Bekentenis 31: op pad met een camper

Hallo ik ben Marleen en ik ben verslaafd aan Frankrijk


Met een camper op vakantie. Toen Tycho mij die optie door appte voor de meivakantie dacht ik JA DOEN! Wat een geweldige ervaring! En dan denk je: wat gaan we dan doen? Waar gaan we heen? Na wat overleggen besluiten we naar Parijs te gaan. Ook willen we naar Normandië. Brussel, Versailles en nog wat andere dingen stonden ook op het lijstje, maar ja we hebben. Maar ja we hebben maar een week. Doen we een andere keer.

De reis begint


Zaterdag 5 mei gaan we op pad. We moeten de camper ophalen in Wilhelminaoord. In het hoge noorden, handig hoor. Nou ja het gaat ook om de reis niet waar. Kunnen we ook zeggen dat we in Wilhelminaoord zijn geweest. Erg mooi stukje Nederland trouwens.
Bij drie broers halen we de camper op. Ze doen met een beetje denken aan “die Ludolfs” van dat televisie programma op Discovery Channel. Alleen dit waren de magere broertjes. Tycho krijgt uitleg over alles en ik pak samen met de kinderen de auto uit. Na een uur zijn we klaar om te vertrekken. Ergens was het plan ontstaan om zoveel mogelijk landen aan te doen. Dus via Duitsland en Luxemburg naar Parijs. Over een een omweg gesproken. Ik had al een beetje gekeken naar de snelste manier om dat te doen. Gelukkig besloot men onderweg om van dat plan af te stappen. Gaat toch best langzaam met zo’n camper. En na al een uur in die herrie (toen waren we weer bij Arnhem) vonden de kinderen en Tycho het toch wel een plan om gewoon via België te gaan. Ik op zoek naar een camperplaats op die route. Lang leve internet!

We kwamen een stukje onder Luik uit bij het stadje Huy. Natuurlijk waren we al weer een keer  fout gereden (je bent in België of je bent het niet).  Het grappige was dat Tycho net daarvoor zei: “Oh ja daar gaan we altijd verkeerd.” En hoppa, hij voegt daad bij woord. In Huy ondervinden we hoe makkelijk een camper is. Er zijn camperplaatsen waar je gratis mag staan. Je zet dat ding neer en klaar ben je. Je kan koken, plassen, slapen en je tanden poetsen. Geweldig!

Na het eten wandelen we even het centrum in en eten een ijsje. Mooi stadje Huy!

Bij de camper maken de kinderen zich klaar om te gaan slapen. Tycho en ik drinken nog even wat terwijl we aan de oever van de Maas zitten. Ik houd ervan.

Slapen is niet heel fijn op zo’n drukke plek. De weg zorgt voor een hoop lawaai en ook een stel feestvierende Belgen maken het slapen moeilijk. Deed me denken aan de eerste nacht in Zweden vorig jaar.


Kamperen in Parijs


Na het ontbijt gaan we verder. Op naar Parijs. Maar eerst nog even boodschappen doen. Bij de Delhaize even wat lekkere dingen inslaan voor de lunch. Kleine omleiding zorgt ervoor dat we iets langer van het Belgische land kunnen genieten. Maar voor we het weten zijn we al in Frankrijk. Langzaam aan komen we dichter bij Parijs. Het wordt drukker en de wegen worden breder. De kinderen turen uit de raampjes om te kijken of ze de Eiffeltoren kunnen zien. We blijven net buiten de gevreesde periferique. Langs de Seine rijden we aan de noordwestkant van Parijs. En ineens zie ik ‘m; de Eiffeltoren (na ja het puntje). De kinderen letten niet op en zien ‘m niet. Helaas. Kans gemist. Morgen maar echt goed bekijken. Dan steken we de Seine over en naderen we de camping. Net te laat zien we de ingang van de camping. Noodstop maken of een scherpe bocht draaien, zit er niet in met zo’n lompe camper. Even door en draaien dan maar. Lekker lomp keren met een camper op een drukke weg, maar ja gewoon op z’n Frans…schijt aan iedereen. En dat ging eigenlijk heel goed. Staan we vervolgens te wachten om de camping op te draaien (duurde even want er was een file voor de receptie van de camping), staat er een opgefokte Fransoos achter ons. Waarom we niet door rijden? Tja uhm dat past niet. We staan trouwens op zo’n speciaal weggetje om de camping op te draaien. Langs de doorgaande weg. Waarom die man achter ons staat snappen we nog steeds niet. Maar goed hij raakt steeds opgefokter en komt naar ons toe… hihi. Veel arm bewegingen later gebaart hij ons iets naar voren te gaan zodat hij er langs kan. Dat lukt. Veel getoeter vanaf de rijbaan. Best lomp zo’n camper. Dit voelt echt als Frankrijk.
Vervolgens begint alles een beetje door te rijden op de camping, sluiten we aan en kunnen we gaan inchecken bij de receptie. Simpele camping maar netjes. En dat midden in Parijs. Fantastisch!!

Handig die camper. Je zet ‘m neer en klaar. Na ja even recht zetten dat slaapt wat fijner, stroom aansluiten, stoeltjes en tafeltje neer zetten en een biertje erbij. Dit bevalt wel.

’s Avonds lopen we even van de camping af. Bois de Boulogne in. Het Vondelpark of Sonsbeek park (voor de Arnhemmer) in Parijs. En dat is een groot park. Het is zondag en mooi weer, dus er zijn veel mensen in het park. Bbquen, hardlopen en lekker chillen met vrienden/ familie. Het is er super gezellig!

Die avond niet te laat naar bed. Morgen de hele dag door Parijs banjeren. Gelukkig is het midden in Parijs een stuk rustiger dan op ons vorige plekje. Wel een keer een politie auto met sirenes gehoord. Maar ik heb heerlijk geslapen.


Parijs


Met een shuttle bus gaan we vanaf de camping naar metrostation Porte Dauphin. Wij lopen vanaf daar naar de Arc de Triomphe. Weer in Parijs na vijf jaar. En zo leuk om het de kinderen te laten zien. Ze hebben er zin in, maar hebben het vooral warm. Hihi ja die dag zou het 27 graden worden. Na dit stukje lopen en het bezichtigen van de Arc de Triomphe, willen ze vooral de metro zien. Ok we duiken ondergronds de metro in en gaan naar de Eiffeltoren. Eerst naar Trocadero om daarvandaan goed zicht te hebben op het torentje. We proberen er daarna nog dichterbij te komen, maar alles is afgesloten.  Nou dan maar richting de Notre Dame. Eerst langs een supermarkt om wat te eten te kopen en dan op zoek naar een parkje om te picknicken. Het parkje had direct uitzicht op de Notre Dame. Als wij klaar zijn met eten en ons afval in de container gooien, zien we als we weg lopen de man tegenover ons de container open doen om te kijken of er iets te eten in ligt voor hem. “Mama, is dat een zwerver?” De kinderen vinden dit net zo indrukwekkend als de Eiffeltoren. We besluiten de Notre Dame in te gaan ondanks de lange rij. Vorige keer niet gedaan. En dat was wel de moeite waard.

 

De kinderen worden langzaam aan wel moe, maar ze doen het super goed. We besluiten naar Centre Pompidou te lopen. Om daar wat te drinken en te snacken. Het Centre Pompidou is toch een soort van cavia kooi met al die buizen. Vanuit Centre Pompidou gaan we nog een kijkje nemen bij het Louvre. We stappen uit de metro en komen bij een super chique ondergronds winkelcentrum en de ingang van het Louvre. Ik ga daar even naar de wc. Kost me €1,50😲. Maar het is wel de schoonste wc die ik ooit heb gezien en het ruikt er heerlijk. We kijken nog even boven op het plein en dan gaan we met de metro terug. De kinderen zijn moe. Ze hebben het heel goed volgehouden en amper gezeurd of geklaagd. Ik ben trots!

Op de camping gaan we eten bij het restaurant van de camping. Daar werkt een jongen Vincent en die heeft blijkbaar weinig horeca ervaring. Meerdere malen moet hij op het bordje van onze tafel kijken welk tafelnummer we hebben. Hij noteert met pijn en moeite onze drankjes in het digitale apparaatje, waar we uiteindelijk nog een keer km moeten vragen. Hij kijkt voortdurend als een hert die in de koplampen van een auto kijkt en loopt als een kip zonder kop rond. Gelukkig komt er iemand helpen. Deze zwaarlijvige Fransman loopt ook heel hard en zweet als een otter, maar hij zorgt er wel voor dat alle drankjes en borden op de juiste plek komen. De pizza en de frietjes smaken gelukkig prima. De kinderen zijn heerlijk aan het spelen en hebben al vrienden gemaakt. Ze vinden het dan ook niet leuk dat we de dag erna weer verder gaan.


