Onze fantastische reis door Noorwegen en Zweden II

Zaterdag 20 juli

Tycho en ik zijn 12 jaar getrouwd vandaag! Wat gaat de tijd toch snel. We hebben geen brood meer dus we halen even broodjes voor het ontbijt en moeten voor 15 broodjes 150 kronen betalen. Dat is ongeveer €15. Dus een euro per broodje. OMG!!! Na ja het is niet anders. Wel lekkere broodjes en we hebben geen brood meer.

Vandaag gaan we naar de Preikestolen lopen.  Een hele mooie cliff boven het fjord. Een zeer toeristische trekpleister. Dat is al te merken aan de camping en bijvoorbeeld de helikopters die er vliegen en de busjes die er naar toe rijden. Maar als we dan bij de parkeerplek komen dan is het dubbel en dwars bevestigd. We moeten 250 kronen betalen om onze auto daar te parkeren. Ruim €25 euro voor een parkeerplek. Nogmaals OMG!!! Maar goed we willen er naar toe en dan heb je dat er ook wel voor over. Er wordt ook wel heel duidelijk aangegeven hoe de wandeling gaat verlopen.

Nog maar net een klein stukje op weg heeft Daniel het al voor elkaar om zijn rechterbeen tot op zijn knie nat te krijgen. Naast de rotsen en de stenen die er liggen als paadje zijn wat plassen en modderpoelen, maar het lijkt me toch dat je die wel ziet en daar niet in gaat staan. Maar ja we hebben het hier wel over Daniel, onze meester Oelewapper.

Als we een stukje geklommen hebben, hebben we al een fantastisch uitzicht. Het is wat regenachtig en het waait, maar het is goed te doen. De kinderen hebben het af en toe zwaar, maar ze lopen redelijk goed. Af en toe wat geklaag, maar ach dat mag.

Het is best druk op de route er naar toe, maar het is wel te doen. Je houdt rekening met elkaar. Althans de meeste mensen wel. De wandeling is heel wisselend. Van vlakkere stukken tot flinke steile klimmetjes. Soms zijn er ‘trappen’ gemaakt met stenen en soms is het zelf over de rotsen heen klauteren.

En ergens halverwege heb je een tweetal bergmeertjes. Wauw zo mooi!

We denken elke keer we zijn er al bijna. Oh nee toch nog niet. Nog een klein stukje jongens. Maar het is elke keer al zo mooi. Het begint wel harder te waaien en vooral hoe dichter we bij de Preikestolen komen. Je ziet mensen ook dik ingepakt met capuchons op terug lopen. Wij besluiten ook alles aan te trekken. Vest aan, jas aan.

En dat is maar goed ook want op de Preikestolen zelf is het koud en waait het verschrikkelijk hard. Met af en toe windstoten die je zo omver blazen. Maar wat is het een indrukwekkende plek. Hoe mooi kan de natuur zijn. Best eng ook, want je zit echt een heel stuk boven het fjord, 604 meter om precies te zijn.

Voorzichtig helemaal langs de achterwand lopen we verder het plateau op. Bastiaan en Daniel durven niet heel ver te gaan, maar dat snap ik ook wel want die wind is echt heel erg hard. We maken wat foto’s voor onszelf, maar we worden ook gevraagd om foto’s voor andere mensen te maken.

We willen even gaan lunchen, maar laten we dat even doen waar wat minder wind is. Anders waait je broodje (van een €1) zo uit je hand. Dus wel lopen een stuk terug en eten daar onze broodjes. Beetje regenachtig, maar het is te doen. Het is er zo mooi!!

Het voordeel van de terugweg is dat de kinderen dan zonder mopperen aan een stuk doorlopen. Zo bijzonder. Iets van paard ruikt stal ofzo. Dan gaan ze echt altijd als een speer. Ik vind de terugweg vaak wel zwaar. Omhoog gaan is conditioneel wel zwaarder, maar naar beneden lopen vind ik echt wel zwaar voor mijn knieën en je moet zo goed op blijven letten waar je je voeten neerzet. Voor je het weet lig je op je snufferd.

Na de wandeling gaan we meteen door naar de winkel voor wat boodschapjes. In Noorwegen is dat niet iets wat je voor de lol doet. Veel dingen zijn echt een heel stuk duurder dan in Nederland. Ook wel logisch want in Noorwegen verbouwen ze weinig zelf, omdat het land er niet voor geschikt is. Dus ze importeren 50% van het voedsel. En bovendien verdienen de Noren meer dan dat wij doen. Voor hun is het waarschijnlijk niet duur. Maar goed vakantie boodschappen zijn toch altijd duurder dan normale boodschappen volgens mij. Hoewel we al wel al jaren hoofdsponsor van de Albert Heijn zijn thuis ;-).

We barbecueën die avond wat worstjes en dan na al een week in Scandinavië gaat Tycho eindelijk een vuurtje stoken. Ik vroeg me al af of hij ziek was. Wel jammer dat het dan steeds meer gaat regenen en het vuurtje steeds meer gaat roken. (Die rook lucht is nog twee weken in de vouwwagen blijven hangen). Uiteindelijk heeft Tycho de BBQ helemaal onder de luifel staan. Vuurtje blijft droog en de rook stopt.

De regen stopt niet meer die avond en nacht. Dan maar gaan slapen en morgen weer on the move. Daniel was die nacht weer een keer uit zijn bed gerold. Thuis gebeurt dat nooit, maar op vakantie ligt hij altijd wel een keer in het gangpad. Volgens mij ligt hij best lekker hihi.

Zondag 21 juli

Regen, regen gaat toch weg, kom pas terug als ik het zeg. Bah bah bah…. Het regent gelukkig niet zo hard en we hebben de luifel laten staan. Dus inpakken gaat net wat makkelijker. Om 10 uur is alles weer ingepakt en zijn we klaar voor vertrek.

Op pad naar de Eikehamrane camping. Een wat kleinere camping dan de Preikstolen. En in dit tripje hebben we weer een bootreisje (zo leuk) van Hjelmelansdsvagen naar Nesvik. Jammer dat het een beetje mistig is. We zien een boot die Sigrid heet, net als mijn grote nicht. Dat moet natuurlijk even op de app. Mijn nicht is op hetzelfde moment ook in Noorwegen en Zweden en we houden elkaar op de hoogte.

We rijden weer over hele mooie weggetjes langs de fjorden. Na welke bocht is het weer prachtig met bergen die recht het water in lopen, watervallen en lieve kleine dorpjes. We stoppen ergens bij een haventje om te picknicken. Wat jammer van het weer, maar wat is het prachtig. Kinderen zien een kwal zwemmen bij het haventje. 

Als we doorrijden komen we nog langs een grote waterval vlak langs de weg. Er zijn veel watervallen in Noorwegen dus we zien ze niet meer allemaal. Onderweg zien we een gletsjer liggen.  Op niet al te grote afstand van de camping. Maar eerst rijden we door Odda, een grote stad. Dat laten we weer snel achter ons en vinden de camping. Het is een hele kleine camping en is onbemand. Alleen in de avonduren is er iemand zodat je kan betalen of vragen kan stellen. Verder mag je je eigen plekje uitzoeken. Fantastisch!!

We zetten onze vouwwagen bij een andere vouwwagen (je ziet ze niet veel). Toevallig ook een Trigano en ook Nederlandse mensen die erbij horen. Ze hebben net als ons alleen de luifel eraan zitten en de zijkanten dicht gemaakt met flappen van partytenten. Super oplossing! Wij zitten bij een plek met een picknick tafel en een vuurplek. Yes!!!

Het uitzicht op de camping is ook echt fantastisch. Recht aan het fjord.

Helemaal beneden is er een steiger en een plek om te zwemmen (of te suppen). Tycho begint meteen een sup op te blazen en peddelt het water op.

s Avonds doen we een vuurtje aan. Zo lekker. Met een heerlijk drankje erbij. Dit heb ik geleerd van mijn grote nicht hihi. Bij een kampvuur hoort Licor43.

Maandag 22 juli

Vandaag gaan we naar de gletsjer. Je kan er naartoe wandelen, maar dat is een flinke wandeling van 2 uur heen en 2 uur terug. We besluiten de auto te pakken. Eerst gaan we even boodschappen doen in Odda. Wat een drukte daar in die stad!

Via twee tunnels rijden we naar ander kant van de berg. Tunnels van 10 en 11 km. Dan rijden we via een fantastisch smal en kronkelend weggetje naar de gletsjer en dat kost 100 kronen. Een weggetje van niks maar het is er wel prachtig.

De gletsjer zelf is ook mooi. Maar het is een skioord in aanbouw. Dus het is wat rommelig en je kan niet heel goed bij de gletsjer  komen. Het skiseizoen loopt er normaal tot 12 juli. Maar op dit moment zijn er nog wat jonge gastjes aan het skiën. Misschien een trainingskamp ofzo? Ze kunnen het allemaal heel goed. Ze komen hard de berg af in ieder geval. Als ze klaar zijn worden ze in busjes van Rentawreck weer allemaal van de berg af vervoerd.

Als we naar beneden rijden zijn we op zoek naar een picknick plekje, maar dan wel op een plek waar het niet zo hard waait en we dus niet bevriezen. Want het is er goed koud op de berg. We stoppen op een plekje waar het nog wel te hard waait maar waar we even moeten kijken. Daniel probeert ondertussen schaapjes te lokken voor op de BBQ.

Als we terug zijn gaan we nog even suppen op het fjord. Het is een beetje regenachtig, maar het is wel heel gaaf om te doen. En een beetje nat worden is niet erg. Daarna lekker even douchen.

’s Avonds steken we het kampvuurtje weer aan. De kinderen hebben vriendjes gemaakt en die komen gezellig bij ons vuurtje zitten. Marshmallows en koekjes…mmmm. Ook van mijn nicht geleerd, haha.

Dinsdag 23 juli

We gaan weer verder. Op naar het Naeroyfjord. We  gaan met de boot van Utne naar Kvandall. Leek me een heel mooi tripje. Alleen vandaag is het weer mistig en regenachtig. Het is een hele mooie bootreis. We zien naast de boot ook een groepje bruinvissen zwemmen. Lijken een beetje op dolfijnen, maar hebben een wat kleinere vin op de rug. Gaaf om te zien. Die hadden we waarschijnlijk niet gezien als het mooi weer was geweest. 

Wederom een prachtige route met fjorden en bergen. Veel watervallen gezien onderweg en skigebieden. Het is weer genieten!

Dan komen we bij het Naeroyfjord. Vanuit een dorpje Gudvangen, waar een heleboel veerboten varen en het een drukte van belang is. Veel bussen met toeristen enzo. Maar goed daar moeten we gewoon langs rijden. Alleen de weg die aangegeven wordt is een bouwterrein. Althans zo lijkt het. Kiepwagens met zand en stenen en een shovel die alles goed neer legt. De man in de shovel gebaart ons onderlangs te rijden. Oke nou dat doen we dan maar. Over een smalle weggetje en door een beetje een spannende tunnel rijden we verder. En dan aan het einde van die weg zit de camping. Onderweg komen we een bijzonder duo tegen. Ik vind het eigenlijk een duo voor een nieuwe Disney film.

