op internet gaat speuren vind je er heel veel over.

Filmpje over body positivity

Keep you posted

Ik ga me de komende tijd meer in nog verder verdiepen in body positivity en zal mijn ervaringen delen met jullie. Ik heb het boek van Megan Jayne Crabbe besteld en ga er mee aan de slag. Jullie gaan hier meer over horen. En ook over hoe ik er zelf mee om ga. Stay tuned!

Liefs Marleen

Diëten is zo 2018

Wie heeft er allemaal wel eens een dieet gevolgd? Niet allemaal de hand opsteken graag. Maar het zullen wel het merendeel van de mensen zijn. Diëten omdat we af willen vallen, weer strakker in ons velletje willen zitten en ons weer beter willen voelen. Tuurlijk dat is ook belangrijk. En zo’n dieet geeft ons houdvast. Zo moet je het doen en dat werkt (of misschien toch niet??).

Paleo dieet, ketogeen dieet, koolhydraat arm dieet, intermittent fasting, Dr. Frank dieet, Sonja Bakker dieet, Pioppi dieet, hormoon balans dieet…ik kan nog wel even doorgaan. Dit is een greep uit de verschillende soorten diëten die er momenteel bestaan. De mensen die het bedenken verdienen er geld aan. Slim, want het is toch echt iets wat wij als mensen nodig hebben. Een boek, een app, een plan om het allemaal mogelijk te maken.

Maar er is wel iets wat ik me al een tijdje afvraag. Waarom is diëten nog steeds zo populair? Want uit onderzoek is bewezen:

  • dat 95% van de mensen die gewicht verliezen door te diëten, het gewicht niet blijvend kwijt raken. Ze komen weer aan als ze stoppen met het dieet. Minder dan 5% van de mensen is in staat om dit gewichtsverlies langer dan 5 jaar te behouden.
  • van de 95% komen 66% van die mensen uiteindelijk meer gewicht aan dan ze zijn verloren. Het diëten zorgt er uiteindelijk dus voor dat mensen meer gaan wegen dan voor het diëten.
  • uit meer dan 30 lange-termijn studies blijkt dat op dieet gaan leidt tot gewichtstoename. En hoe meer iemand dieet, hoe meer iemand doorgaans weegt.
  • diëten maken ons daarnaast vaak ongezonder. Diëten zorgen voor een toename van obsessieve gedachten rondom eten en ons lichaam. Ze leiden tot overeten en eetbuien. Ze verlagen onze zelfverzekerdheid.

Dus…… Waarom diëten we nog???? Je wordt alleen maar dikker.

Gezonde levensstijl

Maar ik hoor je denken: wat moet ik dan? Tja dat is lastig, maar eigenlijk is het gewoon kiezen voor een gezonde(re) levensstijl. Bewust zijn van wat je eet, wat je beweegt en wat past bij jou en jouw leven. En moet het dan altijd alleen maar gezond. Nee! Maar als jezelf vol blijft stoppen met chocola, chips en cola, dan is dat niet overwegend gezond.

Kijk gewoon kritisch naar jezelf en je eetpatroon. Jezelf dingen gaan verbieden werkt meestal averechts. Maar je kan wel denken of je niet ook iets anders kan eten of drinken. Kijk maar eens goed naar wat je drinkt. Want misschien eet je overwegend gezond en niet al te veel, maar drink je ‘veel’ frisdranken of vruchtendranken of iets dergelijks. Hieronder zie je een afbeelding met drinken. In sinaasappelsap en in appelsap zit nog meer suiker dan in cola!! En dat zijn natuurlijk pakken met toegevoegd suiker. Maar ook in verse geperste sapjes zitten veel (fruit)suiker, geen vezels en dus weinig voedingswaarden. Lege calorieën noemen we dat. Kan je beter een sinaasappel eten en een glas water erbij drinken.

Caloriebalans

Het is en het blijft een simpel rekensommetje. Als je meer calorieën verbrandt dan dat je binnen krijgt dan val je af. Als je evenveel calorieën binnenkrijgt als dat je verbrandt dan blijft je gewicht stabiel. Als je meer calorieën binnenkrijgt dan dat je verbrandt dan kom je aan.

En dan is de vraag natuurlijk hoeveel verbrand ik dan? Dat is redelijk goed te berekenen. Er bestaan formules voor en je moet natuurlijk wel eerlijk zijn. Je begint met het uitrekenen van de BMR (basale metabolische snelheid). Het basaal metabolisme is de hoeveelheid energie (in de vorm van calorieën) die het lichaam nodig heeft om te kunnen functioneren in rusttoestand.