Colleville sur mer


We verlaten Parijs en vertrekken naar Normandië. We hebben alle tijd en gaan nog even uitgebreid winkelen bij een grote Carrefour. Te veel keuze en te veel lekkere dingen. Op een gegeven moment ben ik Tycho kwijt en stuur ik de kinderen op pad om hem te vinden. Tycho duikt ineens weer op en ook de kinderen verschijnen weer. Samen met twee Franse dames. Eveline was tegen iets aan gelopen en heeft een akelige schram op haar boven arm. Een van de vrouwen is van de winkel en ze neem mij en Eveline mee naar boven. Naar de EHBO post. Er worden formulieren gepakt en met gebrekkig Engels proberen ze uit te leggen dat het voor de verzekering is. Maar dan is dat toch weer niet nodig. Ok mij best. Voor zo’n schram lijkt het me ook niet nodig. De wond wordt netjes schoon gemaakt en met een busje spuit de EHBO monsieur (lekker Frans hapje trouwens) er een vloeibare pleister op. Pfffff dan kunnen we gaan. Duurde lang. Snel de laatste boodschappen doen en dan even eten. Ik heb berehonger.
De rest van de reis verloopt prima. We komen aan in Colleville sur mer en nemen onze intrek op de camping. Simpele camping maar met zwembad. De kinderen kunnen niet wachten om te gaan zwemmen.

Die avond gaan we te voet naar het strand. Even de omgeving verkennen. Prachtig mooi wandelingetje. Het is apart dat het zo groen en heuvelachtig is en dan ineens is er zee. Meestal heb je bij zee heel vlak en kaal land. Of met typische zee begroeiing. Op het strand, waar tientallen jaren geleden zoveel levens verloren zijn gegaan, spelen de kinderen met de stenen. Dankzij deze mannen leven wij in vrijheid. Mooi om daar even bij stil te staan.

Daags erna gaan we weer te voet op pad. We wandelen naar het gedenkteken en de begraafplaats. Wat een mooie wandeling! Ik ben denk ik wel en beetje verliefd op Normandië.

Bij het gedenkteken kijken we naar de namen die er allemaal staan. Alle mannen die daar zijn omgekomen. Wat een vreselijk slagveld is dat geweest. Dan gaan we naar de begraafplaats en lopen eerst het bezoekerscentrum binnen. Daar worden we goed gecontroleerd. Tassen scanner, detectie poortje en zakken leegmaken. Geen half werk. Tycho moet zijn zakmes inleveren en dan mogen we verder. 

Nu zien we ook een aantal gezichten bij de namen. Tjonge jonge, wat hebben die mannen of eigenlijk jongens veel over gehad voor de mensen in Europa. Niet dat ze veel keuze hadden denk ik, maar toch. Het is een mooi bezoekerscentrum en een prachtige begraafplaats.

Hierna gaan we picknicken op het strand. We hebben heel veel geluk met het weer. Weinig wind en heel veel zon. De kinderen willen de zee ontdekken en dat betekent schoenen uit en broekspijpen opstropen. Dat resulteert alsnog in natte broeken (vooral Daniël), dus mogen ze de broek uitdoen. Vervolgens gaat ook het shirt uit en spelen ze lekker in de zee. Note to self: neem voortaan handdoeken mee en droge onderbroeken.

Via het strand lopen we weer terug. Als we weer bij het weggetje zijn die richting camping gaat, beseft Eveline dat ze haar telefoon hoesje kwijt is. Ze rent terug naar waar ze stenen aan het hakken waren. Daar ligt niks. Ze is erg verdrietig. Ik zeg tegen Bastiaan dat hij naar Tycho moet lopen om het even te zeggen. Dan belt Tycho mij en ik zeg dat ze maar door moeten lopen naar de camping. Maar goed ook want uiteindelijk lopen Eveline en ik terug naar de plek waar we gepicknickt hebben. Niks gevonden. Eveline is heel erg verdrietig. We lopen terug. Ik blijf speuren. Want wie weet ligt het hoesje nog ergens. Op het laatste stukje zie ik nog een hele mooie schelp liggen. Eveline had de avond ervoor ook zo’n schelp gevonden. Ze pakt de schelp. Ik draai me om en kijk nog een keer om me heen. Et voila, ik zie het hoesje liggen. Eveline is zo blij. Ze vliegt naar me toe en knuffelt me. “Dank je mama dank je mama” zegt ze. Tja daar doe je het voor. De mannen liggen al in het zwembad als we terug komen op de camping. Ook wij trekken onze zwemkleding aan en gaan naar het zwembad.

Die avond eten we een heerlijk stukje lamsvlees van de bbq. Met wat sla en stokbrood! Daar kunnen we wel aan wennen.

Rustig aan naar huis


We besluiten om de dag erna naar Mont Saint Michel te gaan en dan al langzaam richting Nederland te gaan. Etretat lijkt ons heel mooi. We weten alleen niet of het haalbaar is. Met de camper gaat het toch allemaal wat langzamer dan je denkt.
Redelijk op tijd vertrekken we richting Mont Saint Michel. Normaal anderhalf uur rijden, maar wij doen er twee uur over. Maar wel echt de moeite waard. Het is jammer dat het zo vreselijk druk is. En dat vooral de omgeving zo ontzettend toeristisch is. Maar je wil dit een keer gezien hebben. Kost je wel €17 om te parkeren (met de camper). In Mont Saint Michel zelf is het leukste om een beetje de dwars straten te pakken. Veel trappen en smalle steegjes. Heel mooi. Op de hoofdpaden is het zo druk dat je alleen maar schuifelend kan lopen. Terug in de bus voelen we ons ook sardientjes in een blik. 

Tegen 14.00 uur gaan we even eten in de camper en dan gaan we op weg naar Etretat. Toch nog wel weer een eindje rijden. Maar we zien weer hele mooie stukjes van Normandie. Aan het einde van de middag komen we aan in Etretat. Ook daar is het weer heel erg druk. We rijden richting camping en zien dat de camperplaats al helemaal volstaat. Dan zien we de camping en ook daar staat “Complet”. Vol! Jammer. Ik had al gezien dat er in het dorp ernaast nog een camping was. Dus zijn we doorgereden. Alleen erg jammer dat we niks van de mooie rotsen hebben gezien. De camping waar we op kwamen te staan was wel heel mooi. Met zwembad, dus de kinderen waren helemaal happy. 

Onderweg hebben we geen boodschappen meer kunnen doen, dus ik ben heel blij dat deze camping ook snacks verkoopt. We halen er wat frietjes en ijsjes. Top! 

We ontbijten nog op de camping en vertrekken dan echt huiswaarts. Via de mooie Normandische weggetjes komen we weer op een snelweg en langzaam aan naderen we België. We besluiten deze lieve schattige kindjes mee te nemen. 

Heel bijzonder aan deze terugreis is dat we niet verkeerd, ik zeg niet verkeerd, rijden in België. Dat komt echt bijna nooit voor. Maar we waren nu ook wel aan de rijkere kant van Belgie, want op de heen weg was het echt slalommen om de kuilen. Echt grote kuilen! Op deze weg kwamen we incidenteel een kuiltje tegen. 
Het plan is om in Breda te stoppen. We hebben al een camping op het oog. Maar ja we hadden er geen rekening mee gehouden dat het Hemelvaart weekend is en dat er een jazz festival is in Breda. Camping zit ram vol. WQe mochten wel op een parkeerplaatsje staan, maar daar hadden we geen zin in. Even verder kijken of er iets anders in de buurt zit. Een mini camping. Maar laten we eerst even bellen. Ook daar is het goed druk, maar we hebben op de camperplaats (parkeerplaats) een mooi plekje. Met stroom en we mogen ook gerust op het veld gaan zitten om te bbquen. Wat een top vent! Boertje die een camping heeft en niet meer boer is. Maar zo gastvrij en echt geïnteresseerd. Hij laat ons alles zien en regelt wat spullen om jeu de boule te spelen. Echt super! Een aanrader. 

Volgens mij is dit de nacht dat we het lekkerste hebben geslapen. Alleen jammer dat we wekker moesten zetten. We moeten namelijk op tijd vertrekken om op tijd in Wilhelminaoord aan te komen. Voor het eerst in de vakantie zit ik tijdens het rijden achter bij de kinderen. We spelen een potje Boonanza. De tijd gaat best snel als je ondertussen een spelletje aan het spelen bent. Nog een voordeel van de camper. 
Tegen kwart over 11 komen we in Wilhelminaoord aan. De broers hadden ons nog niet terug verwacht. Wij dachten dat de camper om 12 uur weer helemaal schoon en leeg afgeleverd moest worden.
Maar zo’n vakantie is wel vermoeiend. Op de terugweg in onze eigen auto liggen de kindjes lekker even een dutje te doen. 

En dan hebben we alle zooi weer thuis. Opruimen, wassen, boodschappen doen en al dat soort dingen. Meteen weer vakantie nodig.


We hebben heel erg genoten van deze fantastische vakantie. Een camper bevalt ons erg goed. Normandië is geweldig! En Parijs is Parijs. Plekker waar we zeker weer gaan terugkeren. En wie weet een keer met een camper door Zweden crossen. Lijkt ons ideaal! 

Tot de volgende bekentenis! 



Bekentenis 20: I love Zweden deel 3

Hallo ik ben Marleen en ik ben verslaafd aan Zweden

Poging nummer 165.389 om dit blog te schrijven en online te zetten. Ik heb al tig verschillende inleidingen geschreven. Tja je kan maar ergens druk mee zijn he. En dat was het wel de afgelopen maanden. Druk. Niet vervelend, maar veel te doen. Met bijna alle doordeweekse dagen oppaskinderen, met wat extra les geven op een andere sportschool, Sinterklaas, het buurtkerstfeest en met een nieuwe uitdaging. Namelijk de  kans om de Cxworx opleiding te gaan doen en daar gaat veel tijd in zitten. Oefenen, oefenen en oefenen. Ontzettend leuk om te doen, maar sommige dingen moesten even op een laag pitje. Zoals mijn blog en mijn bakken. 
Het volgen van zo’n opleiding is heel leerzaam en geeft weer zo’n enorme boost, die ik meeneem in mijn lessen. Nieuwe info, nieuwe bewegingen en nieuwe inzichten die het sporten veiliger maken. Vanaf januari ga ik de les ook geven. Op zaterdagochtend van 10.30 tot 11.00 uur. Kom vooral een keertje mee doen. Het is een super training voor je core. Je buik, billen, heupen, rug en schouders worden sterker gemaakt met hele gevarieerde oefeningen. Heerlijk! 
Genoeg reclame gemaakt. Ik moest nog steeds het laatste deel afmaken van onze reis naar Zweden. Ik had jullie wat beloofd en dat doe ik dan ook. 