Op de camping is er nog geen receptie dus we moeten op zoek naar de eigenaren. We vinden de vrouw bij de droogmolen waar ze de was aan het ophangen is. We vragen of ze nog plek hebben en ze zegt dat we maar even moeten kijken of er ergens een plekje is. Ze hebben ook hele gave plekken waar alleen tenten staan. Als we nu twee kleine tentjes mee hadden gehad dan waren we daar gaan staan. Maar we gaan op zoek naar een plek voor de vouwwagen en die vinden op een hele mooie plek aan het fjord. Blijkt eigenlijk een plek te zijn voor campers en caravans. Maar de eigenaar van de camping komt pas kijken als we al goed en wel uitgeklapt staan. Dus kunnen we blijven staan. De camping bestaat nog niet heel lang (sinds 2017) en je merkt dat ze de vraag nog niet helemaal aan kunnen. De eigenaar is de hele dag heel druk met van alles en nog wat. Wel hele aardige mensen en op een pracht locatie!

Het Naeroyfjord staat op de Werelderfgoedlijst van Unesco. En dat is ook wel begrijpelijk. Het is een heel mooi smal fjord met een prachtige waterval. Die kan je pas echt goed zien als je aan de overkant van het fjord bent. Funfact: dit fjord heeft ter inspiratie gediend voor de film Frozen. Nog een funfact: in de winter komen er orka’s het fjord in zwemmen om de zeehonden (die er in grote getale zitten) op te eten.

Het is een prachtig fjord om te gaan kanoen of suppen of iets dergelijks. Dus suppen doen we. Je moet een beetje rekening houden met de vaarroute van de veerboten, maar het is goed te doen.

We lopen ’s avonds even om te kijken waar de waterval is. Maar vanaf beneden kan je de waterval niet heel goed zien. De weg loopt daar verder ook dood: het is een eigen weg waar nog een paar huizen staan. Wat een plek om te wonen! Met een fantastische waterval in de tuin (deze foto namen we een paar dagen later vanaf de boot)

Woensdag 24 juli

En dan word je de dag erna wakker en dan zie je dit. Dat is toch fantastisch! Ik ben helemaal verliefd op deze plek.

Daniel wordt wakker, gaat naar de w.c. en gaat ook van het uitzicht zitten genieten. Onze ouder man op de steiger, PRACHTIG!!

Vandaag gaan we wandelen. De Rimstigen gaan we lopen. Vanuit vroeger was het een pas die gebruikt werd om boodschappen en goederen naar Bakka en Tufto te krijgen. Deze route is gebruikt tot het jaar 1962 en daarna is het een tijd een geitenpad geweest. In 2009 is het pad gerestaureerd om de veiligheid van de wandelaars te waarborden. Ok, maar een pad die 700 meter omhoog loopt. In minder dan 3 kilometer. Dat is flink steil. En dat is een pittige wandeling. Vol goed moed beginnen we.

De kinderen hebben er vandaag niet heel veel zin in en hebben het zwaar. We worden voor van alles en nog wat uitgemaakt. De stomste en slechtste ouders van de wereld enzo. En ze waren al verhuisplannen aan het maken. Vooral Eveline is erg hardnekkig in haar verzet. Als we ruim over de helft zijn besluit Tycho te wachten met de Eveline en Daniel. Bastiaan en ik gaan nog even een stukje verder. We denken dat we er bijna zijn. Alleen valt het vies tegen. We komen wel tot bij de waterval. en dat is een al een hele beloning.

We gaan nog een stukje verder, maar ik merk aan Bastiaan dat hij moe is. Ik snap het want het is ook echt pittig aan de benen. Ik zie dat we nog een aantal keer omhoog moeten en we besluiten terug te lopen naar Tycho en de rest. Jammer ik had wel tot boven aan willen komen. Maar ach dat is dan puur een prestatie dingetje want ik denk dat het uitzicht overal fantastisch is.

Hoogste punt
Iets lager
Nog iets lager

Als Bastiaan en ik weer bij Tycho en de rest zijn, eten we een boterham. We besluiten met z’n allen af te dalen. Tycho wil ook niet meer verder klimmen. En die terugweg…wat is daar toch mee. De kinderen gaan in een speer naar beneden en ik ga dood tijdens die tocht naar beneden. Mijn knieën vinden het echt niet zo leuk en mijn tenen ook niet (die duwen dan zo aan de voorkant tegen mijn schoen). En je moet zo goed blijven opletten om maar niet mis te stappen. Laat mij maar omhoog gaan en lekker hard zweten!

Eenmaal beneden doen we even de pootjes omhoog en nemen een duik in het fjord. Brrrrr…lekker fris. Dan gaan we boodschappen doen, want we hebben niet veel eten meer. Op naar Vossevangen. Tycho had op de heenweg een weggetje gezien die heel erg steil omhoog liep en die wil hij wel een keer rijden. Eerst maar even boodschappen doen. De kids willen een ijsje. Alleen 5 losse ijsjes kopen is duurder dan een pak ijsjes. Dus wij als gierige Nederlanders kopen een pak ijsjes (wat ook al een godsvermogen kost) en smikkelen die ijsjes (2 per persoon) meteen op. Dat was geen straf, heerlijk frisse waterijsjes.

Dan komen we bij het weggetje. Een weggetje van 18%! Ik moest een foto maken van Tycho. Eerder hadden we al weggetjes van 12% , maar dit is wel een uitdaging.

Via dit weggetj rijd je langs een heel groot hotel. Het Stalheim hotel en daar rijden een heleboel bussen met een heleboel toeristen. Het hotel ligt er wel fantastisch mooi! Maar het is er retedruk. We rijden een stukje verder. Gelukkig is de weg een richting. Je kan dus alleen maar omlaag rijden. En die bussen met toeristen rijden hier ook naar beneden. Dat is ook wel te zien aan de weg. Kuilen, hobbels en scheuren sieren de weg.

En dan komen we er tot onze verassing achter dat er ook nog een hele mooie waterval is. Nu zijn we een beetje verwend wat betreft watervallen, maar deze was de moeite van het stoppen en het uitstappen waard. Zelfs de kinderen kwamen de auto uit!

Er liep ook een prima pad met trappen en alles.

Terug op de camping gaan we nog even suppen. En dan lekker eten. We gaan ’s avonds douchen. Maar ook de boiler van de camping kan de vraag niet aan. Want als er een aantal mensen gedoucht hebben, is het warme water op. Dat is wel jammer! Want douchen kan hier zonder muntjes en het nieuwe toiletgebouw is echt super mooi (alleen niet helemaal af). Na ja het is een verfrissende douche.

Donderdag 26 juli

Vandaag een rustig aan dagje. Kinderen zijn lekker aan het zwemmen en suppen. Ik ga ook even op de sup om de waterval goed te kunnen bekijken. Het gaat best heel lekker. Alleen als ik op de terugweg ben, komt er een schip achter me langs gevaren. En ik ben niet helemaal bedacht op de golfjes die de boot trekt. Ineens raak ik mijn balans kwijt en kukel ik achterover van de sup af. Oh sukkel dat ik ben.

De kinderen vinden het helemaal fantastisch om van de steiger af te springen. Dus als ik terug kom van het suppen is de vraag: “Mama kom je ook een bommetje maken?” Maar dat wat je in je jonge jaren zonder blikken of blozen doet is heel eng als je ouder wordt. Ik laat me niet kennen en ga het gewoon proberen. Tycho zegt wacht ik film het wel voor je. En Daniel maakt er een foto van. Ze willen het blijkbaar goed vastleggen. Toch wel gaaf om te doen. Dus ik spring nog een paar keer. En uiteindelijk doet ook Tycho mee.

’s Middags gaan we nog even naar Flam. Ook een druk bezochte plek voor toeristen. Het ligt aan het fjord dat parallel ligt aan het Naeroyfjord, het Aurlandsfjord en waar bijna alle ferry’s naar toe varen. Het is mooi dorpje, maar we vinden het eigenlijk wel iets te druk.

Er ligt in de haven een kneiter van een cruiseschip. De kinderen willen daar wel eens mee mee varen.

We lopen een rondje en gaan toch nog even een klein boodschapje doen. Even voldoende inslaan voor de komende dagen.

In Gudvangen stoppen we even om kaartjes te kopen voor de ferry naar Kaupanger. Ticket office is alleen al gesloten. Dan moeten we dat morgen maar doen. We lopen nog een stukje verder en zien daar een Vikingen boot liggen. Bij Gudvangen zit ook een Vikingdorp waar je een bezoekje aan kan brengen. Beetje te prijzig voor wat je er voor krijgt vinden wij. Je kan je in deze omgeving ook wel helemaal voorstellen dat de Vikingen hier gewoond hebben.

Laatste avond op de Dyrdal camping! We gaan weer verder. Langzaam aan willen we richting Zweden rijden. En we willen proberen een plekje te vinden om wild te kamperen. Maar dit uitzicht ga ik wel missen. Ik wil zeker nog wel eens terug komen. Misschien in de winter om orka’s te spotten.

Ik sluit bij deze dit deel af. Deel III komt volgende week. Dan kan je lezen over onze wildkampeer avonturen en onze reis richting Zweden.

Liefs Marleen

Onze fantastische reis door Noorwegen en Zweden

De reis gaat beginnen! Zo veel zin in. We weten een beetje waar we heen willen, maar hebben eigenlijk nog niks vastliggen (behalve de boot). Heerlijk vooruitzicht. Voelt weer als vroeger toen Tycho en ik samen met een tentje naar Frankrijk en Spanje gingen. Met de kaart en de camping gids van de ANWB gingen we op pad. Nu hebben we Google maps en overal (behalve in Duitsland) goed internet. Laten we op avontuur gaan!

Zaterdag 13 juli

Dag van vertrek. Zonder problemen sta ik naast mijn bed, kleed me aan en ga naar beneden. Meteen onze kussens klaar gelegd (twee jaar geleden waren we die vergeten). Ik check nog een 10de keer dat mijn ID kaart in mijn portemonnee zit (ook die vergat ik twee jaar geleden). Ik bak de broodjes en kook de eitjes voor onderweg. Maar ja mijn tweede naam is kluns, dus ik verbrand mijn hand bij het afgieten van de eitjes. De pan moet je ook gewoon met een pannenlap pakken en niet met een theedoek. Auw, auw, auw, meteen koelen. Het doet me goed zeer! We ontbijten en doen de laatste dingen in de auto. Ik besluit op het laatste moment om toch even een koelelement te pakken. En daar ben ik heel blij mee. Mijn hand blijft branden.

Ondanks alle commotie rijden we rond 8:00 uur uit Arnhem weg en we doen het lekker rustig aan. We kunnen goed doorrijden. Gelukkig niet veel files in Duitsland. Alleen bij Hamburg hebben we wat vertraging. We stoppen twee keer om te plassen en een keer om te lunchen. Het is druk op de parkeerplaatsen en we lunchen gewoon bij de auto. Ondertussen een beetje de benen strekken. En wederom valt het op de dat de parkeerplaatsen hier niet vreselijk smerig zijn. Vorig jaar toen we naar Oostenrijk reden was dat vreselijk. Mensen waren te beroerd om even hun eigen afval in de prullenbak te gooien. Kan me er nog steeds kwaad om maken.

Net iets voor vieren komen we bij de boot aan. We rijden de boot op, zetten de auto neer, nemen de spullen mee en gaan op zoek naar onze hut (9701). Ik vind het een super uitvinding. Een hele relaxte manier van reizen. We droppen de spullen in de hut en gaan aan dek. Even wat drinken en genieten van de eerste dag vakantie.