Dus de basis: je BMR (probeer maar in de link). Dan kijk je naar hoe actief je bent. En vermenigvuldig je je BMR met de PAL (Physical Activity Level) waarde. Voorbeeld: mijn BMR is 1455. Mijn PAL waarde is: 1,6. Dus ik moet ongeveer 2300 calorieën op een dag binnen krijgen en dan blijf ik stabiel in gewicht.

Wil ik gaan afvallen dan moet ik minimaal 10% minder calorieën binnen krijgen dan dat ik verbrand. Dan val ik, langzaam, af. Ga je 20 tot 30% minder eten dan zal je sneller afvallen. Nog veel minder dan kom je rond je BMR waarde uit en dan val je wel heel snel af maar dan kom je ook weer snel aan, als je weer meer gaat eten. Omdat je structureel te weinig binnenkrijgt.

In de praktijk

Ontzeg jezelf niets, maar kies bewust wat je eet! Sluit ook weer heel erg aan bij het intuïtief eten waar ik het al eerder over heb gehad. Om te weten wat je eet en hoeveel calorieën je binnen krijgt, kan je een tijdje bijhouden wat je eet in bijvoorbeeld de app Myfitnesspal. Maar als jij die bewuste keuzes op een gegeven moment kan maken, dan kan je ook die app weer loslaten.

In kleine stapjes en rustig aan verlies je zo wat kilo’s. En vergeet daarbij dan ook niet om wat spieren op te bouwen. Spieren zorgen voor een hogere verbranding in je lichaam waardoor je automatisch wat meer calorieën binnen kunt krijgen. Bovendien word je sterker en automatisch wat strakker. Het is bij mij ook een lang proces geweest!

Ik 2004 – ik 2019

Vind je het leuk om hier wat meer over te weten? Stuur me even een berichtje. Ik vind het leuk om hier meer over te vertellen. En ik kan je wat meer persoonlijk advies geven.

Angst voor de sportschool

Sinds ik op de sportschool werk is het me al een aantal keer opgevallen dat mensen een totaal verkeerd beeld hebben van de sportschool. Ze zijn bang om er naar toe te gaan, ze voelen zich te oud voor de sportschool of ze denk dat er alleen maar fittie’s rondlopen (super fitte mensen). Het is voor veel mensen een plek waar ze niet naar toe durven te komen. Wat de reden ook is, het is een vervelend gevoel. Je wil wel komen sporten maar je durft niet. Herken je dit? Ik zal proberen om de angst voor de sportschool wat minder te maken. Het is echt wel een fijne plek om te zijn, om aan jezelf en aan je gezondheid te werken.

Waar komt die angst vandaan?

Heel veel fitte mensen!

Op de sportschool lopen inderdaad hele fitte, gespierde mensen rond en dat komt omdat ze daar al een hele tijd rondlopen (en dat is ook wel de bedoeling van de sportschool). Ze werken vaak al jaren aan het lichaam dat ze hebben. Maar er lopen ook een heleboel ‘normale’ mensen rond. Mensen die een keer (of misschien twee keer) in de week komen sporten. Omdat ze het lekker vinden of omdat ze gezellig samen met een vriend of vriendin gaan. Mensen die komen sporten oordelen niet over andere mensen. Want je hebt een gezamenlijk doel: lekker bewegen en je fitter voelen. Je doet het samen en het maakt niet uit wat jouw beginsituatie is. En zijn er toch mensen die oordelen, dan doen ze dat vaak uit onzekerheid. Laat ze lekker!

Tip: vergelijk jezelf niet met andere mensen op de sportschool. Ieder mens is anders, heeft een ander doel en een andere focus.

Te oud???

Ik heb mensen in de les gehad die dit jaar 80 zijn geworden. Nee, als je 30 of 40 bent dan ben je echt niet te oud. In mijn BBBB lessen van vrijdag en zaterdag lopen de leeftijden uit een van 20 tot ongeveer 60 jaar (incidenteel ook 70 jaar). Maar ook in veel van de andere lessen is de leeftijd van de mensen heel gevarieerd. Het enige waar de meeste mensen te oud voor zijn, is de jeugdfitness. Daar fitnessen kinderen van 13 tot 15 jaar onder begeleiding.