Wild kamperen

In Zweden kennen ze het allemansrecht, Allemansrätten. Iedereen heeft recht om van dit mooie land te genieten. Je mag dus ook overal kamperen, zolang je respect hebt voor de natuur en niet bij iemand op zijn terrein gaat staan. Tja en dan ben je in Zweden en dan wil je ook een keer wild kamperen. Eerst was het idee om het in een van de kleine tentjes te doen. Maar dat vonden de kinderen en ik niet zo’n goed idee. Dus dan maar met z’n allen in de vouwwagen en een tentje er naast. 
We vertrekken vanaf Hedesunda naar Tiveden. We willen vlak voor Tiveden een plek zoeken om te gaan wild kamperen. Dus een stuk voor de camping gaan we kijken op google maps of we weggetjes zien die doodlopen. Voordat we dat weggetje inrijden, parkeren we de auto en gaan lopend de boel verkennen. We vinden een geschikte plek, alleen is er geen water in de buurt. Dus gaan we verder zoeken. Even later vinden we een weggetje, we lopen er in en vinden een heel mooi plekje met uitzicht op het water. Tycho haalt de auto op en ik verken het gebied. We komen bij een slagboom met daarop een bordje. Wat zou het beteken? Tipping verboden geeft google translate aan. Verdere zoektocht geeft aan: afval storten verboden. Klinkt logisch. Als we later die avond verder het gebied onderzoeken snappen we het. 
We zetten de vouwwagen neer en het kleine tentje voor Bastiaan en Eveline. En dan gaan we op zoek naar stenen voor de vuurplaats en hout voor het vuurtje. 

Het is een prachtige plek! Het blijft een beetje spannend, maar het is wel heel erg leuk. Enige nadeel is dat er veel rode mieren zitten en we worden bijna allemaal een keer gebeten door die rotbeestjes. 

Tja en dan hebben we een vuurplaats en hout, dus dan gaan we fikkie stoken met de opper fikkie stoker aan de leiding. En binnen een mum van tijd hebben we een heerlijke vuurtje.  
Verder hebben we lekker gebbqued en zijn we de omgeving gaan ontdekken. We ontdekken dat er verderop een oude afvalberg ligt. Vandaar het bordje op de slagboom. We vinden ook een wild lokplaats met voer op de grond en een jerrycan met teer om wild te lokken. Helaas geen wild kunnen spotten. De kinderen waren daar ook veel te luidruchtig voor. Ze vonden het wel een beetje spannend. Weer terug bij de vouwwagen het vuurtje weer aangestoken en lekker marsmallows geroosterd. En daarna gingen de kinderen naar bed. 
We hebben redelijk geslapen. Eveline durfde ’s nachts alleen niet alleen naar de wc. Snap ik wel, want je moet toch de bosjes in. Dus met z’n drieën voorzichtig de greppel in om te plassen. Ik heb vooral heel licht geslapen, omdat ik toch wilde horen of het goed ging met de kinderen. 
De volgende ochtend worden we rtustig aan wakker. Tycho voelde zich erg een met de natuur en voelde de behoefte om te gaan skinny dippen. Tja er is toch niemand in de buurt dus waarom niet (nou ja omdat het water heel koud is). 
Nog even ontbijten daarna en dan pakken we alles weer in om verder te gaan naar de camping Tiveden. Dennis en Sigrid staan er al en checken even of er plek is voor ons. Het is nog erg druk op deze camping. Als we aankomen is het inderdaad druk met een heleboel mensen die inchecken. Er is nog plek. We moeten alleen beslissen op welke plekje we willen. Op het wat drukkere veld met veel zon of op een rustige plek bij het water maar met weinig zon. De rustige plek heeft wel een heel harde ondergrond. Niet ideaal met een vouwwagen. Maar wel weer dichtbij Sigrid en Dennis. De rust van dit plekje is wel de doorslag geweest om daar te gaan staan. En daar hebben we geen spijt van gehad. 
Ook deze camping heeft een prachtig meertje. Een van de warmste meren van Zweden (brrrrrr) dan wil ik de andere meren niet voelen. Maar goed de kinderen vinden het heerlijk. 

We gaan op zoek naar een supermarkt en plek waar ze luchtbedden verkopen. We komen bij het plaatsje Askersund. We lopen daar even rond, want de winkel die de luchtbedden verkoopt is gesloten (vanwege lunchpauze). Het is een leuk dorpje met een haven aan een meertje. 

We maken een wandeling en als de lunchpauze voiorbij is gaan we een luchtbed kopen. Het is zo’n jeel ouderwets luchtbed met rood en blauw en en apart hoofdkussen. Geweldig! Als we verder lopen gaan de kinderen op een bankje zitten en ze willen samen een leuke foto maken, maar in een ogenblik gebeurt er iets, zegt iemand iets  en zitten ze ineens zo. Ik vind het een briljante foto. 

En ’s avonds zitten we heerlijk op de vuurplaats een vuurtje te maken. Met een geweldig uitzicht! Dit voelt echt als Zweden voor mij. Vuurtje maken, marsmallows roosteren en gezellig kletsen.  

Camping Tiveden ligt vlakbij een heel mooi natuurpark: Tiveden nationaal park. Met veel bos, veel rotsen en prachtige meertjes. In Zweden zorgen ze goed voor hun natuur.  Iedereen kan er van genieten maar met respect voor de natuur. We hebben daar een prachtige wandeling gemaakt. De mooiste wandeling die we ooit hebben gemaakt. Ik heb heel veel foto’s gemaakt tijdens de wandeling maar die foto’s doen de werkelijkheid echt te kort. Tijdens deze wandeling kwamen we er weer achter dat Eveline een echte bikkel is. Ze had de dag ervoor iets gedaan waardoor ze pijn aan haar been had. Ze begon de wandeling dan ook met pijn en ik wist niet zeker of ze het wel vol ging houden. Maar ze heeft het heel goed gedaan. Ik lag daarentegen een keer flink op mijn snufferd. Ik liep naast Eveline om haar te ondersteunen. Zij liep op de vlonder en ik niet. Een heel glad stukje naast de vlonders, maakte dat ik een smakkerd maakte op die vlonder. Ik had een mooie afdruk van het gaas op mijn arm (het gaas dat er voor zorgt dat je niet uitglijdt op de vlonders). Met Eveline ging het daarna ineens een stuk beter. Als we weer naar Zweden gaan, dan gaan we zeker weer naar dit park en gaan we een nog langere route lopen. 

Na de wandeling zijn we naar een meertje gegaan waar een strandje bij is. De zwemspullen hebben we in de auto liggen dus we kunnen even lekker spetteren en zonnebaden. De kinderen (en Tycho of is dat dubbel op?) gaan zandkastelen bouwen en overgooien met een balletje. Ik lees weer even lekker verder in mijn boek. Vakantie betekent voor mij altijd lekker veel lezen. Deze vakantie heb ik vooral veel gelezen tijdens de autoritten. 

De dag erna maken we weer een wandeling door het park. Een kortere wandeling dan die van de dag ervoor. Deze wandeling is wel mooi, maar niet zo mooi als de langere wandeling van de dag ervoor. We weer lekker veel klauteren en klimmen. 

Daarna gaan we nog even naar het strandje en doen we de laatste boodschappen. We eten die avond de gerookte forel die ik had besteld bij de camping (met frietjes). Het was redelijk frisjes die avond dus we richten onze riante vouwwagen in tot eetkamer. De kinderen vinden het geweldig. We eten met smaak die avond. 

Het lijkt erop dat we geen vuurtje kunnen stoken die avond, omdat er regen voorspelt is. Maar gelukkig is een voorspelling niet altijd waarheid. Dus kunnen we de laatste avond nog lekker een kampvuurtje maken. 

De dag erna gaan we alles inpakken. Droog? Nee alles is zeikesnat. Maar goed dat komt thuis wel weer. We hebben de tijd want we hoeven pas aan het einde van de middag in Göteborg te zijn. Het laatste stuk rijden door Zweden van 236 km. De reis gaat voorspoedig en ik word hoe dichter we bij Göteborg komen, steeds zenuwachtiger. Ja, inderdaad mijn paspoort ligt nog steeds thuis. Ik had al wel gehoord dat een rijbewijs voldoende was, maar toch helemaal gerust was ik nog niet. Eenmaal bij het inchecken geef ik met licht trillende vingers mijn rijbewijs en de identiteitskaarten aan Tycho en hij geeft ze aan de meneer van het inchecken. Niks aan de hand natuurlijk pfieuwwwwww. Ik kom het land nog uit. Hoewel het geen straf was geweest om in Zweden te blijven hihi. 
We moeten nog even een tijdje wachten voordat we kunnen inschepen. Dennis en Sigrid staan een stukje voor ons en vrienden van Sigrid en Dennis sluiten achter ons aan. Iets over vieren mogen we de boot oprijden. Wat een joekel van een boot is het! We pakken onze spullen en gaan op zoek naar onze hut. De kinderen vinden het geweldig. Vooral het feit dat er een tv hangt hihi. 