We wachten tot het schip afmeert en richting het open water vaart en duiken dan even de shop om wat drank te kopen. Een fles Licor43 en een Captain Morgans Rum. Dat is net iets goedkoper dan aan land (vooral in Noorwegen en Zweden). Alleen de snoepjes zijn er belachelijk duur. 99 kronen voor twee zakjes Skittles of M&M’s. Dat is ongeveer 10 euro!! Laat maar. We halen wel wat lekkers als we aan land zijn. We brengen de drank naar de hut en dan kunnen we aanschuiven voor het eten. Een lopend buffet met heel veel lekkers. Tycho en ik zijn vooral in het vis gedeelte te vinden. Zalm, mosselen, garnalen, kreeftjes en haring in verschillende sausjes. Mjammie…. de kinderen gaan voor de gehaktballetjes en de worstjes en de pasta met saus. Als toetje nemen we wat lekkernijen zoals rabarber crumble en chocoladecake. En de kinderen gaan voor ijs. En dat is handig op van die warme borden. Het is snel eten want anders hebbenze ijssoep.

Na het eten willen we de zon zien ondergaan vanaf het dek. “We willen de zon in de zee zien zakken.” Helaas varen we op dat moment vlak langs Denemarken en kan de zon niet in de zee zakken. Het duurt bovendien ook erg lang. De kinderen zijn al naar de hut gegaan. In het zonnetje en uit de wind is het nog best fijn op het dek. Alleen als de boot een beetje draait zitten we meer in de wind. En het duur nog steeds erg lang voordat de zon ondergaat.

Na een tijdje geven het op en gaan naar de hut. Tanden poetsen, even douchen en dan pyjama aan en lekker naar bed. Ik slaap beter dan twee jaar geleden. Toen was ik wat misselijk van het eten en de deining denk ik. Nu word ik alleen midden in de nacht (rond 4 uur) wakker en slaap ik niet meteen in. Toch maar even plassen en tegen 5 uur val ik weer in slaap. Om 7 uur gaat de wekker.

Zondag 14 juli

Als de wekker gaat staan we op, kleden ons aan en pakken de spullen in de tassen. Dan gaan we naar het restaurant voor het ontbijt. Weer een buffet met broodjes, pannenkoeken, eieren, worstjes, yoghurt, fruit en muffins. Zo lekker allemaal.

Na het ontbijt gaan we weer aan dek om het aanmeren te kijken. Dan gaan we snel naar de hut om de spullen te pakken. En dan staan we in de rij bij de trap. Zo handig gemaakt NOT. Je staat daar altijd in de file. Maar goed deze keer staan we niet helemaal vooraan met de auto. En hoeft niemand op ons te wachten. We installeren ons rustig in de auto en dan mogen we rijden en zijn we in Zweden! Zo fijn. We stellen de navigatie in om naar Oslo te rijden. Die stuurt ons een andere kant op dan de borden, dus we besluiten niet te luisteren. We volgen de borden en de Noorse auto voor ons. Dat rijdt prima.

Onderweg stoppen we om te lunchen. Leuk plekje in Zweden. We vallen tijdens deze stop bijna van onze stoel om wat Bastiaan zei. Hij zei namelijk: ‘Door deze omgeving krijg ik zin om te wandelen.’ Wat is er met Bastiaan gebeurd? We hebben het verkeerde kind meegenomen. Help!!

De camping die ik uitgezocht heb zit dan wel midden in Oslo. Maar heeft niet erg goede reviews op Google. Het is duur, druk en soms heb je geen stroom. De andere optie is een camping iets verder buiten Oslo. Nou ja we gokken het er op. Het is maar voor twee nachten en we willen toch Oslo in duiken.

Als we aankomen zijn we net op tijd. Na ons ontstaat er een flinke rij. Het is inderdaad een dure camping en het staat hutje mutje met campers en caravans. De dame van de receptie had geen idee wat een vouwwagen is. Folding trailer of folding tent zo heet het in het Engels. We krijgen instructies over hoe te staan, maar ja dat is gebaseerd op campers en caravans. We doen dus maar wat en kijken als eerste even of we stroom kunnen krijgen. Veel palen voor elektriciteit zijn er namelijk niet. We hebben best een redelijk plekje. Maar wat een rot camping. Veel te duur, helemaal vol met allemaal campers en caravans. De een nog groter dan de ander. Niet onze soort camping zullen we maar zeggen.

We maken er maar het beste van. De kinderen zagen op de kaart een zwemplek. En het was maar een klein stukje lopen volgens Bastiaan. Nou wij denken wel iets meer dan een stukje. Maar goed als ze het willen dan gaan we het gewoon doen. We lopen door een heel mooi park dus een straf is het niet. Maar heel makkelijk en kort is de route niet. Dus we drukken de kinderen op het hart dat we geen gezeur willen. Ook niet op de terugweg. We komen langs een mooi restaurant, langs hele bijzondere beelden, langs een afkickkliniek, een spookhuis, een haventerrein, een hele bijzondere plek met moestuintjes (langs een weg achter betonblokken) en dan zijn we op het stuk waar het zwemgedeelte is. Een mooie nieuwe wijk van Oslo met dure appartementen (denken we). Het zwemgedeelte is een soort stadsstrand, maar dan op een steiger met een pierenbadje en een duikplank. En, en….echte baywatch babes en boys. Na ja beetje de B versie van Baywatch. Hihi! Maar wel netjes geregeld. Het water is gewoon zeewater en dus zout en koud. Maar de kids vinden het fantastisch. Ze zwemmen naar hartenlust en vinden het jammer dat we weer naar de camping moeten.

De terugweg is nog even een stukje omhoog lopen. De kinderen lopen zonder te mopperen of te zeuren terug naar de camping. Het gezeur kwam pas weer op de camping. Denk ik. Vast wel. Oh ja iets met watergevecht en hij maakt me nat ofzo. We eten pasta met gehakt en tomatensaus. Altijd lekker. Na het eten wassen we af.  We moeten in de rij staan om te kunnen afwassen. Moet niet gekker worden. In een vlot tempo wassen we alles af. Ik besluit om te gaan douchen. Zo veel zin in. Maar dan….begint de ellende. Ik ga de douche in, kleed me uit, houd het kaartje voor het apparaat en….niks. Hij doet niks. Kak!! Ik pak mijn spullen en ga naar een ander hokje. Ook daar doet de kaart het niet. Naar de andere kant van de douches, maar ook daar niks. Nu wist ik nog dat de kaart het met het openen van de slagboom het ook niet deed. Wellicht is er iets met die kaart. GVD…moet ik me aankleden om naar de receptie te lopen. Grrrrr I am not amused. Ik naar de receptie en ja hoor die kaart bleek het niet te doen. Meteen de andere kaart laten checken en die deed het gelukkig. Nou wederom met al mijn spullen naar de douche. Lekker douchen denk je dan. Meestal heb je op de camping een lullig pisstraaltje, waarbij je hoopt dat je je haren uitgespoeld krijgt voordat de tijd van je muntje op is. Hier niet hoor…er gaat een soort Karcher hoge druk straal aan. Ik moet moeite doen om niet tegen het deurtje van het douche hokje aangeduwd te worden. Vervolgens begin ik al bijna onderkoelingsverschijnselen te krijgen, want de douche is ijskoud en ik kom bijna niet bij de knop om ‘m warmer te draaien. En bovendien kan ik draaien wat ik wil maar er gebeurt weinig. Ik zit in een dilemma: doorgaan en bevriezen of in een hokje mijn haren wassen en me daar verder poetsen. Ik besluit door te gaan. En gelukkig wordt het water ineens wat warmer. Ik ga als een idioot door, haren wassen, conditioner er in, scheren. Langzaam aan komt het water steeds hoger. Snap ik wel, want alleen al in mijn douche komt er 10 liter per seconde uit. Dan stoppen de douches naast me, waardoor mijn douche weer kouder wordt. Maar het waterniveau zakt gelukkig tot teendiepte. De druk lijkt ppl iets minder te worden (of ik ben er gewoon aan gewend geraakt). En dan stopt de douche…de tijd is op. Pfffff ik heb het overleefd. Ik voel me wel heel schoon en mijn huid tintelt helemaal. Door de koud en die harde straal. Terug bij de tent vertel ik mijn verhaal aan Tycho. Hij durft meteen niet meer onder de douche. Mietje!

’s Avonds spelen we een spelletje Boonanza en gaan dan naar bed. Ik slaap met Eveline in de tent. En ik slaap heerlijk. Ik moet alleen Eveline af en toe terug rollen op haar matje (het terrein loopt nog al af en het kind is erg beweeglijk).

Maandag 15 juli

Sightseeing Oslo vandaag. We stappen op in de bus voor de camping. In het centrum stappen we uit. Supoer handig. Op de camping hadden we speciale kaartjes gekocht om de hele dag door Oslo te reizen.

Als eerste stop gaan we naar het Operahuset. Daar kan je het dak oplopen om te kijken. Dat is wel heel mooi. Ook binnen is het mooi.

Daarna lopen we even naar een stukje waar ze allemaal hippe eettentjes hebben. Beetje foodtruckfestival idee alleen dan staat het daar vast. Ze zorgen daar Oslo wel voor de stad. Het is er netjes leuk aangekleed met mooie gebouwen en beelden. En er lijkt ook overal een idee achter te zitten. Alleen al leuk om gewoon door de stad te wandelen. De kinderen moeten wel altijd een doel hebben en iets van een planning. We lopen even door het centrum, zoeken een supermarkt op en zoeken wat lekkers uit voor de lunch. In een parkje lunchen we met broodjes en wat drinken.

Selfie door Daniel

Na de lunch en een plaspauze bij de MacDonalds lopen we door naar het paleis. De wandeling er naar toe is al mooi. Fonteinen, beelden en mooie bloemenperkjes.

Het paleis is prachtig en vooral het park erachter is super mooi. Groen, fris, netjes. Met veel gras en mooie bomen. We vinden het mooier dan het park bij het paleis van Sissi in Wenen. Dan lopen we door en zien we net de wisseling van de wachters. Best indrukwekkend.

Daarna zijn de kinderen er wel klaar mee. We hadden beloofd nog even naar het strandje te gaan. We willen er met de bus heen gaan. Nou dat was ook een avontuur. Eerst uitzoeken welke bus. Lang leve internet. De goede bushalte gevonden, in de goede bus gestapt. Alleen de halte die we moeten hebben is wegens werkzaamheden afgesloten. We rijden te ver door. Besluiten wel daar uit te stappen, maar wat dan? Gaan we weer lopen of pakken we de bus terug? Op dat moment komt er net een bus aan. We springen er in en stappen dan nog weer net een halte verder uit. Door al die werkzaamheden kom je nauwelijks op dat stuk van de stad uit. Toch weer een stuk terug lopen, op een paar honderd meter na komen we langs de bushalte waar we de eerste keer opstapten. Serieus? Openbaar vervoer is ook gewoon niet voor ons weg gelegd. Via een loop brug kom je op het goede stuk. Inmiddels hebben we het allemaal zo warm dat we meteen in het water willen duiken. Tycho en ik hebben helaas geen zwemspullen mee. De kids wel. Dus die duiken de zee in. Wij bungelen met onze pootjes over de rand en dat is ook al verfrissend genoeg. De kids vermaken zich weer prima.