Maar voor al het andere ben je niet te oud! En je hebt in een eerder bericht van me dat het heel belangrijk is om te gaan sporten. Vooral als je wat ouder wordt. Je spieren nemen namelijk langzaam af vanaf ongeveer je 30ste (1% per jaar). Als je niet sport en een zittend beroep hebt, dan neemt je spiermassa langzaam af. Wil je die spiermassa behouden (ja), dan is krachttraining de oplossing. Dat kan op veel verschillende manieren natuurlijk. Je hoeft niet naar de sportschool. Bewegen thuis met gewichtjes kan ook. En wat dacht je van tuinieren of boodschappen doen of trap lopen en ga zo maar door.

Switching 55+ bij SHK Sportcentrum

Heel veel enge apparaten!!

Ja er staan heel veel verschillende apparaten op de sportschool en ik snap heel goed dat je dat een beetje eng vindt. Ik ben zelf onlangs van de groepslessen naar de fitness gegaan. Ik moet ook alle apparaten leren kennen. Maar dat heeft iedereen. Niemand weet het meteen allemaal! Daar zijn ze bij sportscholen ook op ingespeeld. Nieuwe mensen gaan dan onder begeleiding van de fitnessinstructeur de apparaten langs. Niet allemaal tegelijk. Maar rustig aan een aantal apparaten voor verschillende spiergroepen. Dat doe je zes weken en dan ga je weer door naar andere apparaten. En weer krijg je de begeleiding die je nodig hebt. En ook als je het tussentijds even niet weet, dan helpen de fitnessinstructeurs je graag.

Krachttraining alleen voor bodybuilders

Dat is zeker niet zo! Krachttraining is echt voor iedereen. Want wil je echt zo gespierd worden als echte bodybuilders dan moet je heel wat meer doen dan een of twee keer in de week aan de gewichten hangen. Daar zit een heel gedisciplineerd trainings- en eetschema achter.

De trend in fitness land is dat steeds meer ouderen en vrouwen aan krachttraining doen. Juist om de spierafbraak tegen te gaan, om strakker te worden en om makkelijker te kunnen afvallen. Huh hoe dan? Ze zeggen altijd dat spieren meer wegen dan vet. Dat is ook waar! Maar het is ook zo dat meer spieren zorgen voor meer verbranding. En afvallen gaat om calorieverbranding. Meer calorieën verbranden dan je binnen krijgt. Dus meer spieren–>meer verbranding–>meer afvallen/ of eigenlijk strakker worden. Dat betekent dan wel dat je niet te zwaar moet trainen en een afwisseling moet hebben tussen cardio en kracht. Maar goed dat is weer een ander verhaal.

Conclusie

De sportschool is voor iedereen! Van jong tot oud. Bewegen is goed voor je, in welke vorm je het ook doet. En wat is er nou belangrijker dan goed voor jezelf zorgen. Tegenwoordig kan alles, mogelijkheden zijn eindeloos. Maar even terug naar de basis is zo belangrijk. En jij bent die basis. Zorg goed voor jezelf! Eet goed, slaap goed en beweeg.

Ben je toch wel heel benieuwd hoe het er op een sportschool aan toe gaat? Ga een keer een kijkje nemen. Tegenwoordig zijn er zo ontzettend veel sportscholen. Van groot naar klein. Met verschillende manieren van trainen. Van bootcampen, naar HIIT trainingen, van pilates, naar TRX, van Lesmills programma’s naar freestyle programma’s.

Kijk naar wat je leuk lijkt, neem desnoods iemand mee, probeer het een keer uit (de meeste sportscholen hebben gratis proeflessen). Met wat voor gevoel ga je er weg? Wil je het nog een keer gaan doen? Dat is een goed teken. Dan is de volgende stap om iets te gaan doen wat je leuk vindt en wat past in je schema. Heel belangrijk dit!! Zorg dat het in je vaste routine komt.

Toen ik nog gewoon lid was van de sportschool ging ik altijd op donderdagavond en zaterdag ochtend. En ik heb vaak genoeg excuses gezocht om niet te gaan sporten. Vooral nadat Daniel geboren was. Je bent de hele dag heel druk en je wil dan ’s avonds vooral rust. Maar het is zo lekker om dan toch te gaan, een uurtje te sporten en dan op de bank te ploffen. Je krijgt er meer energie van, slaapt er beter van en je houdt je conditie en spiermassa op peil.

Woon je in de buurt van mij? Kom dan een keer met mij mee. Ik wil je met alle liefde een keer rondleiden bij ons op de sportschool. Of doe een keer mee in een van mijn lessen.

Liefs Marleen