Na de grondige inspectie van de hut gaan we de rest van de boot ontdekken. We willen natuurlijk buiten kijken en Bastiaan wil vooral weten waar de game ruimte is. Eenmaal op het dek komen we ook de rest tegen. 


Na wat gedronken te hebben, gaan we naar onze hut om even te douchen. Eerst moet ik op zoek naar Bastiaan, want die was met Yannick nog op zoek naar de game room. Drie keer de boot heen en weer gelopen, proberen Sigrid te bellen, appen en smses (geen bereik op de boot), geef ik het op en ga ik douchen. En eenmaal onder douche, komt Bastiaan weer opdagen. Geen game room gevonden, want die hebben ze op deze niet. Jammer de bammer. 
Helemaal fris en fruitig gaan we eten. Een buffet in het restaurant. Met lekkere dingen en minder lekkere dingen. Het was wel echt genieten!



















Meteen daarna gaan we terug naar de hut om te slapen. Ik kan de slaap niet heel makkelijk vatten. Ik ben wat misselijk door een volle buik en ik ben bang dat Eveline boven op me gaat vallen of in ieder geval haar deken. Ik draai en ik draai nog even, maar val dan toch in slaap. En dan word je wakker en ben je al bijna in Duitsland. We kunnen nog even ontbijten. Wederom met een heerlijk buffet. Daarna gaan we naar boven en kijken we hoe we langzaam aan Duitsland in varen. 

Je mag op deze boot pas naar de auto als ze helemaal klaar zijn met aanmeren en dat resulteert in lange rijen richting auto. Onze auto stond redelijk voor aan en we kwamen wat later bij de auto dan een heleboel andere mensen. Oeps sorry….kunnen we ook niks aan doen. Om half 10 rijden we van de boot af Het afrijden en zelfs de route door Kiel gaat zonder oponthoud. Op weg naar huis! 
De terugweg verloopt redelijk soepel. Paar files, die we redelijk weten te ontwijken. Met vouwwagen en al gewoon door woonwijken heen crossen, scheelde uiteindelijk toch wel een half uur tot een uur stil staan. En dan ineens zijn we er bijna. Zutphen (daar wonen mijn ouders) staat op de borden. 

Wat is het toch altijd fijn als je weer thuis komt na de vakantie. De luxe van een huis met alles bij de hand, heerlijk. Nadeel is dat dan al het sjouwwerk begint. Alles uit de auto, dakkoffer en vouwwagen. De bergen was die dan ineens ontstaan. Whaaaaaaa, ik wil weer terug!!! Nee hoor geintje. Dat is met een dag of twee al weer grotendeels weggewerkt. 
Onze auto heeft hard gewerkt deze vakantie. Logisch ook dat ik zoveel heb gelezen. We hebben 67 uur in de auto gezeten en 4396 kilometer afgelegd. Wat een top auto! Jammer dat ie dan anderhalve week later gestolen wordt. 

Over twee jaar willen we terug naar Zweden. In ieder geval terug naar Tiveden om daar te gaan wandelen, maar we willen ook wel wat noordelijker Zweden in en misschien ook naar Noorwegen. We kunnen plannetjes gaan smeden. Volgend jaar eerst wandelen in de bergen, dan gaan we naar Oostenrijk. 2018 here we come!

Ik wens iedereen een hele goede jaarwisseling en een 2018 met veel mooie, geniet momentjes. Koester ze! 

Tot de volgende bekentenis!


Bekentenis 19: I love Zweden deel 2

Hallo ik heet Marleen en ik ben verslaafd aan Zweden

Het voelt al weer als maanden geleden dat we in Zweden zat…oh nee wacht dat is ook echt zo. De tijd lijkt in een soort fast forward stand staat. De pauze knop doet het alleen niet. Eind november, al weer bijna december. Sinterklaas is in het land met allemaal stuiterende kinderen als gevolg. Ook de kerst is al in aantocht. Van mij mag het nu ook wel even lekker koud gaan worden. Af en toe zie ik foto’s voorbij komen uit Zweden op het forum op Facebook. Wauw daar is het echt winter op een heleboel plekken. Maar goed nu gaan we toch weer even terug naar de zomer. De heerlijke zomer in Zweden. Ondertussen heb ik ook het fotoboek van Zweden afgemaakt. Ik kreeg vandaag het mailtje dat hij klaar ligt in de winkel. Morgen maar even ophalen en dan weer een keer genieten. 
Hieronder een verslag van onze tweede week in Zweden. 
Op naar Hedesunda 

De week op de Alevi camping zit er op. We gaan op weg naar Hedesunda meer aan de oostkant van Zweden. Een rit van ongeveer 315 km dus zo’n 5 uur rijden. Lekker rustig aan gedaan met een picknick op een prachtige plek. 

Het is een prachtige reis naar Hedesunda en het is heerlijk weer. Aan het eind van de middag arriveren we op de camping. Deze camping is aanzienlijk groter dan de vorige. We worden met een golfwagentje naar onze plek gebracht. Niet dat het heel ver is hoor, maar ze rijden heel wat heen en weer op een dag. We hadden op de vorige camping besloten dat we de voortent niet op willen zetten, maar wel de luifel aan de vouwwagen willen bevestigen. Er was een klein probleem met te lange tentstokken, maar Tycho wist dat op te lossen door een ijzerzaag te lenen en de tentstokken mores te leren. Et voila! 

Ik was er super blij mee. Mijn lieve vouwwagentje! Hihi. Geeft toch altijd een fijn gevoel als je je weer geïnstalleerd hebt op een nieuwe camping. Die avond zijn we lekker gaan eten bij het restaurant net buiten de camping. Nu staan de Zweedse mensen er niet om bekend om lekker uitgebreid te gaan eten en dat is dan ook te merken in de restaurants. Je bestelt het eten aan de bar, vrij snel daarna is het eten klaar en als het op is, dan vertrek je ook weer snel. Maar het was wel erg lekker! En gezellig. En wat een mooi uitzicht! 

De dag na aankomst huurt Tycho een bootje en gaat hij lekker varen met de kids. Ik doe ondertussen even boodschappen met Sigrid. Daarna ga ik ook nog even mee varen. Die boot gaat alleen niet erg hard hihi, dus een rond om het meer neemt wel even in beslag. Maar wel erg leuk. Ook Sigrid en Dennis maken een tochtje in de boot. 

Da dag daarna gaan we naar Stockholm. We willen sowieso naar het Vasa museum om het schip te bekijken. Het museum is om het schip, de Vasa, heen gebouwd. Echt de moeite waard om te bekijken. De Vasa is een schip die ze vroeger hadden gebouwd om oorlog te kunnen voeren tegen. Maar door de koning niet eens de haven uitgevaren is. Hij wilde meer boordkanonnen dan gebruikelijk en dat zorgde ervoor dat de Vasa bij de tweede windvlaag al slagzij maakte. De Vasa is 1956 ontdekt en in 1961 gelicht. Het schip is in heel goed bewaard gebleven op de bodem van de zee. En daarna zijn ze druk bezig geweest om de Vasa ook boven het water goed te conserveren. Daar deden en doen ze veel onderzoek naar. Nogmaals erg de moeite waard als je in Stockholm bent. 

We wilden ook een stukje van de stad zien. Wandelen was nog wel een stukje dus we besloten om een boot te pakken. Een soort veerbootjes die tussen de verschillende stukken van Stockholm varen. Leuk! 
We zijn naar het oude centrum, Gamla stan, gegaan. Beetje toeristisch, maar wel heel mooi om een keer te zien. Natuurlijk ook even naar het Koninklijk paleis gelopen en naar de serieuze wachters gekeken.

Op zoek naar slippers voor Eveline, zijn we ook het nieuwe centrum ingewandeld. Met heel veel winkels!! Helaas waren Tycho en de kinderen mee hihi. Slippers gevonden bij de Intersport en daarna op zoek naar een plek om te eten. Een aantal keer kwamen we langs een goudgele M, maar daar wilden Tycho en ik niet naar toe. Even door gelopen en toen kwamen we bij een plein met allemaal festiviteiten. Aan dat plein lag ook een restaurant waar het redelijk druk leek met vooral Zweedse mensen. Het leek ergens ook wel op een Hardrock cafe door de mensen die vooral binnen rond liepen en de versieringen aan de muur. Er werden blijkbaar ook optredens gegeven in de weekenden. Maar het eten was lekker en de sfeer was erg goed. 

Rustig aan zijn we daarna terug gelopen. Het was een prachtige avond en het was een mooie wandeling. Alleen realiseerde ik me dat de parkeermeter al afgelopen was en ik maakte me een beetje zorgen, maar ja niks aan te doen. We zien het wel als we er zijn. Helaas zijn ze heel fanatiek daar in Stockholm en hadden we een bon. Dat is toch altijd jammer. 

Op camping Hedesunda hebben we elke avond een hele fijne kampvuur plaats tot onze beschikking. De kinderen vinden het ook geweldig en zijn al op tijd bezig met het vuurtje maken. We hoeven haast niks meer te doen. Alleen af en toe wat brandwonden koelen ;-). 