Van de duikplank

En als we dan voldoende afgekoeld zijn, gaan we een boodschap doen (wat niet goedkoop is) en dan naar de camping. We lopen naar het busstation (was ook nog best een stuk lopen) en stappen daar op de bus tot aan de camping.

Even lekker eten op de camping. De kinderen en Tycho besluiten toch te gaan douchen. Viel best mee gelukkig. We gaan een spelletje doen, maar dan begint het te regenen. We vluchten de vouwwagen in. Daar zetten we in het gangpad de tafel en dan kunnen we heel relaxed een spelletje spelen. Het blijft regenen bah bah. Maar ach lekker op tijd naar bed en morgen weer op pad. 

Dinsdag 16 juli

Onafhankelijk van elkaar hebben Tycho en ik dezelfde camping uitgezocht waar we heen willen. Buoy camping in Dalen van Nederlandse eigenaren. Niet dat dit iets uitmaakt. Maar de reviews zijn goed en dat is wel belangrijk. In een rap tempo pakken we alles in en ontbijten we. Om 10 uur vertrekken we. We laten Oslo achter ons, nou ja eigenlijk eerst boven ons. Onder Oslo loopt een lange tunnel. Bijna onder de hele stad door. Zo gaaf! De wegen zijn erg goed en alles is goed geregeld. Ook als van de iets grotere weg af gaan is het een goede weg. Alleen zijn ze blijkbaar aan het werk om een tunnel te maken, want ze leiden de weg over smalle weggetjes door dorpjes. Leuk maar het schiet niet echt op. En dan zien we aan de andere kant het begin van een tunnel. Handig zo’n tunnel. Scheelt veel tijd (als ie af is), maar al die weggetjes door die dorpjes zijn wel gaaf.

In een van de dorpjes doen we boodschappen en gaan we op zoek naar een plekje om te picknicken. Moest bij water zijn. Plekjes liggen normaal voor het oprapen, maar als je zoekt niet te vinden. We hadden al zoiets van dan eten we maar wat op de camping. Maar opeens vinden we dan toch een plekje. Niet officieel een picknick plek, maar het volstaat prima. Dan is het nog een stukje tot de camping. Slingerende bergweggetjes met prachtige uitzichten. Wauw!

De camping ligt erg mooi aan een bergmeer tussen riviertjes. De eigenaar is Nederlands. We mogen zelf een plekje gaan uitzoeken. We lopen de camping over en vinden een leuk plekje. Even kijken of de snoer van de haspel het redt naar de paal met het stroom.  Maar dat lukt dus installeren maar. We worden er steeds handiger in. Iedereen doet zijn of haar ding en in een mum van tijd staat alles.

De kids verkennen de camping even en ontdekken een klein watertje waar in we kunnen pootje baden. Ze willen ook nog wel even naar het meer om te zwemmen dus we gaan op expeditie. Door een of ander paadje komen we op een verlaten strandje. Met een verlaten boot en een verlaten hutje. De kinderen springen even het meer in. Maar al snel worden we aangevallen door muggen. En de kids vinden de bodem te drekkig. Hahahaha het is ook nooit goed.

Terug naar de tent lopen Eveline en Daniël door de rivier terug. Best uitdagend met al die stenen die er in liggen. Bastiaan wilde niet die vind het te koud.

We eten wat en gaan dan afwassen, douchen en dat soort dingen. We willen elanden gaan spotten. Maar ja de schemering is pas laat. Dus rijden we tegen 21:15 uur weg van de camping. Die elanden zijn natuurlijk nergens te vinden (we zijn nog iets te vroeg dus). We rijden de route nog een keer terug. Nog niks. We geven het op, draaien weer de weg op. En wat staat daar: een eland!!! Aan de kant van de weg. Ik snel weer het dopje van de fotocamera gehaald en in blinde paniek foto’s geprobeerd te maken. De eland dacht dit vertrouw ik niet  stapte over de vangrail. Daar bleef hij even staan om ons goed te bekijken en liep toen weg. Te gek!!!! We hebben er gewoon een gespot. Helemaal happy rijden we door. Staat er verderop gewoon nog een eland. Niet op de weg maar in het veld. Joepie!! Gewoon twee elanden op een avond! Topavond!

Woensdag 17 juli

We doen het rustig aan vandaag. We gaan even bij de Ravnejuv kijken. Onderweg naar de Ravnejuv stopt Tycho om even te tanken. En mevrouw die daar ook staat te tanken, begint ineens een heel verhaal tegen hem in het Noors. Nou lijkt Tycho wel op een Noor, maar onze auto is toch echt heel Nederlands.

De Ravnejuv is een afgrond met een fantastisch uitzicht. De wandeling er naar toe was te kort. Eigenlijk geen eens een wandeling te noemen. Maar de afgrond en het uitzicht zijn fantastisch!

Ik heb gelukkig niet echt last van hoogtevrees. Ik vind dit soort hoogtes wel spannend, maar ook wel heel erg gaaf! Eveline heeft er ook geen last van. Wij moeten even over het randje spieken.

Daarna doen we een boodschap en eten we bij de tent. Dan pakken we onze spullen om te gaan suppen bij het strandje. De kinderen gaan lekker zwemmen en Tycho onderneemt een dappere poging om te suppen. Het waait alleen hard en er zijn golven. Lastig om koers te houden en te blijven staan. Maar wel gaaf zo midden op dat meer. Bastiaan probeert te suppen, maar vindt het wel spannend. Daniël en Eveline blijven dichtbij. Je waait ook zo snel weg. Ik doe ook een dappere poging, maar het gaat moeizaam. Ik peddel terug op mijn knieën. We chillen nog even op het strand en gaan dan weer naar de camping.

Na het eten lopen we een rondje om te ontdekken waar in het dorp een wandelroute start. Via het strandje lopen we weer terug naar de camping. Lekker klein stukje lopen. Met mooi uitzicht.

We worden ’s avonds gek van de knutjes. De muggen vallen nog wel mee. Maar die kleine knutjes gaan rondom je hoofd vliegen. Niet fijn!

Donderdag 18 juli

In de ochtend doen we rustig aan.  Lekker ontbijten en een beetje spelen. ’s Middags gaan we wandelen. Alleen Tycho neemt een vest mee. We hadden het idee dat het wel wat warmer zou zijn. Nou tijdens de picknick bibberen we van de kou dus snel eten en dan aan de wandel. Dan krijgen we het snel warm. Leuke wandeling. Niet super bijzonder maar wel mooi. Bij de steengroeve spelen de kids en Tycho met de leisteen. Slijpen en bouwen en alles ontdekken. Daniel wil een heleboel stenen meenemen in zijn rugzak. Lijkt ons niet zo’n fantastisch idee. Hij moet namelijk nog naar beneden lopen. En om alles weer mee te slepen in de vouwwagen vinden we ook niet zo’n goed idee. Hij laat gelukkig nog een aantal stenen daar.

Die avond maken we gebruik van de oven in de gezamenlijke keuken. Dat werkt fantastisch. Het gaat zo snel dat tycho de bbq voor de hamburgers nog niet klaar heeft. Pizza is dan maar voorgerecht. En de hamburgers hoofdgerecht. Ik heb er natuurlijk lekker een bord sla bij. Tja je blijft toch een knaagdier he.

In de avond komen de knutjes weer. Grrrrr rotbeestjes ze gaan ook zo vreselijk irritant rond je hoofd zitten. We worden er gek van. Het begint dan te regenen dus we gaan de vouwwagen in en daar zijn ook geen knutjes. En dan besluiten we de eland route nog een keer te gaan rijden. Wie weet hebben we geluk. En ja hoor op de plek waar we de tweede eland vonden twee avonden geleden, zien we nu weer een eland staan. Joepie weer een! We rijden verder en zien nog twee elanden staan. Al 5 gezien deze vakantie!! De rest van de rit niet meer, maar ja het was ook niet bepaald lekker weer. De elanden zaten waarschijnlijk lekker binnen tv te kijken. Wel een mooi weggetje om te rijden.

Wat een ellendige regen. Het stopt maar niet. Ik word meerdere keren wakker met het idee: het moet stoppen morgen gaan we inpakken.

Vrijdag 19 juli

Nou het stopte niet die. We werden wakker en het bleef regenen. In de vouwwagen maar even wat opgeruimd en dan ontbijten in de vouwwagen. Het regent nog steeds dus we besluiten als een stel bikkels de boel te gaan inpakken. Niet lullen maar doorwerken. Het ging best redelijk vond ik zelf. En op het moment dat we alles ingepakt hebben stopt het met regenen…grrrrr. Ach niks aan te doen.

We rekenen af bij de camping eigenaar. En kronkelen over de berg weggetjes naar boven. Wauw wat een route is dit weer. Eerst gewoon tussen de bergen door en dan over een hoogland. Met hele smalle weggetjes, meertjes, rotspartijen en heel veel shoarma…uhm ik bedoel schaapjes.

Bij een stuwmeer stoppen we en picknicken we. Na deze stop komen we achter een vrachtwagen te zitten en dat heeft zo z’n voordelen. Auto’s blijven staan voor de vrachtwagen en we kunnen makkelijk doorrijden. We rijden nog een hele tijd achter de vrachtwagen aan. En dan komen we bij de fjorden in de  buurt. Zo wat is dat gaaf zeg. Zo’n berg die gewoon in het water staat. Ik ben meteen verliefd. Daar kan je uren naar kijken. Zo veel moois.

En dan komen we bij de fjorden. Wauw wat is dat mooi! De ruigheid van de bergen die zo het water in lopen. Ik ben meteen verliefd! Om bij de camping te komen nemen we een ferry. Even een stukje door het fjord varen. Dat is helemaal niet erg.

We rijden door naar de camping. Die camping zit lekker dicht bij de Preikestolen die we willen beklimmen. De camping op zich is niet veel meer dan een grote parkeerplaats met heel veel campers. Er zitten hele leuke stukjes bij, maar het is er druk en vol. En er is te weinig stroom capaciteit. Op het stuk waar we staan zijn misschien tien palen met twee aansluitingen voor elektriciteit. En staan wel 100 tenten, campers en caravans. Terwijl op de “parkeerplekken” meerdere elektriciteitspalen staan met vier aansluitingen of meer. Zo stom! Na ja we redden het wel zonder stroom. Maar dan vragen we wel het geld terug die we voor de stroom hadden betaald. Ook goed.

We eten, wassen af, douchen en dat soort dingen en dan ontdekken we de camping even verder. En dan stuit je op dit uitzicht! I love Norway!!

Dit was deel 1 van onze reis. Ik hoop dat je het leuk vond om te lezen. Volgende week deel 2 van onze fantastische reis!

Niet goed genoeg

Perfectionist….nee dat ben ik niet. Dat heb ik altijd geroepen en ik wil er eingelijk ook niet in geloven dat ik het ben. Een perfectionist is iemand die alles helemaal geordend heeft. Iemand die de kleren in de kast altijd netje op kleur heeft liggen en alles netjes gestreken heeft, Iemand die geen enkel stofje, vlekje of viezigheidje in zijn huis heeft. Zo iemand als Bree van der Kamp ion Desperate housewives. Alles in zijn of haar leven is perfect. Dan ben je een perfectionist. Hahaha….als ik het zo lees vind ik het ook wel weer grappig. Ik leg namelijk de lat van het perfectionisme zo hoog dat niemand er aan kan voldoen. En dat is precies het perfectionisme wat ik heb. Ik leg de lat zo hoog voor mezelf dat ik het idee heb dat ik er nooit aan kan voldoen. Ok boink….ik heb mezelf mooi getackeld.

Best moeilijk om van jezelf bepaalde kanten te zien en te erkennen. Zo ook bij het volgende: tijdens het schrijven van mijn vorige blog schreef ik heel laconiek her volgende op: “Het resulteert nu ook altijd nog in een gevoel van niet goed genoeg zijn.” En dat zinnetje sloeg in als een bom, alleen was het een bom met vertraging (lang lontje ;-)). Vooral na het kijken van een filmpje op Youtube van Plant Based Bride. Zij maakt bullet journal video’s en babbelt er dan lekker op los. En in deze video begon ze te babbelen over het Imposter Syndrome. Huh? Wat? Oplichter syndroom? Wat heeft dat nou met bullet jorunallen te maken. Maar toen ze het begon uit te leggen, dacht ik: ‘Oh ja.’ Ze vertelt dat ze er nog wel eens moeite mee heeft dat ze eigenlijk maar wat doet tijdens het journallen. Dat ze niet echt een kunstenaar is en zichzelf alles heeft aangeleerd. Ze heeft heel vaak het gevoel dat haar werk niet goed genoeg is. Ik luister nog wat naar haar gebabbel en laat het even bezinken.

Imposter syndrome

Oplichterssyndroom, bedriegerssyndroom, bedriegersfenomeen is een term die in de jaren 70 werd geïntroduceerd om mensen te beschrijven die moeite hebben om hun prestaties aan zichzelf toe te schrijven. Deze mensen voelen zich bedriegers die hun succes niet verdienen. Ondanks alle bewijzen en succes ervaringen die ze hebben. Ze hebben het idee dat ze elk moment ontmaskerd kunnen worden. Ze hebben het idee dat iedereen dat kan wat zij kunnen of hebben gedaan. Het imposter syndroom kent geen officiële diagnose. Het is eigenlijk een verzameling van een aantal persoonlijkheidstrekken. En hoe hoger de opleiding die mensen hebben genoten, hoe sterker ze deze imposter-gevoelens kunnen ervaren. Intelligente mensen die van nature een laag zelfvertrouwen hebben, perfectionistisch zijn en vaak aan zichzelf twijfelen, lopen een hoger risico. Ook opvoeding blijkt een grote rol te spelen. Vooral veel succesvolle slimme vrouwen hebben er last van.

Deze gevoelens spelen vooral op zodra mensen moeten presteren. Ze hebben een opdracht of iets dergelijks, die ze moeten gaan uitvoeren. Dan worden ze bang en twijfelen aan zichzelf en hun eigen kunnen. Door dan heel hard te gaan werken en zich extreem goed voor te bereiden, kunnen ze met de angst omgaan. En dat werkt, ze worden geprezen om hun prestatie en mensen zijn blij met hun werk. Vaak zijn ze dan maar tijdelijk opgelucht dat het weer gelukt is. Maar vervolgens zijn ze weer bang om ontmaskert te worden. Deze mensen zien niet in dat ze dat succes aan hun eigen kunnen te danken hebben. Ze leggen dat succes buiten zichzelf neer. Het is vooral een kwestie van toeval, geluk en externe omstandigheden. Ze compenseren dit dus met extreem hard werken, wat leidt tot stress klachten en zelfs tot een burn-out. Anderen tonen vluchtgedrag.

Spiegeltje spiegeltje….

Nu heb ik volgens mij in mijn vorige blog geschreven dat het schrijven van mijn blog therapeutisch is. Nu heb ik mezelf net even een spiegel voor gehouden. Voor degene die wel eens therapie gevolgd hebben, zullen dit begrijpen. Ik herken mezelf zo in dit syndroom!! Ik vind het een beetje eng en best confronterend. Tijdens mijn werk als leerkracht heb ik zo vaak gedacht dat ik maar wat deed. Dat ik eigenlijk de hele PABO opleiding (i.p.v. deeltijd) had moeten doen, zodat ik een echte leerkracht zou zijn. Dat al mijn collega’s veel beter waren. En ga zo maar door. Wat heb ik vervolgens gedaan? Ik ben me een slag in de rondte gaan werken. Harder, harder en nog harder. Want dan zou het niet opvallen dat ik maar wat doe. En waar heeft het me gebracht? Ik kwam overspannen thuis te zitten (stress en burn out klachten) en uiteindelijk ben ik het onderwijs uitgevlucht. Met het idee dit past nu niet bij mij. Met een druk gezin enzo…het lukt me niet. Maar nu, als ik nu terugkijk, ik kon die constante gedachten van niet goed genoeg zijn niet meer aan. Die hadden me leeg gezogen.

Symptomen die bij dit imposter syndroom horen:

  • angst
  • perfectionisme
  • twijfel aan je zelf (self doubt, Engels is mooier)
  • angst om te falen

Ik voelde me in die tijd ook vaak heel angstig. Ken je dat gevoel dat je hebt wanneer je een examen ofzo moet maken? Zo’n kriebel of knoop in je maag? Die had ik heel vaak toendertijd. Vooral op zondag avond als ik de maandag erna weer moest beginnen. Ik ging me dan maar extra goed voorbereiden (oftewel was de hele zondagavond aan het werk).

Ik wilde het ook zo goed doen voor de kinderen. Ik wilde alle kinderen (combinatie klas groep 5/6 met 33 kinderen) goed begeleiden. Er voor ze zijn, zorgen dat ze goede resultaten haalden. Ook wilde ik mijn collega’s op alle mogelijke manieren ondersteunen, want zij hebben het ook druk. Dus dan zeg je niet makkelijk nee tegen dingen.

Twijfelen is een soort tweede natuur van me. Ik ben immers weegschaal. Twijfelen aan mezelf deed ik meer en meer. Hoe langer ik bezig was als leerkracht hoe meer die twijfel toe sloeg. Ik dacht dan vaak: “Ik wil eens kijken hoe mijn collega’s dat doen, dan kan ik dat ook zo doen en dan doe ik het wel goed.” Of: “Ik moet eigenlijk eens in dat of dat boek duiken om te lezen, dan weet ik er meer van. Nu doe ik het niet goed.” Pffffff heel vermoeiend als ik dit zo terug lees.

Angst om te falen oftewel faalangst. Daar heb ik altijd wel wat last gehad. Maar dan nog wel positieve faalangst. De angst of druk die ik voelde voor bijvoorbeeld een proefwerk. Daardoor ga je nog even heel hard werken en hoppa je haalt een voldoende. Niks aan de hand. Leverde vaak alleen wat stress op zo net voort een proefwerk. Maar ja in mijn werk had ik daar dus ook last van. Zo bang dat ik het niet goed deed. Dat gevoel verlamde me af en toe.

En nu dan?

Ook met mijn werk als sportdocent heb ik nog regelmatig last van deze gedachten. Vooral in het begin was dat sterk. Dan dacht ik: “Ik moet mijn les net zo geven als mijn collega, want dan is het een goede les. Of: “Ik weet echt niet zo veel als mijn collega’s. Zij zijn veel beter.” Dat is nu wel veel minder, maar op dagen dat ik minder goed in mijn vel zit en de les misschien iets minder lekker loopt, dan denk ik het nog wel eens. Nu kan ik het wel veel beter relativeren. Ik heb mindere ervaring dan mijn collega’s, dus ik weet inderdaad ook minder. Maar ik leer wel elke keer weer een beetje bij. En ik heb heel veel succeservaringen gehad. Opleidingen gedaan en geslaagd, tevreden mensen in de lessen en dat heeft er allemaal voor gezorgd dat ik die gedachten niet meer zo vaak heb. En ik wil ook niet meer alleen maar werken, werken en werken. Er zijn zo veel dingen belangrijker in het leven. En met stip op een staat: mijn mentaal welbevinden.

Herkent iemand dit? Heb j ook wel eens van dit soort gedachten? Laat het me weten. Erover praten kan al zo helpend zijn, maar ja dat is met alles he.

Wees open en oprecht! Stop dingen niet weg! Het haalt je altijd weer in!

Liefs Marleen

Body positivi….wattes??

Ik ga jullie wat vertellen. Het is een beetje persoonlijk, maar dat zijn jullie wel van me gewend (het schijven van mijn blog is toch een soort van therapie voor me). En het is even nodig om mijn verhaal in te luiden. Ik ben een aantal jaar geleden veel gewicht kwijt geraakt. Dat heb je kunnen lezen in deze blog. Ongeveer 16 kilo in een half jaar. Ik heb dat op een redelijk normale manier gedaan. Oftewel door minder te eten, meer te bewegen. Dat voelde niet als een opgave op dat moment. Ik deed het gewoon en ik voelde me er goed bij.

Alleen daaraan zat wel een keerzijde, want de periode daarna was niet makkelijk. Ik wilde eigenlijk nog verder afvallen, maar dat lukte niet meer. Mijn lichaam leek een stabiel punt gevonden te hebben. Ik was alleen zo verslaafd geraakt aan al die complimentjes die ik kreeg, dat ik meer wilde. Alleen het afvallen wilde niet meer, ik raakte gefrustreerd en ging uit frustratie dingen eten die ik niet wilde eten. Dan maar meer bewegen om het te compenseren, maar ook dat wilde niet altijd. Ik was druk met een deeltijd studie, werken en stage lopen. En die frustratie en dat ‘overeten’ resulteerde er in dat ik mijn eten weer uitspuugde. Niet altijd, maar soms moest het er gewoon weer uit. Wat voelde ik me ellendig in die tijd zeg. Ik zag zelf heel goed in dat dit niet goed was. Dat ik zo niet door kon gaan. Ik ging in gesprek met mijn ouders en Tycho en dat luchtte enorm op. Ik ben daarna ook nog naar de huisarts geweest. Hij heeft me doorverwezen naar de GGZ. Waar ik na een tijd wachten een gesprek heb gehad. Maar eigenlijk had ik het probleem al opgelost door er over te vertellen en hoefde ik verder geen gesprekken. De periodes daarna was ik eigenlijk redelijk stabiel qua gewicht. Voelde me goed in mijn lichaam en was tevreden.

Augustus 2005

Nu ben ik nog steeds iemand die heel druk is met mijn lichaam en eten. Voor een groot deel omdat ik goed voor mezelf en mijn lichaam wil zorgen, maar ook omdat ik ergens nog ontevredenheid voel. Door het vele sporten kom ik wat aan in spieren en dat zie je op de weegschaal en daar baal ik van. En waarom? Ik snap het niet of toch wel, ik ben heel bang om weer dik te worden. Ik weet dat dit niet zo maar gebeurd, maar toch voelt het zo. Als ik heel eerlijk ben, dan hunker ik ook nog wel naar de complimentjes die ik elke keer kreeg toen ik aan het afvallen was. Dat werkte verslavend. Erg verwarrend allemaal.

Wat ik wel weet is dat ik me niet ontevreden wil voelen, want ik ben heel erg trots op mijn lichaam. Ik heb er 3 kinderen in laten groeien en er uit gepoept(hard werken hoor), het is gezond, erg sterk en laat me nooit in de steek. En dat gevoel wil ik vasthouden. Die trots, die liefde voor mijn lichaam. Niet meer focussen op alles wat er niet goed aan is.