We gaan ook een dagje naar de zilvermijn in Sala. Omdat we Daniel bij ons hebben kunnen we alleen de rondleiding doen van een uur met de lift naar beneden. Ergens wel jammer, maar nadat we even beneden waren geweest snapten we het wel. Het was er ijskoud!! De kopermijn was ook wel koud, maar de zilvermijn was echt veel kouder. We hadden een hele bijzondere gids tijdens deze rondleiding, Anna Linea. Ze zong (een tikkeltje vals) een liedje en was er trots op dat ze een woordje Duits kon praten. Het was wel leuk, maar als je al naar kopermijn in Falun bent geweest valt deze een beetje tegen. 

We zijn een nachtje langer op Hedesunda gebleven. Er was nog al wat regen voorspeld en de vouwwagen inklappen in de regen is geen pretje. Bovendien wilden we toch wel graag een keer gaan wildkamperen. Dat is iets wat je moet doen als je in zweden aan het kamperen bent. Maar niet fijn als het dan regent. Dus een dagje langer Hedesunda. ’s Middags zou het weer droog zijn dus hebben we rustig in de vouwwagen afgewacht. Toen de regen langzaam wat minder werd, hebben we de spullen gepakt en zijn we in de auto gestapt om te gaan wandelen in Färnebofjärden nationaal park. Mooi park, leuke wandeling! 

In Zweden zijn veel mensen dol op oude auto’s. Bij de meeste huizen zie je wel een old timer staan. Ze hebben er natuurlijk de ruimte voor. En zo af en toe hebben ze dan ook een bijeenkomst met allemaal oude auto’s bij elkaar, een cruising. Dat is natuurlijk erg leuk om even te gaan kijken als al die oude auto’s voorbij rijden. Erg mooie auto’s gezien, ook een aantal opknappertjes. Het grappige is dat het een beetje leek op een carnavals optocht (zonder het snoepjes gooien dan). De oudere mensen reden in een mooie (opgeknapte oldtimer) en sommigen hadden een beschaafd muziekje op staan. De jonge lui reden in een opknappertje en hadden vaak harde muziek op (en wat blikken bier). Waar ze al die auto’s vandaan hebben gehaald weet ik niet, maar na een half uur auto’s kijken was ik er wel klaar mee. Langzaam koelde het af en ik kreeg honger. 

We vertrekken vanaf Hedesunda op weg naar Tiveden. Gelukkig zonder regen, maar wel met hele lange bon van de camping. Zo fijn dat ze op Zweedse campings gewoon alles voor je opschrijven. Alleen als je dan gaat afrekenen is dat wel even schrikken. Dag Hedesunda we komen zeker nog een keer terug. 

In mijn volgende blog kan je lezen over de wildkampeer avonturen (Tycho gaat skinny dippen) en over onze laatste week in Zweden. En wordt het spannend met het inschepen zonder paspoort. Zou ik wel mee terug mogen ;-). 

Tot de volgende bekentenis! 

Bekentenis 18: I love Zweden

Hallo ik ben Marleen en ik ben verslaafd aan Zweden

He potverdrie, ik beloofde in mijn vorige blog dat ik die week erna iets zou bloggen over onze reis door Zweden. Niet gelukt, het is wat later geworden (beetje maar). We waren druk met vakantie houden en met een vloer leggen. En weet je wat het is, als er geklust wordt in huis dan raak ik altijd een beetje van de leg. Veel van de spullen zijn dan van z’n vaste plek, ik had (of heb nog steeds) een tent in mijn achtertuin en manlief was een paar dagen extra thuis. Op dit soort dagen merk ik dat ik weinig extra ruimte in mijn hoofd heb. Ik sta dan op een overlevingsstand. Naarmate ik ouder word kan ik er wel beter tegen, of misschien komt het ook wel omdat ik nu beter in mijn vel zit dan een paar jaar geleden. Maar goed, ik ben heel blij dat we het gedaan hebben. Mijn vloer is erg mooi en de vloerverwarming is heerlijk. Laat de winter maar komen ;-)!!

Onze vakantie in Zweden 

Het lijkt al weer zo lang geleden. Drie weken Zweden…wat was het fijn en wat voelde het goed. Bastiaan omschreef het heel goed nadat we er ongeveer een week waren: “Mam, het voelt alsof we hier al heel lang zijn.” Het voelde zo vertrouwd en bekend, alsof we er altijd al komen. Ik kon me er niet heel veel van voorstellen hoe de vakantie zou gaan zijn en dat leverde in de week voordat we vertrokken een beetje stress op. Wat moet mee, wat niet, past het allemaal enzovoorts. Tycho besloot de dag voor vertrek vrij te nemen zodat we alles samen konden gaan klaar zetten. Dat was wel heel fijn. En alles paste met gemak. Van alles kunnen doen nog de dag voor vertrek. Ik ga met een goed gevoel naar bed die avond en val ook makkelijk in slaap (meestal lukt dat niet zo vlak voor de vakantie). 
Klaar voor vertrek! In vergelijking met voorgaande jaren zijn we heel licht bepakt, geen fietsen, geen boot. Om 6 uur ’s ochtends gaan we rijden, twee uur eerder zijn mijn nicht en haar gezin al vertrokken (pfffff vroeg hoor) en twee uur later vertrekken mijn ouders en tante. We houden elkaar tijdens de reis op de hoogte van waar we zijn. De kinderen doen het eigenlijk heel goed in de auto. We stoppen wel regelmatig, maar dankzij de dvd schermpjes die we geleend hadden, was het goed te doen voor ze. Gelukkig hadden we ergens op zolder ook nog wat dvd’s liggen ;-). 
Halverwege Duitsland krijg ik de schrik van mijn leven. Ik realiseer me ineens dat ik mijn paspoort vergeten ben. Tycho had de avond van te voren nog gevraagd of ik de ID kaarten van de kinderen bij me heb. “Ja die zitten in mijn portemonnee zeg ik. Oh maar ik moet nog even mijn eigen paspoort pakken.” Op dat moment ben ik ergens mee bezig en denk ik dat doe ik zo. Resultaat: geen paspoort! Whaaaaaa, inwendig vette paniek. Alle horror scenario’s komen voorbij. Van terug moeten rijden, naar achter moeten blijven tot een dikke boete. Maar ja ik kan er op dat moment helemaal niks aan doen. Het zij zo. Ik denk er niet al te veel meer aan tot we in de buurt van de pont naar Denemarken komen. Maar daar wordt niks gevraagd. Prima we gaan de boot op. En wat een mazzel mijn ouders en tante hebben deze boot ook net gehaald. Drie kwartier later komen we in Denemarken aan. Kans op controle….weer honderden visjes in mijn buik die heen een weer zwemmen. Maar wij mogen gewoon doorrijden. Pfffff nu nog Zweden in zien te komen. We rijden over de brug en naderen langzaam de douane. Whaaaa ik word gek, maar ik blijf gewoon cool. En we hebben weer mazzel. We mogen gewoon doorrijden. 
We zijn in Malmo aangekomen en we staan op daar op een echte doorreis camping. Veel mensen die deze camping gebruiken als eerste stop. Of ze gaan vanuit deze camping Malmo ontdekken. Het is in Zweden heel normaal dat mensen maar een paar dagen op een camping blijven. NA drie weken Zweden snap ik dat wel. Het is een heel groot land, waardoor je heel veel afstanden moet rijden als je wat wilt zien en dat wil je! Het is er heel erg mooi. 
Op de eerste camping zetten we snel de vouwwagen op. We hebben eigenlijk nog nooit voor een nacht de vouwwagen op gezet. Best een beetje spannend.

We gaan ook lekker eten. De catering is georganiseerd door Fransen BV. Mijn nicht en ik kunnen dat prima zelf, maar mijn moeder kan het niet laten. Ze wil zorgen voor de mensen om zich heen (mmmm dat ken ik ergens van). 

Na het eten gaan we even de omgeving verkennen. Een kijkje nemen naar de brug waar we net over heen zijn gereden. Wauw, wat mooi! 
Deze nacht slaap ik slecht, beetje spanning, maar ook stopte er om het kwartier een bus achter onze vouwwagen. En dat ging niet geruisloos. Een bus had moeite om te starten en dat maakt flink herrie. Na twaalf uur stopte de bus wel met rijden gelukkig. Alleen kwamen er een stel luidruchtige mensen aan met de auto. 
De volgende dag pakken we snel alles in en gaan verder naar de eerste echte camping. Camping Alevi in Stollet. We moeten 622 km rijden en verwachten er 9 uur over te doen. We kunnen niet hard met de vouwwagen en in Zweden mag je en kun je ook niet heel hard rijden. Bastiaan zit die dag bij mijn ouders en tante in de auto. Het weer onderweg is wel grimmig met af en toe een hele harde bui. Maar wat mooi! We genieten heel erg van de omgeving. 

Ik probeer vanuit de auto wat foto’s te maken van de omgeving en dingen die we zien. Niet de mooiste foto’s, maar wel mooie herinneringen. Zo kan ik ook het thuisfront op de hoogte houden van waar we zijn. 

Onderweg op een prachtige parkeerplaats lekker gepicknickt, zwaard gevochten en gespeeld. 

Langzaam maar zeker konen we dichterbij de eerste camping. De regen wordt niet echt minder. Oh nee he, de vouwwagen opzetten in de regen is niet fijn. Sigrid en Dennis en mijn ouders zijn al wat eerder op de camping. Bij aankomst kunnen we dan gelukkig wel schuilen. Maar ja echt rustig zitten kan ik niet, want ik wil de boel op gaan zetten. Zorgen dat we klaar zijn voor de nacht.  

De regen wordt minder  en zodra het kan, beginnen we met het opzetten van de voortent. Gelukkig gaat dit met een beetje hulp lekker snel. We hebben we de boel zo staan. Doordat we minder spullen mee hebben, gaat ook dit sneller.
De Alevi camping is een heerlijke kleine camping gerund door een Nederlands echtpaar. Het is er best druk als we aankomen. Langs de camping loopt een rivier, de Klarälven. Een geweldige plek om te vissen en te zwemmen (wel heel koud). Daniel ligt op de eerste dag al twee of drie keer half in het water. Ik heb hem vriendelijk verzocht om dat niet meer te doen, want we hebben geen wasmachine bij de hand. Dat snapte hij gelukkig wel. 

Op deze camping hebben ze een animatie team voor de kinderen met geweldige dingen als droppings, knutsel momenten, game time enzovoorts. Ook kan je vanaf de camping  mooie wandelingen maken. Samen met Daniel hebben Tycho en ik een stuk van 3,5 km gewandeld. Super leuk dat je dan een klein watervalletje tegenkomt.

Verder hebben we heerlijke maaltijden genuttigd samen de rest van de camping (haha nou ja bijna dan). Een heel aantal mensen die daar stonden waren vrienden van Sigrid en Dennis. Super gezellig!

En ’s avonds was niks zo lekker als bij het kampvuur zitten. En nee het viel reuze mee met de muggen. Het is vrij droog geweest in Zweden in de lente en de zomer en dat vinden muggen niet fijn. Nou wij wel! (het lijkt op de foto dat ze het allemaal niet leuk vinden, maar dat is opperste concentratie;-))

De dagen wisselden een beetje af met een dagje op de camping en een dagje wat doen. De dagen op de camping gingen we vooral lekker zwemmen (na ja de kids), vissen, hout bewerken en echte camping spelletjes spelen zoals Kubb en badminton. 

We hebben ook een hele mooie wandeling gemaakt. Vanaf de waterval  Bratfallet lopen er meerdere wandel routes. Een van 6,8 km en nog twee kortere. De senioren groep wilde graag een korte wandeling maken, maar de junioren wilden graag een stevig stukje wandelen. De kinderen onder de 10 jaar hadden de keuze: met de senioren of de junioren mee. Ze wilden allemaal met de junioren mee (zelfs Daniel). Het was een hele mooie wandeling! Ergens hadden we een verkeerde afslag genomen waardoor we een beetje aan het spookwandelen waren. En we hebben de wandeling niet helemaal afgemaakt bleek later. 

Een echte aanrader als je in Zweden bent, is om de kopermijnen van Falun te bezoeken. Heel indrukwekkend om rond te lopen in een eeuwenoude mijn. Je voelt de geschiedenis als je daar loopt. Bastiaan vond het behoorlijk eng. In de gebouwen en het museum kan je wat meer leren over het ontstaan van de mijn, het leven van toen en de mensen.

Die wandeling die we niet helemaal afgemaakt hebben,hebben we uiteindelijk nog afgemaakt. Niet met de hele groep, maar met ons gezinnetje. Dit was ook een mooie wandeling, alleen niet zo mooi als de andere. Minder klimmen en klauteren. Wel heel veel blauwe besjes. Mmmmm lekker snoepen onderweg. 

Tijdens de wandeling vanaf de camping langs het watervalletje kom je langs een spookhuis. De nieuwsgierige mensen onder ons wilden graag een kijkje nemen. En dat was een aparte gewaarwording. Een huis, nog helemaal gemeubileerd en met alle spullen nog op z’n plek. Alsof de mensen weg zijn gegaan en nooit meer zijn terug gekomen. Zelfs boeken en familie foto’s lagen er nog. 

We zijn ook een keer gaan kijken naar de fabriek waar de Dala paardjes gemaakt worden. Het Dalapaard is een uit hout vervaardigd paardje dat als symbool geldt van Dalarna of tegenwoordig bij uitbreiding ook van heel Zweden. Het komt voort uit de lange tijden dat de houthakkers in de blokhutten zaten. Lange avonden, kou en veel hout. De houthakkers gingen beelden maken van het hout. Het paard is een dier erg belangrijk in de houtkap.
Het klonk alsof we naar een hele grote fabriek zouden gaan, maar dat viel een beetje tegen. Wel heel leuk om even een keer te kijken. Ze maken die paardjes grotendeels met de hand. 

De laatste dag dat we nog op Alevi zijn is de verjaardag van Eveline. Dat heb je als je in augustus jarig bent, dan is de kans groot dat je op de camping jarig bent. Eveline vindt dat eigenlijk alleen maar leuk. Thuis vieren we het altijd nog een keer. 

Deze dag vertrekken mijn ouders en tante ook weer naar huis. Hun weekje zit er op. We zwaaien ze in stijl uit, zoals zij ook af en toe bij ons deden. 

De volgende daag vertrekken wij naar camping Hedesunda. Weer een stukje rijden, maar goed te doen. Maar daar vertel ik je de volgende keer meer over.

Tot de volgende bekentenis!

Bekentenis 11: Pinkpop

Hallo ik ben Marleen en ik ben bakverslaafd



Een weekend Pinkpop samen met Tycho op de camping in een klein tentje. Ik had eigenlijk niet verwacht dat dat er ooit weer eens van zou komen. Rock Werchter 2006 was de laatste keer. Daarna hebben we alleen maar dagjes festival gehad. Het was echt zo heerlijk met z’n tweeën! Toen we in de rij stonden om de camping op te komen, stonden er twee meiden voor ons van midden twintig. Ze vroegen ons of we voor een speciale band naar Pinkpop kwamen. “Nee, eigenlijk niet, we willen van alles zien,” zeiden we. “We hebben drie kinderen dus we komen vooral voor de rust naar Pinkpop.” Ze moesten heel hard lachen. Maar eigenlijk was het niet echt een grapje. Even alleen met je eigen behoeftes rekening houden, is ook een soort van rust. 

Woensdag 31 mei


Op zondag kreeg ik een appje van een vriendin over het recept van de asperge quiche die ik laatst had gemaakt. Zij komt heel vaak precies even binnen lopen als we net aan tafel zitten (heel toevallig ;-)). En toen zag ze de quiche die ik gemaakt heb. Witte asperge quiche met ham. Maar goed toen ik die zondag aan het bedenken was wat we zouden eten die week, dacht ik asperges. Tycho riep meteen asperge quiche. Zo gezegd, zo gedaan. Mijn aangepaste versie van de asperge quiche. Met bladerdeeg geen hartige taartdeeg, 4 eieren in plaats van 2 eieren en 3 eiwitten, 1 kilo asperges en mijn ham in stukjes gesneden. 

Donderdag 1 juni

We hebben een nieuw tentje besteld voor Pinkpop. Die wordt vandaag bezorgd. Net op tijd. En dat was maar goed ook, want als ik de luchtbedden achter het schot ga pakken, zie ik het kleine tentje van de kinderen niet liggen. Oh ja die hadden we in de vouwwagen laten liggen. Gelukkig maar dat we een nieuwe gekocht hebben. 
Ook de juf van Eveline is jarig en dat wordt op vrijdag gevierd. Dus ook Eveline wil een cadeautje voor haar juf maken. Ze vond het cadeau van Bastiaan zo leuk dat ze dat ook wilde. Nou prima dat doen we. Lekkere brownie gemaakt met Mars en Eveline had een houten hartje geverfd en daar chocolaatjes in gedaan. 

’s Avonds hebben we sinds lange tijd weer oppaskindjes die mee eten. Altijd een beetje zoeken naar wat ze lekker vinden. Maar goed eigenlijk is pasta altijd wel goed. Mijn kinderen vinden pasta altijd lekker, althans kale pasta met kaas (stelletje barbaren). Wij eten de pasta met een gevulde portobello. Portobello met pappardelle. Heel erg lekker vooral de vulling van de portobello. Ik had wat vulling over en die heb ik gewoon een schaaltje in de oven gedaan. En dat was ook erg lekker. 

Vrijdag 2 juni

Eerder in de week kreeg ik een sms van een buurvrouw. Een van de personen die op de bakdag ook even een stukje kwam proeven. We hadden toen gezegd dat we ook dingen op bestelling maken. En dat had ze onthouden. Ze vroeg of ik een aardbeien taart wilde maken. Deze taart had Karin eigenlijk gemaakt, maar goed dat lukte mij ook wel. Deze aardbeien taart heeft een bodem van kruimeldeeg, is gevuld met Zwitserse room (banketbakkersroom met slagroom) en afgewerkt met slagroom en aardbeien. 

Karin ging vandaag naar de slager in Herveld. Even wat vlees inslaan voor de Pinktster barbecue. Ik wilde graag mee, maar ik moest nog te veel dingen doen. Dus gaven we haar een boodschappenlijstje mee. Tycho dan , want dat is zijn afdeling ;-). En daar kwamen Karin en Michel aanlopen met twee grote tassen. Met twee stukken procureur voor pulled pork en drie zakken met spare ribs. Wat ben ik blij dat we een extra vriezer, want zelfs in de twee vriezers past het maar net.  