Nu kwam ik laatst in aanraking met body positivity en daar ben ik me in gaan verdiepen. Body positivity is je eigen lichaam en ieder ander lichaam accepteren zoals het is. Het is een tegenbeweging richting de dieet cultuur, waarin we altijd maar slanker en strakker en mooier en …. en….. moeten zijn. We willen in die cultuur alsmaar werken naar een lichaam die eigenlijk niet van ons is. En als we heel eerlijk zijn hebben maar heel weinig mensen zo’n figuur. We denken dat het wel kan, want op social media zie je toch zoveel foto’s van vrouwen die het wel kunnen. Maar vraag je dan wel af: ‘Is dit echt?’ Maar met wat slimme foefjes maakt men heel gemakkelijk een mooie ‘slanke’ foto.

Ontevredenheid

Wij als vrouwen zijn altijd ontevreden over ons lichaam (vraag me af waar dit vandaan komt?). Er is altijd wel een rolletje te veel, een puistje op een ongelukkige plek, te weinig billen of te veel borsten, je haar zit niet goed, je hebt een onderkin (toevallig net op die ene foto) en ga zo maar door. En die ontevredenheid wordt gevoed (en waarschijnlijk ook veroorzaakt) door de bedrijven die hun geld verdienen aan dieet producten of beauty producten. “Verlies 10 kg binnen twee weken met onze producten.” “Smeer je rimpels weg met deze crème.” Uitspraken die je in tijdschriften regelmatig tegen komt. Daarmee worden continu signalen afgegeven dat we niet goed genoeg zijn. Dat we onszelf moeten veranderen en aan het ideale plaatje moeten voldoen.

Doordat we het gevoel krijgen dat we nooit goed genoeg zijn en daar al op jonge leeftijd mee geconfronteerd worden, krijgen veel meisjes en vrouwen een negatief zelfbeeld. Zo vertelde een vriendin van mij dat haar dochter van 8 zichzelf dik vindt. Ze is niet eens dik, totaal niet. Zelfs een beetje mager (als je dat van kinderen kan zeggen). Waar het vandaan komt? Mijn vriendin weet het niet. Want zij heeft het daar nooit over. Pikt ze dit op van de dingen die ze op tv of op Youtube ziet? Is het iets wat ze andere meisjes hoort zeggen? Of van andere volwassenen in haar leven? Ik vind het zo bizar. Maar ik weet wel dat het grote impact heeft. Ik ben altijd wat te dik (stevig) geweest en dat werd ook op verschillende momenten door verschillende mensen gezegd. Dat heeft in mijn jeugd hele nare gevoelens opgeleverd en dat beïnvloedt mij nog steeds. Ik weet dat ik slank ben momenteel. Maar zo voelt het heel vaak nog niet. Ik voel me nog vaak dat dikkertje van vroeger. Dat krijg ik nooit helemaal weg. Het resulteert nu ook altijd nog in een gevoel van niet goed genoeg zijn. Als kind kreeg ik de boodschap: “Je bent niet slank” en het lukte me ook niet om dat te worden. Ik faalde keer op keer en die ervaring maakte me zo onzeker. Nog steeds. Ik weet van mezelf dat ik altijd alles goed wil doen, niemand wil kwetsen en aardig gevonden wil worden. En dat lukt ook niet altijd en dat voelt ook vaak als falen. Ik kan er nu redelijk mee omgaan, maar het heeft tot heel wat sombere, donkere periodes in mijn leven geleidt. Maar goed even terug

Waar komt Body positivity vandaan?

Al in de 1967 bestond Body positivity. De Amerikaanse schrijver Lew Louderback publiceerde het essay More People Should Be Fat. En twee jaar later ontstond The National Association to Advance Fat Acceptance; een beweging die draaide om meer acceptatie voor dikke lichamen. 

Maar in 2014 wordt het dankzij social media groter en groter. De Britse schrijfster Megan Jayne Crabbe is al jaren aan het afvallen, trainen, aankomen en nooit bereikt ze het doel wat ze voor ogen heeft. Maar dan op een dag is ze op social media aan het scrollen en komt ze iets tegen wat haar leven verandert. Ze ziet een selfie van een dikke vrouw in een rode bikini. Die vrouw is trots op zichzelf en op haar lichaam. Ze staat zelfverzekerd op de foto en laat alles van haar lichaam zien.

Megan Jayne besluit door het zien van de foto haar lichaam te accepteren zoals het is. Niet meer diëten, vreetbuien, afvallen, aankomen en ongelukkig zijn. Maar tevreden zijn met het lichaam dat ze heeft. Ze begint een Instagramaccount: @bodyposipanda. Op haar account plaatst ze foto’s van zichzelf en op die foto’s zie je haar en haar lichaam zoals het echt is. Er wordt niks weg gephotoschopt, ze houdt haar buik niet, ze laat alles zien. Ze schrijft er zelfs een boek over, Body Positive Power. Ze zegt zelf: ‘Als ik het lichaam zou willen dat ik voor ogen had, zou ik een heel leven op dieet moeten. Ik kon dat niet meer aan. Ik wilde niet als oude vrouw nog steeds calorieën tellen.’ Niet een hele bemoedigende gedachte.

Wat is body positivity?

Body positivity gaat om het idee dat elk lichaam goed is zoals het is. Lang, dun, dik, kort, blank, bruin, met puistjes of cellulitis. Het maakt niet. Je accepteert iedereen en je waardeert ze precies zoals ze zijn. Geen oordeel, geen vooroordeel. Laten we maar zeggen een positieve mindset over alle mensen, alle kleuren, alle types, alle lichaamsvormen. “I like you just as you are,” zoals Mark Darcy zegt tegen Bridget Jones in de film Bridget Jones Diary.

Best een radicale gedachte, in een wereld vol fitgirls, bikinibody’s en perfecte selfies. Of misschien een hele logische tegenbeweging. Wat de hele beweging van body positivity zegt: het is niet je taak om mooi te zijn, daarvoor ben je niet op de wereld gezet. En dat is een fijne gedachte. Ik heb ook alle “fitgirls” die ik volgde op Instagram en Facebook ontvolgd. Omdat ze me niet altijd een fijn gevoel geven over mijn eigen lichaam en mijn eigen leven. Oh ja en ik heb mijn calorieënteller app van mijn telefoon afgehaald. Die was weer te bepalend in mijn leven geworden.

Natuurlijk ben je niet van de ene op de andere dag body positive. Dat heeft even wat tijd nodig. Maar je kan er wel van de een op de andere dag naar gaan leven. Daarbij is het wel heel belangrijk om je gedachten continu in de gaten te houden en zo nodig bij te sturen. Gisteren waren we lekker aan het varen en het zwemmen op een strandje bij de Rhederlaag. En dan is het zo makkelijk om allerlei hele negatieve gedachten te hebben over andermans lichamen. Ik heb geprobeerd om dit niet te doen. Om zonder oordeel of vooroordeel naar mensen te kijken. En dat voelt fijn. Je moet er wel even bewust mee om gaan, maar het levert wel echt wat op.

In het filmpje hieronder krijg je een goed beeld van wat body positivity is. En als je verder op Youtube of op internet gaat speuren vind je er heel veel over.

Filmpje over body positivity

Keep you posted

Ik ga me de komende tijd meer in nog verder verdiepen in body positivity en zal mijn ervaringen delen met jullie. Ik heb het boek van Megan Jayne Crabbe besteld en ga er mee aan de slag. Jullie gaan hier meer over horen. En ook over hoe ik er zelf mee om ga. Stay tuned!

Liefs Marleen

Diëten is zo 2018

Wie heeft er allemaal wel eens een dieet gevolgd? Niet allemaal de hand opsteken graag. Maar het zullen wel het merendeel van de mensen zijn. Diëten omdat we af willen vallen, weer strakker in ons velletje willen zitten en ons weer beter willen voelen. Tuurlijk dat is ook belangrijk. En zo’n dieet geeft ons houdvast. Zo moet je het doen en dat werkt (of misschien toch niet??).

Paleo dieet, ketogeen dieet, koolhydraat arm dieet, intermittent fasting, Dr. Frank dieet, Sonja Bakker dieet, Pioppi dieet, hormoon balans dieet…ik kan nog wel even doorgaan. Dit is een greep uit de verschillende soorten diëten die er momenteel bestaan. De mensen die het bedenken verdienen er geld aan. Slim, want het is toch echt iets wat wij als mensen nodig hebben. Een boek, een app, een plan om het allemaal mogelijk te maken.

Maar er is wel iets wat ik me al een tijdje afvraag. Waarom is diëten nog steeds zo populair? Want uit onderzoek is bewezen:

  • dat 95% van de mensen die gewicht verliezen door te diëten, het gewicht niet blijvend kwijt raken. Ze komen weer aan als ze stoppen met het dieet. Minder dan 5% van de mensen is in staat om dit gewichtsverlies langer dan 5 jaar te behouden.
  • van de 95% komen 66% van die mensen uiteindelijk meer gewicht aan dan ze zijn verloren. Het diëten zorgt er uiteindelijk dus voor dat mensen meer gaan wegen dan voor het diëten.
  • uit meer dan 30 lange-termijn studies blijkt dat op dieet gaan leidt tot gewichtstoename. En hoe meer iemand dieet, hoe meer iemand doorgaans weegt.
  • diëten maken ons daarnaast vaak ongezonder. Diëten zorgen voor een toename van obsessieve gedachten rondom eten en ons lichaam. Ze leiden tot overeten en eetbuien. Ze verlagen onze zelfverzekerdheid.

Dus…… Waarom diëten we nog???? Je wordt alleen maar dikker.

Gezonde levensstijl

Maar ik hoor je denken: wat moet ik dan? Tja dat is lastig, maar eigenlijk is het gewoon kiezen voor een gezonde(re) levensstijl. Bewust zijn van wat je eet, wat je beweegt en wat past bij jou en jouw leven. En moet het dan altijd alleen maar gezond. Nee! Maar als jezelf vol blijft stoppen met chocola, chips en cola, dan is dat niet overwegend gezond.

Kijk gewoon kritisch naar jezelf en je eetpatroon. Jezelf dingen gaan verbieden werkt meestal averechts. Maar je kan wel denken of je niet ook iets anders kan eten of drinken. Kijk maar eens goed naar wat je drinkt. Want misschien eet je overwegend gezond en niet al te veel, maar drink je ‘veel’ frisdranken of vruchtendranken of iets dergelijks. Hieronder zie je een afbeelding met drinken. In sinaasappelsap en in appelsap zit nog meer suiker dan in cola!! En dat zijn natuurlijk pakken met toegevoegd suiker. Maar ook in verse geperste sapjes zitten veel (fruit)suiker, geen vezels en dus weinig voedingswaarden. Lege calorieën noemen we dat. Kan je beter een sinaasappel eten en een glas water erbij drinken.

Caloriebalans

Het is en het blijft een simpel rekensommetje. Als je meer calorieën verbrandt dan dat je binnen krijgt dan val je af. Als je evenveel calorieën binnenkrijgt als dat je verbrandt dan blijft je gewicht stabiel. Als je meer calorieën binnenkrijgt dan dat je verbrandt dan kom je aan.