Die avond gaan we bbquen met mijn ouders. Bij de keurslager bij de Jumbo even een paar lekkere stukjes vlees gehaald. Tijd voor het slow bbquen van een groot stuk vlees hadden we niet. Dus dan is dit een goed alternatief. Stukje bavette, sate stokjes, shaslicks en worstjes en frikandellen voor de kinderen. Als voorafje nemen we een pulled pork kroketje. Die wilden mijn ouders graag even proeven. Super lekker!

Na het eten nemen mijn ouders de kinderen mee. Tycho en ik gaan de rest van de spullen voor Pinkpop pakken. Oftewel Tycho pakt drie paar sokken, drie paar onderbroeken en wat deo en is klaar. Ik pak een hele tas vol met kleren voor alle weersomstandigheden en twijfel nog een hele tijd over mijn schoenen. Ik had nieuwe sneakers gekocht voor Pinkpop, maar ergens vind het ook wel weer zonde. Alleen mijn andere sneakers zijn ook geen optie. Mijn wandelschoenen zijn ook een optie, maar die zijn wel erg warm. Het worden toch de nieuwe sneakers. Ik knip nog een oude spijkerbroek kort zodat ik nog een korte broek heb. En klaar ben ik. 

Zaterdag 3 juni

We gaan om 8.15 uur op weg naar Pinkpop. Lekker licht bepakt en zonder kinderen die nog even dit en nog even dat willen, schiet het lekker op. Het is ook totaal niet druk op de weg. Als we in de buurt van Landgraaf komen vragen we ons af of het wel dit weekend is. Het is zo rustig. Maar we zie her en der wat bordjes staan met Pinkpop parkeren enzo. We rijden zonder enige file het parkeerterrein op. Beter!! Alles uitpakken en op pad naar camping B. Lang leve de weekend tassen met de wieltjes die ik van mijn ouders heb geleend. Met redelijk gemak nemen we alle spullen mee (zelfs de koelbox). Het off road rijden met de weekendtassen is nog een beetje een uitdaging, maar eenmaal op de verharde weg gaat het op rolletjes. Geen file met de auto, maar helaas wel te voet. We sluiten achter een hele rij mensen aan die ook camping B op willen. Tja even wachten dan maar. Ondertussen gezellig kletsen met de mensen voor ons en eten we een lekkere boterham met huttenkase en avocado (doe maar gezond). De tijd gaat eigenlijk best snel. Volgens mij hebben we een dik uur in de rij gestaan. Eenmaal op de camping op zoek naar een plekje. We zien een klein gaatje aan de rand van een veld, dus daar gooien we de tent neer. Wat ben ik blij met een man met een aparte hobby. Tycho had namelijk bedacht dat hij met de accu’s van zijn drone en de omvormer en de elektrische pomp de luchtbedden kon oppompen. En ja hoor dat lukte. Super handig! Ook meteen een handige manier om de telefoons op te laden. Hoppa!! 
De tent staat, dus we gaan onze polsbandjes halen en bonnen halen en kijken wat er allemaal te halen is op de camping. Daarna even lekker voor de tent zitten kijken naar alle mensen die nog een plekje aan het zoeken zijn. Haha en naar onze overbuurmeisjes die met de gebruiksaanwijzing in de hand de tent aan het opzetten zijn. Ze hadden niet in de gaten dat de tent twee even lange stokken had en een kortere. Toen ze eenmaal de stokken er door hadden en ze vast probeerde te zetten, leek de tent een beetje op een wip wap. Het was wel komisch om naar te kijken, maar ik kreeg toch wel een beetje medelijden. Ik heb ze er toch maar even op gewezen dat hun stokken niet even lang zijn en dat er misschien nog een langere stok zou moeten zijn. Goede daad verricht. 
Na even te hebben gerelaxed gaan we op pad naar het festival terrein. Ook daar komen we in een redelijke file terecht. Met alle veiligheidsmaatregelen duurt het allemaal wat langer. Maar dan zijn we toch binnen en kunnen we gaan genieten. Heerlijk! Dat sfeertje, de mensen, het eten, het drinken en vooral de muziek. 

We gaan kijken bij The Ten Bells, zitten lekker te luisteren naar White Lies (lees: Tycho ligt te slapen), we swingen bij Chef’s special en we eten een heerlijk broodje grizzly met samoerai saus (soort berenklauw). Goed festival voedsel!  

Verder zien we die dag Kensington en the Kaiser Chiefs. Speciaal voor Tycho gaan we naar hele boze mannen luisteren, Five finger death punch. Alleen valt het een beetje tegen en we gaan maar even wat eten. Op zoek naar een niet al te druk eetstandje begint het te regenen. We stoppen bij een bbq tentje. Tycho neemt een broodje pulled pork en ik een real american burger. Met poncho aan, schuilend voor de regen, is het niet gelukt een foto te maken. Maar het was een lekkere burger. 
Daarna kunnen we gaan genieten van Justin Bieber. Het was een flink spektakel met vuurwerk en dansers. Alleen stonden de bassen van de muziek zo hard, dat het Tycho en mij deed denken aan de muziek van onze buurman. Heel veel gebrom. Veel van de nummers die hij zong kende ik niet. We zijn op een gegeven moment maar ergens gaan zitten. Even wachten op Martin Garrix. Die wilden we nog wel zien. Hij had ook een mooie show. Met heerlijke muziek om op te dansen. Langzaam aan begon ik toch wel erg moe te worden en zijn we langzaam richting uitgang gegaan. Op de weg terug horen we nog de muziek van Martin Garrix. Eenmaal op de camping kruipen we snel de tent in, het regent nog steeds. Beetje krapjes, maar goed met z’n tweeën wel te doen. In de dance tent op de camping wordt nog flink gefeest en ik ben blij dat ik oordoppen heb. Ik slaap redelijk snel in en slaap dan de hele nacht door. 

Zondag 4 juni

Ik heb best lekker geslapen en we worden om half 10 wakker. Het fijne is dat ons nieuwe tentje fresh and black is. Dus ’s ochtends nog steeds lekker donker. Heerlijk! We gaan even ontbijten: ik met een smoothie en een cappucino en Tycho met een koffie en twee croissantjes. Terug bij de tent nemen we een tweede ontbijt of vroege lunch. Met een fruitsalade en havermout muffins. Best gezond bezig!!

Even lekker in het zonnetje liggen. Beetje kijken naar alle mensen die voorbij komen wandelen. En dat alles zonder kinderen die aan je hoofd zeuren. Lekker hoor! Daarna maken we ons klaar om weer naar het festival terrein te gaan. Weer een stukje lopen samen met een heleboel andere mensen. Op het terrein besluit ik om een Pinkpop petje te kopen. Toch leuk als aandenken en handig zo met die zon op je hoofd. 

Op de Kalm aan laan gaan we op zoek naar iets lekkers te eten. We stoppen bij Campo’s Italian street food. We nemen samen Porchetta, een broodje met langzaam gegaard buikvet. Heel erg lekker. Het enige was dat er eigenlijk veel te weinig vlees op zat. Maar goed, wij zijn ook mega vlees monsters ;-). 

Ergens tussen het muziek luisteren door eet Tycho een frietje en ik een wrap met doner kebab. Die was lekker. En als toetje nemen we een zakje churros. Dat is ook zo lekker he. Die gaan we binnenkort een keer zelf maken!
We kijken en luisteren vandaag naar Kodaline, Clean bandit, Imagine Dragons, Sean Paul en Birdy. En als afsluiter is er Green Day. Wat een show! Heel veel hits zingen ze en ze maken zo leuk contact met het publiek. Tot drie keer toe mogen er fans op het podium komen om mee te zingen of gitaar te spelen. Een jongetje van 11 speelt de sterren van de hemel en als beloning mag hij de gitaar houden. Wauw top band! Als ze om ongeveer 23.20 uur gaan stoppen vinden we dat allemaal heel erg jammer. Ze hadden al ongeveer twee uur gespeeld. Op naar de camping met 40.000 andere mensen. Best een beetje benauwend dat je met zo veel mensen door een hele smalle opening moet. Vooral met al die aanslagen in je achterhoofd. Maar goed niet te veel aan denken en lekker doorlopen. Snel naar bed toe. Ik heb het namelijk erg koud. Ik val die avond moeilijk in slaap door koude voeten. 

Maandag 5 juni

De laatste Pinkpop dag. Tycho moet al op tijd naar de w.c. en slapen kan ik niet meer daarna. Ik heb eigenlijk al wel honger. Dus op naar de w.c. en naar het ontbijt. Ik vind weer een nieuwe smoothie met ananas en sinaasappel en vandaag neem ik er twee croissantjes bij en een cappuccino. Tycho eet een broodje roerei met koffie. 

Het is lekker warm vandaag. We leggen een luchtbed buiten de tent en gaan even lekker liggen relaxen. Er worden al veel tentjes opgebroken. Mensen die ’s avonds waarschijnlijk weer naar huis gaan. Het wordt rustig op de camping. Ik wil even water gaan halen en moet denken aan Rock Werchter 2006. Toen was het heeeeeeeel erg warm en moesten we veel water drinken. Ik ging dat altijd halen en mijn broers en schoonzusjes wilden niet mee. We maken een foto en gooien het op de familie app. Hahaha, meteen reactie van mijn schoonzusjes. 

Na een beetje zonnebaden gaan we op pad naar het festivalterrein. Omdat ik het de dag ervoor zo koud had ’s avonds, neem ik een extra vest en een extra shirtje mee. Onderweg halen we bij een kraampje langs de weg een lekkere fruit salade. 