En dan is de vraag natuurlijk hoeveel verbrand ik dan? Dat is redelijk goed te berekenen. Er bestaan formules voor en je moet natuurlijk wel eerlijk zijn. Je begint met het uitrekenen van de BMR (basale metabolische snelheid). Het basaal metabolisme is de hoeveelheid energie (in de vorm van calorieën) die het lichaam nodig heeft om te kunnen functioneren in rusttoestand.

Dus de basis: je BMR (probeer maar in de link). Dan kijk je naar hoe actief je bent. En vermenigvuldig je je BMR met de PAL (Physical Activity Level) waarde. Voorbeeld: mijn BMR is 1455. Mijn PAL waarde is: 1,6. Dus ik moet ongeveer 2300 calorieën op een dag binnen krijgen en dan blijf ik stabiel in gewicht.

Wil ik gaan afvallen dan moet ik minimaal 10% minder calorieën binnen krijgen dan dat ik verbrand. Dan val ik, langzaam, af. Ga je 20 tot 30% minder eten dan zal je sneller afvallen. Nog veel minder dan kom je rond je BMR waarde uit en dan val je wel heel snel af maar dan kom je ook weer snel aan, als je weer meer gaat eten. Omdat je structureel te weinig binnenkrijgt.

In de praktijk

Ontzeg jezelf niets, maar kies bewust wat je eet! Sluit ook weer heel erg aan bij het intuïtief eten waar ik het al eerder over heb gehad. Om te weten wat je eet en hoeveel calorieën je binnen krijgt, kan je een tijdje bijhouden wat je eet in bijvoorbeeld de app Myfitnesspal. Maar als jij die bewuste keuzes op een gegeven moment kan maken, dan kan je ook die app weer loslaten.

In kleine stapjes en rustig aan verlies je zo wat kilo’s. En vergeet daarbij dan ook niet om wat spieren op te bouwen. Spieren zorgen voor een hogere verbranding in je lichaam waardoor je automatisch wat meer calorieën binnen kunt krijgen. Bovendien word je sterker en automatisch wat strakker. Het is bij mij ook een lang proces geweest!

Ik 2004 – ik 2019

Vind je het leuk om hier wat meer over te weten? Stuur me even een berichtje. Ik vind het leuk om hier meer over te vertellen. En ik kan je wat meer persoonlijk advies geven.

Angst voor de sportschool

Sinds ik op de sportschool werk is het me al een aantal keer opgevallen dat mensen een totaal verkeerd beeld hebben van de sportschool. Ze zijn bang om er naar toe te gaan, ze voelen zich te oud voor de sportschool of ze denk dat er alleen maar fittie’s rondlopen (super fitte mensen). Het is voor veel mensen een plek waar ze niet naar toe durven te komen. Wat de reden ook is, het is een vervelend gevoel. Je wil wel komen sporten maar je durft niet. Herken je dit? Ik zal proberen om de angst voor de sportschool wat minder te maken. Het is echt wel een fijne plek om te zijn, om aan jezelf en aan je gezondheid te werken.

Waar komt die angst vandaan?

Heel veel fitte mensen!

Op de sportschool lopen inderdaad hele fitte, gespierde mensen rond en dat komt omdat ze daar al een hele tijd rondlopen (en dat is ook wel de bedoeling van de sportschool). Ze werken vaak al jaren aan het lichaam dat ze hebben. Maar er lopen ook een heleboel ‘normale’ mensen rond. Mensen die een keer (of misschien twee keer) in de week komen sporten. Omdat ze het lekker vinden of omdat ze gezellig samen met een vriend of vriendin gaan. Mensen die komen sporten oordelen niet over andere mensen. Want je hebt een gezamenlijk doel: lekker bewegen en je fitter voelen. Je doet het samen en het maakt niet uit wat jouw beginsituatie is. En zijn er toch mensen die oordelen, dan doen ze dat vaak uit onzekerheid. Laat ze lekker!

Tip: vergelijk jezelf niet met andere mensen op de sportschool. Ieder mens is anders, heeft een ander doel en een andere focus.

Te oud???

Ik heb mensen in de les gehad die dit jaar 80 zijn geworden. Nee, als je 30 of 40 bent dan ben je echt niet te oud. In mijn BBBB lessen van vrijdag en zaterdag lopen de leeftijden uit een van 20 tot ongeveer 60 jaar (incidenteel ook 70 jaar). Maar ook in veel van de andere lessen is de leeftijd van de mensen heel gevarieerd. Het enige waar de meeste mensen te oud voor zijn, is de jeugdfitness. Daar fitnessen kinderen van 13 tot 15 jaar onder begeleiding.

Maar voor al het andere ben je niet te oud! En je hebt in een eerder bericht van me dat het heel belangrijk is om te gaan sporten. Vooral als je wat ouder wordt. Je spieren nemen namelijk langzaam af vanaf ongeveer je 30ste (1% per jaar). Als je niet sport en een zittend beroep hebt, dan neemt je spiermassa langzaam af. Wil je die spiermassa behouden (ja), dan is krachttraining de oplossing. Dat kan op veel verschillende manieren natuurlijk. Je hoeft niet naar de sportschool. Bewegen thuis met gewichtjes kan ook. En wat dacht je van tuinieren of boodschappen doen of trap lopen en ga zo maar door.

Switching 55+ bij SHK Sportcentrum

Heel veel enge apparaten!!

Ja er staan heel veel verschillende apparaten op de sportschool en ik snap heel goed dat je dat een beetje eng vindt. Ik ben zelf onlangs van de groepslessen naar de fitness gegaan. Ik moet ook alle apparaten leren kennen. Maar dat heeft iedereen. Niemand weet het meteen allemaal! Daar zijn ze bij sportscholen ook op ingespeeld. Nieuwe mensen gaan dan onder begeleiding van de fitnessinstructeur de apparaten langs. Niet allemaal tegelijk. Maar rustig aan een aantal apparaten voor verschillende spiergroepen. Dat doe je zes weken en dan ga je weer door naar andere apparaten. En weer krijg je de begeleiding die je nodig hebt. En ook als je het tussentijds even niet weet, dan helpen de fitnessinstructeurs je graag.

Krachttraining alleen voor bodybuilders

Dat is zeker niet zo! Krachttraining is echt voor iedereen. Want wil je echt zo gespierd worden als echte bodybuilders dan moet je heel wat meer doen dan een of twee keer in de week aan de gewichten hangen. Daar zit een heel gedisciplineerd trainings- en eetschema achter.

De trend in fitness land is dat steeds meer ouderen en vrouwen aan krachttraining doen. Juist om de spierafbraak tegen te gaan, om strakker te worden en om makkelijker te kunnen afvallen. Huh hoe dan? Ze zeggen altijd dat spieren meer wegen dan vet. Dat is ook waar! Maar het is ook zo dat meer spieren zorgen voor meer verbranding. En afvallen gaat om calorieverbranding. Meer calorieën verbranden dan je binnen krijgt. Dus meer spieren–>meer verbranding–>meer afvallen/ of eigenlijk strakker worden. Dat betekent dan wel dat je niet te zwaar moet trainen en een afwisseling moet hebben tussen cardio en kracht. Maar goed dat is weer een ander verhaal.

Conclusie

De sportschool is voor iedereen! Van jong tot oud. Bewegen is goed voor je, in welke vorm je het ook doet. En wat is er nou belangrijker dan goed voor jezelf zorgen. Tegenwoordig kan alles, mogelijkheden zijn eindeloos. Maar even terug naar de basis is zo belangrijk. En jij bent die basis. Zorg goed voor jezelf! Eet goed, slaap goed en beweeg.

Ben je toch wel heel benieuwd hoe het er op een sportschool aan toe gaat? Ga een keer een kijkje nemen. Tegenwoordig zijn er zo ontzettend veel sportscholen. Van groot naar klein. Met verschillende manieren van trainen. Van bootcampen, naar HIIT trainingen, van pilates, naar TRX, van Lesmills programma’s naar freestyle programma’s.

Kijk naar wat je leuk lijkt, neem desnoods iemand mee, probeer het een keer uit (de meeste sportscholen hebben gratis proeflessen). Met wat voor gevoel ga je er weg? Wil je het nog een keer gaan doen? Dat is een goed teken. Dan is de volgende stap om iets te gaan doen wat je leuk vindt en wat past in je schema. Heel belangrijk dit!! Zorg dat het in je vaste routine komt.

Toen ik nog gewoon lid was van de sportschool ging ik altijd op donderdagavond en zaterdag ochtend. En ik heb vaak genoeg excuses gezocht om niet te gaan sporten. Vooral nadat Daniel geboren was. Je bent de hele dag heel druk en je wil dan ’s avonds vooral rust. Maar het is zo lekker om dan toch te gaan, een uurtje te sporten en dan op de bank te ploffen. Je krijgt er meer energie van, slaapt er beter van en je houdt je conditie en spiermassa op peil.

Woon je in de buurt van mij? Kom dan een keer met mij mee. Ik wil je met alle liefde een keer rondleiden bij ons op de sportschool. Of doe een keer mee in een van mijn lessen.

Liefs Marleen

Havermoutkoekjes met pindakaas en dadel

Gisteren had ik zo’n lekkere bakdag. Ineens had ik er zin in en had ik ook inspriratie. Ik dacht: als ik nu eens alle lekkere dingen die ik ken bij elkaar gooi en er een koekje van maak. Bij sommige mensen wordt het dan een frikandel speciaal, pizza en ijs koekje. Lijkt me erg vies trouwens. Maar ok….ieder zijn ding he. Terug naar mijn koekje. Ik houd van havermout (ja echt!!), pindakaas (true addict), dadel en kaneel. Laten we daar nou eens een koekje van maken. Dat moet vast kunnen.

Ingrediënten:

  • 150 gram havermout
  • 100 gram dadels
  • 1 ei
  • 40 gram pindakaas
  • 2 tl kaneel
  • 1 tl bakpoeder
  • scheutje water

Bereidingswijze:

Verwarm de oven voor op 180 graden. Doe de dadels, het ei, de pindakaas, de kaneel en het bakpoeder in de keukenmachine. Even laten draaien totdat de dadels klein zijn geworden. Voeg het dadelmengsel toe aan de havermout en kneed tot een bal. In deze fase misschien even een beetje water toevoegen om het goed te laten plakken. Dan draai je rondjes van het deeg en druk je ze plat. Bekleed een bakplaat met bakpapier en leg de havermoutkoekjes daar op.

Schuif de bakplaat in de oven en bak de koekjes eerst 10 minuten. Draai ze daarna even om om en bak nog ongeveer 5 minuten. Kijk een beetje naar het koekje en naar waar jij van houdt. Wat langer dan wordt het koekje wat knapperiger. Haal uit de oven en laat afkoelen op een rooster.

Zo lekker! Havermout is gewoon fantastisch! En pindakaas en dadels ook!!!! Laat je het me weten als je de koekjes hebt gemaakt.

Liefs Marleen

Curling ouders

Curlingouders….wat een fantastisch woord! Echt het meest briljante woord van deze eeuw. Ik moest meteen denken aan de ouders die bij de zwemles de kinderen van top tot teen afdrogen, aankleden, hun haren kammen, hun spullen opruimen en hun tas meenemen. Kind laat dat allemaal apatisch toe. Daniel worstelt ondertussen om zijn onderbroek over zijn plakkerige billen te krijgen. Tegen de tijd dat wij klaar zijn, zijn die mensen al lang thuis. Maar goed….je kan niet alles hebben.