We beginnen de dag op het terrein met Seasick Steve. Wat is die man komisch en wat maakt hij geweldige muziek! We relaxen lekker verder. Tycho gaat ondertussen even naar de w.c. en komt terug met een heerlijk hapje. 

Van al dat staan de afgelopen dagen word je heel erg moe. We willen vooral veel zitten tijdens de optredens. Bij Rag’n bone man lukt dat niet, want het is druk op het veld. Daarna gaan we bij Guus Meeuwis kijken en kunnen we lekker zitten.En Tycho krijgt het zelfs voor elkaar om in slaap te vallen. En daar word je hongerig van dus we gaan op zoek naar wat te eten. In de Kalm aan laan is het druk. We kijken even verder. Maar ook verderop bij de Lost BBQ boys is het druk. Ik zie dat ze daar sangria hebben en ik besluit er een te nemen. Niet verstandig, want ik heb honger en dan zakt de alcohol altijd meteen in mijn bennen. Maar hij is wel lekker. Even later gaan we (ik zwalkend) nog een keer kijken of we wat kunnen eten. We besluiten in de rij te gaan staan bij een surinaamse foodtruck. Het duurt even, maar goed je hebt honger of niet. Het is erg lekker de roti kip, maar wel een beetje weinig. Ook hier gaan we ons binnenkort een keer op uitleven. Jasper, mijn broer, maakt altijd hele lekkere massala kip. Dat gaan we een keer evenaren. Wellicht ook eens proberen om de roti te maken. 

Nog twee acts te gaan en dan zit Pinkpop er op. Eerst System of a down, heerlijke herrie muziek, maar een geweldige show. En als echte afsluiter Kings of Leon. De muziek was goed, heel solide show, maar wel heel erg saai. Jammer dat dit de afsluiter was zeg. Maar goed Pinkpop was verder helemaal geweldig en ik wil volgend jaar wel weer (of naar een ander festival). 

Dinsdag 6 juni

Om 06.45 uur worden we gewekt door bewakers met megafoons en hele irritante sirenes. Het regent, he jakkes. Snel alles inpakken, nog even tanden poetsen, naar de w.c. (Tycho ging even afscheid nemen van zijn Dixie) en wat ontbijt halen van de laatste bonnen. En dan alles uit de tent, de tent opvouwen en op naar de auto. We zitten voor 8.00 uur al weer in de auto en om 10.00 uur zijn we thuis. En daar gaan we meteen lekker onder de douche. Alle viezigheid van Pinkpop er af wassen. En dan alle spullen opruimen en even een uurtje op bed liggen voordat de kinderen komen. 
Wat fijn om de kids weer thuis te hebben zeg! Ze hebben het heerlijk gehad bij mijn ouders. En mijn moeder vond het mee vallen, alleen ze eten wel de oren van je kop. Hihi dat is mijn moeder niet meer gewend. 
Ik wilde al een tijdje een wrap taart maken. Dus zo gezegd zo gedaan. Mexicaanse wraptaart staat op het menu. Met zelfgemaakte guacamole. Jammie! 

De kids en Tycho gaan ’s avonds nog de avondvierdaagse lopen en ik moet lesgeven op de sportschool. Pfffff daarna ben ik wel moe hoor. Ik slaap goed die nacht, lekker in mijn eigen bedje. 

Woensdag 7 juni

Deze woensdag voelt aan als een maandag, dinsdag en woensdag ineen. De eerste dag van de week dat de kinderen weer naar school moeten. Mijn oppaskindje van de dinsdag is er op woensdag. En het is een korte dag voor de kids op school en ik moet de switching les geven. Ik ben helemaal van het padje vandaag. ’s Avonds ook weer avondvierdaagse dus we moeten op tijd eten. We eten makkelijke pasta. Tagliatelle met paddenstoelen uit Umbrië. Dit gerecht maak ik heel vaak. 

Na het eten heb ik de tijd om nog allerlei dingen te doen. Kinderen en Tycho zijn al weg. Ik ga even rustig de hond uitlaten en ruim de laatste spullen van het eten op. Dan komt de AH met de boodschappen. Ik zie ineens dat mijn pinpas en mijn rijbewijs niet in mijn telefoonhoesje zitten. Het hoesje is een beetje gammel en ik heb al een nieuwe besteld. Paniek kruipt langzaam aan omhoog. Ik moet een machtiging uitschrijven voor de AH, want het pinapparaat is kapot. Ik zoek ondertussen door naar mijn pasjes. Whaaaaaa….de paniek wordt groter. In huis zoek ik alles af, maar ik ben toch bang dat mijn pasjes er uit zijn gevalle met de hond uitlaten. Ik besluit het rondje nog een keer te lopen. Niks gevonden. Nog een keer thuis kijken. Ik moet inmiddels al gaan omkleden voor het paardrijden, maar ik wil eerst mijn pasjes terug. Nog maar een keer het rondje lopen, maar dan de andere kant op. Ik kom Karin tegen en we besluiten samen op de fiets te gaan. Mijn paniek is groot. Ik ben blij dat er iemand met me mee gaat. We willen net het parkje in fietsen als we een overbuurvrouw zien die me roept. Zij had de pasjes gevonden. Ze was alleen een groot rondje gaan lopen en had haar telefoon niet bij zich. Godzijdank wat ben ik blij dat ik ze terug heb. Met de was nog in de wasmachine en de boodschappen nog in de keuken (Karin heeft alleen de koel dingen even in de koelkast gezet), kunnen we toch gaan paardrijden. Ik app Tycho even dat hij alles mag laten staan en dat ik het wel opruim als ik terug ben. Maar wat is het toch een lieverd, veel had hij al opgeruimd.  

Donderdag 8 juni
Voor de ouders van een mijn oppaskindje maak ik een koek hart met marsepein er op. Ze gaan de dag erna trouwen en wilde ze toch wel heel graag wat geven. Ook zijn we druk aan het knutselen voor vaderdag. 

Die avond ben ik alleen met de kinderen en moet ik alleen met ze gaan lopen tijdens de avondvierdaagse. We eten wat ovenfriet, wat vissticks en wat boontjes. Ik heb nog een stukje Mexicaanse wrap taart. 
Daniel heeft het die avond een beetje zwaar met lopen, maar loopt ‘m wel uit. Ook Eveline is wat vermoeid en klaagt af en toe. Bastiaan zie ik niet, want die loopt met een vriendje een heel stuk voor uit. Ik ben zelf ook blij als ik thuis ben, alles op bed heb liggen en de pootjes omhoog kunnen. 

Vrijdag 9 juni

De laatste avond van de avondvierdaagse. Eerst nog even lekker wat eten. Gegratineerde vis en gegratineerde krieltjes. Ook een gerecht dat vaker op tafel staat. Lekker en makkelijk!  

Sodeju deze laatste avond is dan wel het kortste van alle afstanden, maar wel het zwaarste. We moeten namelijk met een heleboel mensen dor hele smalle stukjes. Dus continu heb je kinderen die in de weg lopen of mensen die ineens stil gaan staan. We lopen wel gezellig met z’n allen, dus dat is fijn. Ze hebben het weer super gedaan!!!

Zaterdag 10 juni 

Tycho gaat een van de stukken procureur op de bbq doen voor pulled pork. Al ’s ochtends vroeg gaat de bbq aan, want die heeft wel even nodig. Geduld is een schone zaak!
Tussen de middag lunch ik met een boterham (zelfgebakken) met huttenkase, avocado en tomaat. Mjammie!!!! Momenteel wel mijn favoriete broodbeleg, huttenkase. Lekker neutraal en heerlijk met iets van rauwkost. 

Dat geduld een schone zaak is, dat merken we ’s avonds. We willen de pork gaan pullen, maar het stuk vlees is nog niet zo ver na ongeveer 8 uur op de bbq. Ik heb dan al zo’n honger dat we de plannen omgooien. We eten wel een pulled pork kroket. Met een broodje en wat coleslaw. Een pulled pork kroket op een broodje is wel lekker, maar ze zijn lekkerder als je ze puur eet. Met wat bbq saus.

Zondag 11 juni

Ik begin de ochtend lekker buiten met een ontbijtje. Kwark met zelfgemaakte granola en lekker wat vers fruit. Koffie en thee erbij. Zalig! 

Lekker rustig aan dagje verder. Tycho gaat met Eveline en Daniel tuinieren bij zijn ouders. En ik breng Bastiaan naar een vriendje. Ik wil een aantal dingen doen in huis en ook even relaxen. Dat lukt redelijk, behalve het relaxen. Maar ik heb wel mijn kast en de kast van Daniel opgeruimd. En de was is weer helemaal bijgewerkt (halleluja). Ik kijk ondertussen met een schuin oog naar de nieuwe Bodystep release. Ik heb zin om ‘m te gaan leren!! 
En ons geduld beloont ons die avond met een heerlijk broodje pulled pork. Met zelfgemaakte broodjes en zelfgemaakte coleslaw en zelfgemaakte bbq saus (het bord komt gewoon van de Ikea hoor). 

We houden een behoorlijke berg pulled pork over. Dus ik kan weer lekker kroketten gaan maken. Jippie!

We gaan nu langzaam naar de zomervakantie toe werken. Voor je het weet is het zo ver. Nog een heleboel leuke dingen in het verschiet de komende weken. En ik zal vast ook nog wel wat lekkers bakken. Heb jij binnenkort een feestje? En wil je overheerlijke taart? Laat het me maar weten!

Tot de volgende bekentenis!