“Ik kan er dit schooljaar even geen curlingouders bij hebben”, verzuchtte juf Ank in een van de nieuwste afleveringen van de Luizenmoeder. Dit woord, een metafoor, is bedacht door de Deense psycholoog Bent Hougaard. Het is een term voor overbeschermende ouders die alle obstakels voor de voeten van hun kinderen proberen weg te vegen, vergelijkbaar met de sport curling waar ze met de bezems de baan vrij maken. De ouders die dit doen zijn zich er vaak niet van bewust en doen het uit liefde voor hun kind. Ze willen graag dat het gelukkig is en beschermd wordt tegen al het leed in de buitenwereld. Ze willen het zoveel mogelijk tegenslag en teleurstelling besparen, want ze worden al snel genoeg volwassen. Tegenwoordig is streng zijn geen optie meer. Kinderen mogen veel en zijn niet meer gewend om ‘nee’ te horen. En dat terwijl structuur voor kinderen zo belangrijk is. Het kan zijn dat ouders bang zijn voor de reactie die elke ouder vreest: “Je bent de stomste mama/ papa van de wereld!” (ik hoor het drie keer per week).

Opvoedstijl

Er zijn vast mensen die de opvoedstijl die ik en (vooral) Tycho hanteren wat nonchalant vinden. We zijn vrij makkelijk met dingen en geven onze kinderen best wel wat vrijheden. We laten ze rennen, klimmen, springen, met zakmessen werken, vuurtje stoken en op ontdekkingstocht gaan (soms zijn we ze wel eens kwijt), maar we hebben er compleet vertrouwen in dat ze geen gekke dingen doen. Na ja….tuurlijk kwajongens streken en ze vallen wel eens en dan hebben ze pijn. Maar dat hoort er toch allemaal bij. We kunnen als ouder onze kinderen niet overal voor beschermen, echt niet, dat luk niet. En dat moet je ook niet willen! Volgens mij word je dan als ouder helemaal gek, vooral als je meerdere kinderen hebt.

Maar we zijn wel consequent. Nee is nee! Zeuren, boos worden, huilen, onderhandelen of roepen: “Je bent de stomste mama van de wereld.”, helpt niks. We steunen elkaar ook wel. En we zijn echt niet de beste opvoeders van de wereld. Want ik ben heel vaak veel te lief voor ze. En Tycho leert ze dingen als boeren laten, scheten laten en bier drinken hihi.

Basisbehoeften

Continu alles voor je kinderen doen en alle problemen uit de weg ruimen, moet je ook niet willen. Niet voor jezelf en al helemaal niet voor je kind. Omdat je dan niet voldoet aan de basisbehoeften van je kind (ja sorry af en toe steekt de pedagoog in de me de kop op). Alle mensen, en dus ook kinderen, hebben psychologische basisbehoeften, en daarvoor hebben we anderen nodig. De manier waarop wij interactie hebben onze omgeving, is uitvoerig beschreven in de Self Determination Theory (Deci & Ryan, 1985; Deci & Ryan, 2000 en Ryan & Deci, 2000). Deze theorie zegt dat wij drie psychologische basisbehoeften hebben: relatie (erbij horen), competentie (het kunnen) en autonomie (je kan het zelf). En dat we dingen doen om aan die basisbehoeften te voldoen. Dat maakt je tot een heel mens, een zelfstandig mens. Je kan relaties onderhouden en je aanpassen aan een groep. Je weet dat je bepaalde dingen goed kan en andere dingen wat minder goed (goed zelfbeeld). Je bent zelfstandig en kan je eigen keuzes maken.

Stel je bent een curlingouder en je haalt alle obstakels voor een kind weg. Omdat je het beste met je kind voor hebt. Omdat je niet wil dat je kind pijn of verdriet heeft. Omdat je het kind zo graag wilt helpen. Allemaal hele goede redenen. Maar bedenk je wel dit: leert je kind wat hij of zij kan als je alles uit handen neemt? Leert je kind keuzes maken als het nooit hoeft te kiezen? Leert je kind op een normale manier met mensen te communiceren als de communicatie meestal via jou verloopt? Leert je kind zelfstandig te zijn? Ik denk van niet. Want je zegt eigenlijk continu tegen je kind: “Ik denk dat je dit niet kan, dus ik haal dit wel voor je aan de kant.”

Even heel praktisch hè. Bastiaan moest vanaf groep 6 een surprise maken voor Sinterklaas op school. Super leuk! Maar er was dikke stress bij Bastiaan (hij is niet zo knutselig). En dan gaat Bastiaan altijd helemaal op slot. Huilen, boos, niks meer willen (net een kind). Dus we zijn samen gaan kijken naar wat hij wilde gaan maken. We hebben een redelijk makkelijke optie gekozen. Even gezellig samen naar Pipoos gefietst en meneer kon aan het schilderen. Hoppa! Succes ervaring in the pocket. Jaar erna moest er weer een surprise gemaakt worden. Iets lastiger, want hij had een meisje (WHAAAAA eng volk). Dus nog even gekeken samen met hem wat hij wilde gaan maken. Een giraffe! Hartstikke leuk. Wat hebben we nodig om een giraffe te knutselen? Bastiaan googled even en hij weet het. Nou aan de slag dan maar. Nu dit jaar in groep 8 ging het helemaal vanzelf. Hij had zelf bedacht wat hij wilde maken en hoe hij het wilde maken. Ik heb eigenlijk niks hoeven doen. En dan het verschil in jongens en meisjes…..Eveline moest dit jaar ook voor het eerst een surprise maken. Zij bedenkt zelf wat ze wil maken, gaat ruim van tevoren aan de slag en is ook ruim op tijd klaar.

Tja en is het nou belangrijk dat hij een surprise kan maken. Nee! Wel handig (hihi). Maar hij heeft wel geleerd dat als er iets ‘moeilijks’ op zijn pad komt dat hij niet hoeft te blokkeren, maar om hulp kan vragen en dan samen een oplossing kan vinden. Hij heeft ook geleerd dat hij meer kan, dan dat hij denkt.

Conclusie

Onze kinderen zijn heel zelfstandig. Ze hebben ook altijd van ons te horen gekregen dat ze het kunnen. En dat ze fouten mogen maken en dat niet alles meteen goed hoeft te gaan. Met een beetje oefenen kunnen ze alles. Een voorbeeld is veters strikken. We kunnen schoenen blijven kopen met klittenband of de veters vervangen door die elastieken veters. Maar ze kunnen ook gewoon blijven oefenen en uiteindelijk kunnen ze het.

Wat betreft die zelfstandig. Ze gaan ze al jarenlang ’s ochtends alleen naar beneden in het weekend. Lekker tv kijken en toen Daniel nog wat kleiner was, maakten Bastiaan en Eveline altijd een boterham voor Daniel. Ze hadden zelfs afgesproken dat Bastiaan het op zaterdag deed en Eveline op zondag. Tycho en ik konden heerlijk even in bed blijven liggen. Nog steeds trouwens.

Natuurlijk vind ik het vreselijk als mijn kinderen pijn of verdriet hebben. Toen twee oudere meisjes Eveline een keer lelijk noemden, toen ze alleen op de fiets naar huis kwam, wilde ik het liefst die meisjes opzoeken en heel hard op hun … slaan. Maar dat heb ik niet gedaan. Ik heb met Eveline er over gepraat, haar getroost en vertelt dat die meisjes stom zin, omdat ze dat zomaar zeggen. Dit soort dingen horen erbij. Ze leren ervan. En als ze iets moeilijk vinden, moeite hebben met keuzes of iets dergelijks, dan praten we erover en samen komen we tot een oplossing. En tja teleurstellingen horen erbij. Dat overleven ze wel! Dat hebben wij ook gedaan. What doesn’t kill you, makes you stronger! Ik geloof erin.

Een erg leuk filmpje om eens te kijken is deze op Ted talk. Beetje Amerikaans, maar wel een goede boodschap. Heb je kind lief!

Liefs Marleen

Let’s go banana’s

Zodra ik hele rijpe bananen zie ergens, dan word ik altijd helemaal blij. JA ik weet het iedere gek zijn gebrek. Maar als ik rijpe bananen zie, dan zie ik meteen bananenbrood of havermoutmuffins of bananenpannenkoekjes….mmmmmmm. Bij mij is het meestal de uitdaging om ze rijp te laten worden, want meestal zijn ze voor die tijd al op :-(.

Maar het is me weer een keer gelukt! Dus kan ik aan jullie mijn recept voor bananenbrood delen.

Ingrediënten:

  • 150 gram havermout
  • 3 rijpe bananen
  • 3 eieren
  • scheutje melk
  • 2 tl kaneel
  • 2 tl bakpoeder
  • 1 peer
  • 40 gram rozijnen

Bereidingswijze:

Verwarm de oven voor op 180 graden. Vet een cakeblik in en doe er een vel bakpapier in. Maal de havermout fijn in de keukenmachine. Dan doe je de bananen, eieren, de melk, de kaneel en de bakpoeder in de keukenmachine en mix je alle nog even goed door. Schil de peer en snijd in kleine stukjes. Voeg de stukje peer en de rozijnen toe aan het beslag. Even doorroeren en dan giet je het beslag in het cakeblik.

Doe het bakblik in de oven en bak 45 minuten op 180 graden. Geniet ondertussen van de heerlijke geuren die uit je oven komen. Haal het brood uit de oven en haal voorzichtig uit het bakblik. Even laten afkoelen op een rooster (dit is het moeilijkste stuk) en dan lekker op eten.

Variaties op dit recept zijn ook altijd mogelijk. Met appel, met noten, pitten en zaden, met dadels of ander gedroogd fruit. De keuze is reuze!! Ook kan je de havermout vervangen door gewoon meel (wel volkoren dan).

Laat je het me weten als je dit recept een keer gaat uitproberen!

Liefs Marleen

Hemelse eiwitpannenkoekjes

Oh mijn hemel…op zondag ochtend wakker worden, bedenken dat je iets lekkers wilt ontbijten en dan dit recept in elkaar draaien. Het leven kan niet beter! En dan te bedenken dat dit een gezond ontbijtje is en dat je hiermee goed voor jezelf zorgt.

Ingrediënten

  • 2 eiwitten
  • 20 gram havermout
  • 1 scoop eiwitpoeder (maar dit kan je ook prima weglaten of vervangen door bijvoorbeeld kaneel)
  • 1 banaan
  • fruit als topping (kan natuurlijk alles zijn wat lekker vindt)

Doe de eiwitten, de havermout, het eiwitpoeder of kaneel en de banaan in een kom en haal de staafmixer erdoor. Maak er een mooi beslag van. Klein beetje olie of vloeibare boter in de pan en gas erop! Pannenkoek rustig bakken en als de bovenkant mooi droog is dan draai je de pannenkoek om. Nog even verder laten garen en dan leg je die heerlijke pannenkoek op je bord. Ik had eigenlijk drie kleine pannenkoekjes willen bakken, maar dat kwam niet helemaal goed uit. Smaakte er niet minder om, hoor. Ik gebruikte als topping wat fruit uit de diepvries (wel even laten ontdooien).

Echt waar dit is zo lekker! Als je dan een verwenontbijtje wil, doe dan deze. Echt niet zo moeilijk om te maken en heel erg de moeite waard.

Eet smakelijk!

Liefs Marleen